Ισόβια κάθειρξη στον μητροκτόνο και ποινή κάθειρξης 13 ετών στην σύντροφό του

Ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου ανα­βί­ωσε χθες η πολύ­κροτη υπόθεση της ειδε­χθούς δολο­φο­νίας της 61χρονης Ευαγ­γε­λίας (Αντζε­λας) Ιερο­βα­σίλη του Γεωρ­γίου, το από­γευμα της 19ης Ιουνίου 2012, στο σπίτι της, στο Γεννάδι.

Σε πρώτο βαθμό είχαν κριθεί ένοχοι ανθρω­πο­κτο­νίας από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση, οπλο­φο­ρίας και οπλο­χρη­σίας ο γιος της Νικό­λαος Μπα­τζα­κά­κης του Ιωάννη, 26 ετών και απλής συνέρ­γειας σε ανθρω­πο­κτο­νία από πρόθεση, η πρώην σύντρο­φός του Ιakouleva Irini του Οleg, υπήκοος Ρωσίας, 36 ετών.

Το πρω­τό­δικο λαϊκό δικα­στή­ριο επέβαλε ισόβια για τον φόνο και 18 μήνες για την παρά­νομη οπλο­φο­ρία και οπλο­χρη­σία στον πρώτο και ποινή κάθειρ­ξης 17 ετών στην δεύτερη.

Χθες και οι δύο κρί­θη­καν ένοχοι, όπως ακριβώς κατη­γο­ρού­νται. Η ποινή κάθειρ­ξης της δεύ­τε­ρης μειώ­θηκε ωστόσο κατά 5 έτη.

Ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος αφού ζήτησε συγ­γνώμη για την πράξη του επι­χεί­ρησε να πείσει το δικα­στή­ριο ότι τελούσε υπό την επήρεια ναρ­κω­τι­κών ουσιών και ότι δεν είχε επί­γνωση των πράξεών του, ενώ η δεύτερη αρνή­θηκε κατη­γο­ρη­μα­τικά ότι τον συνέ­δραμε ισχυ­ρι­ζό­μενη ότι βρι­σκό­ταν έξω από την οικία και ότι είχε κυριευ­τεί από φόβο.

Εντύ­πωση προ­κά­λεσε, το γεγονός ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος στην απο­λο­γία του, υπο­στή­ριξε ότι τρεις μέρες μετά το έγκλημα είχε ενη­με­ρώ­σει τον πατέρα του ότι σκότωσε την μητέρα του!

Ο Νικό­λαος Μπα­τζα­κά­κης απο­λο­γού­με­νος συγκε­κρι­μένα ομο­λό­γησε εκ νέου τον φόνο επι­χει­ρώ­ντας ωστόσο να πείσει, ότι δεν είχε κίνητρο και ότι εκνευ­ρί­στηκε από την συμπε­ρι­φορά της μητέρας του και θολω­μέ­νος από την χρήση ναρ­κω­τι­κών διέ­πραξε το έγκλημα.

Ισχυ­ρί­στηκε ουσια­στικά ότι δεν είχε συναί­σθηση των πράξεών του, ενώ μάλιστα τόνισε ότι δεν την χτύπησε πισώ­πλατα.

Η πρώην σύντρο­φός του Ιakouleva Irini υπο­στή­ριξε ότι ήταν παρούσα στο έγκλημα αλλά δεν τον προ­έ­τρεψε και δεν τον συνέ­δραμε. Ισχυ­ρί­στηκε ότι φοβή­θηκε να παρέμ­βει αλλά και να τον κατα­δώ­σει στις αρχές κι ότι διέκοψε στην πορεία τη σχέση τους.

Την ενοχή και των δύο, όπως ακριβώς κατη­γο­ρού­νται στο παρα­πεμ­πτικό βού­λευμα, πρό­τεινε στην αγό­ρευσή του ο Εισαγ­γε­λέας της έδρας.

Ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος ήδη από την εφηβεία αντι­με­τώ­πιζε σοβαρό πρό­βλημα με τη λήψη δια­φό­ρων ναρ­κω­τι­κών ουσιών. Κατά τα προη­γού­μενα έτη, πριν το θάνατο της μητέρας του, ο κατη­γο­ρού­με­νος ζούσε με τον πατέρα του στην Κρήτη, ενώ τους τελευ­ταί­ους έξι μήνες επέ­στρεψε στη Ρόδο, προ­κει­μέ­νου να δια­κό­ψει ορι­στικά τη χρήση ναρ­κω­τι­κών, δια­μέ­νο­ντας αρχικά στην οικία της μητέρας του στο Γεννάδι.

Ακο­λού­θως, διέμενε μαζί με την αδελφή του, μέχρι που συνα­ντή­θηκε με τη δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη Irina Yakovleva με την οποία γνω­ρι­ζό­ταν από παλιά, κατόπιν γνω­ρι­μίας τους, που έγινε στον Ο.Κ.Α.Ν.Α., όπου προ­σέρ­χο­νταν αμφό­τε­ροι για τη λήψη χαπιών και φαρ­μά­κων.

Έκτοτε, απο­φά­σισε να μείνει μαζί της και με τα δύο ανήλικα τέκνα της στο δικό της δια­μέ­ρι­σμα. Ο ίδιος δεν μπο­ρούσε να εργα­στεί, ενώ η σύντρο­φός του κατά το παρελ­θόν εργα­ζό­ταν περι­στα­σιακά, με απο­τέ­λε­σμα η οικο­νο­μική τους κατά­σταση να είναι οικτρή.

Η θανούσα μητέρα του προ­σπα­θούσε, μάταια, να τον βοη­θή­σει να απε­ξαρ­τη­θεί, με συνέ­πεια να υπάρχει ένταση στις σχέσεις τους.

Επι­πλέον, είχε να αντι­με­τω­πί­σει από τον κατη­γο­ρού­μενο τη συνεχή ανα­ζή­τηση χρη­μά­των, καθόσον γνώριζε ότι η μητέρα του είχε απο­κτή­σει, κατά τη διάρ­κεια της ζωής της, σημα­ντική ακίνητη περιου­σία αλλά και μετρητά, με απο­τέ­λε­σμα οι καβγά­δες να είναι συνε­χείς, δεδο­μέ­νου ότι αυτή αρνείτο να τον συν­δρά­μει οικο­νο­μικά, και οι σχέσεις τους γιαυτό είχαν κλο­νι­στεί.

Μάλιστα, την Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012 ο κατη­γο­ρού­με­νος την επι­σκέ­φτηκε στο Γεννάδι, ζητώ­ντας της επι­τα­κτικά χρήματα, πράγμα που του αρνή­θηκε, με συνέ­πεια να ακο­λου­θή­σει έντονος καβγάς μεταξύ τους και οι ήδη τετα­μέ­νες σχέσεις τους να οξυν­θούν ακόμη περισ­σό­τερο.

Το γεγονός αυτό επη­ρέ­ασε τη θανούσα ιδιαί­τερα και το εκμυ­στη­ρεύ­τηκε σε φίλη της, όπως και η ίδια κατέ­θεσε.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε πλέον εμμονή με τα χρήματα της μητρός του και τη συνεχή άρνησή της να τον συν­δρά­μει οικο­νο­μικά, επι­πλέον θεω­ρούσε ότι είχε αδι­κη­θεί σε σχέση με την αδελφή του, την οποία η μητέρα του, όπως πίστευε, την είχε βοη­θή­σει, σε αντί­θεση με αυτόν.

Κατόπιν, λοιπόν, της τελευ­ταίας άρνησής της για παροχή οικο­νο­μι­κής βοή­θειας, σε συν­δυα­σμό και με την παντελή έλλειψη χρη­μά­των, άρχισε να οργα­νώ­νει στο μυαλό του το σχέδιο εξό­ντω­σής της, προ­κει­μέ­νου έτσι να κατα­στεί κλη­ρο­νό­μος της περιου­σίας της.

Ευρι­σκό­με­νος, λοιπόν, σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση έλαβε την απόφαση να μεταβεί στην οικία της μητέρας του, συνο­δεία της συντρό­φου του, προ­φα­σι­ζό­με­νος τυπική επί­σκεψη, και να την θανα­τώ­σει, ώστε να απαλ­λα­γεί μια για πάντα από αυτήν και ταυ­τό­χρονα να λάβει και το μερίδιο που του ανα­λο­γούσε από την περιου­σία της.

Μάλιστα, εμπόδιο στα σχέδιά του δεν ήταν ούτε η Λ. Λ., υπε­ρή­λι­κας και πάσχουσα από Αλτσχάι­μερ, της οποίας τη φρο­ντίδα είχε ανα­λά­βει η μητέρα του, και η οποία συμ­βί­ωνε μαζί της, καθόσον αυτή, ακόμη και αυτό­πτης μάρ­τυ­ρας της πράξης του να ήταν, δεν θα μπο­ρούσε, λόγω της υγείας της, να κατα­θέ­σει οτι­δή­ποτε για το συμβάν.

Έτσι, προ­ε­τοί­μασε κατάλ­ληλα το εγκλη­μα­τικό του σχέδιο, με βάση το οποίο θα ζητούσε αρχικά δήθεν χρήματα από την μητέρα του, κι εφόσον αυτή αρνού­νταν να του δώσει (γεγονός που ήταν βέβαιο), θα της ζητούσε να εισέλ­θουν εντός της οικίας και να του φτιάξει καφέ, και τη στιγμή που αυτή θα ήταν γυρι­σμένη προς την πλευρά της κου­ζί­νας, αυτός θα της αφαι­ρούσε τη ζωή, με το μαχαίρι που θα είχε ήδη πάνω του.

Τούτο γνω­στο­ποί­ησε και στη σύντροφό του – δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη, η οποία όχι μόνο ήταν σύμφωνη, αλλά ενί­σχυσε την απόφασή του και τον ενθάρ­ρυνε, υπο­σχό­μενη να τον βοη­θή­σει κατά την τέλεση της πράξης, παρέ­χο­ντάς του συγκά­λυψη και από­κρυψη των αντι­κει­μέ­νων του εγκλή­μα­τος και των λοιπών ιχνών, αφού και η ίδια θα ήταν παρούσα. Κατά το πρώτο μέρος του σχεδίου του, έπρεπε να εξα­σφα­λί­σει μετα­φο­ρικό μέσο για την μετά­βασή τους.

Συγκε­κρι­μένα, επειδή ο ίδιος δεν είχε στην κατοχή του κάποιο μετα­φο­ρικό μέσο, απο­φά­σισε να ζητήσει από παιδικό του φίλο, με τον οποίο βρί­σκο­νταν καθη­με­ρινά στην οικία της δεύ­τε­ρης κατη­γο­ρού­με­νης, προ­κει­μέ­νου να προβούν σε χρήση ναρ­κω­τι­κών. Οι κατη­γο­ρού­με­νοι φρό­ντι­σαν να πάρουν μαζί τους, εκτός από ένα μαχαίρι, και ρούχα, ώστε σε περί­πτωση που υπήρχαν ίχνη αίματος της μητρός του σε αυτά που φορού­σαν, να αλλά­ξουν και να πετά­ξουν τα λερω­μένα από αίμα, ώστε να μη γίνουν αντι­λη­πτοί. Ξεκί­νη­σαν, λοιπόν, προς το Γεννάδι, όπου και έφθασαν λίγη ώρα αργό­τερα. Αφού έκρυψαν την μηχανή, προ­κει­μέ­νου να μη γίνουν αντι­λη­πτοί από τους γεί­το­νες της μητέρας του ή τυχόν διερ­χό­με­νους, προ­χώ­ρη­σαν στην οικία της. Εκείνη την ώρα, αυτή βρι­σκό­ταν στην αυλή του σπιτιού και πότιζε τον κήπο.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, κατά πώς τα είχε σχε­διά­σει, της γνω­στο­ποί­ησε το λόγο της επί­σκε­ψής τους, ζητώ­ντας της χρήματα, εκείνη, όμως, όπως ήταν βέβαιο, αρνή­θηκε, λέγο­ντάς του ότι δεν είχε λάβει ακόμη τη σύνταξή της. Η άρνησή της ήταν ανα­με­νό­μενη για τον ίδιο, κι έτσι ακο­λου­θώ­ντας το σχέδιό του, της ζήτησε να του φτιάξει καφέ, όπως κι έγινε.

Η θανούσα μητέρα του δεν έκλεισε τη βρύση της αυλής, αφού δεν θεώρησε σκόπιμο να το πράξει, μιας και, ούσα ανυ­πο­ψί­α­στη, εισήλθε εντός της οικίας, προ­κει­μέ­νου να ετοι­μά­σει τον καφέ του υιού της και να εξέλθει στην αυλή για να συζη­τή­σει μαζί τους. Οι κατη­γο­ρού­με­νοι την ακο­λού­θη­σαν, με τη δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη να στέ­κε­ται πλησίον της πόρτας. Ο υιός της την πλη­σί­ασε αρκετά, ώστε να βρί­σκε­ται σε ικανή από­σταση και κατάλ­ληλη θέση για να εκτε­λέ­σει το προ­με­λε­τη­μένο σχέδιό του, ήτοι να αιφ­νι­διά­σει αυτήν και να την πλήξει από πίσω με το μαχαίρι που έφερε πάνω του.

Έτσι, τη στιγμή που η μητέρα του, έχοντας γυρίσει την πλάτη της προς αυτόν, έβγαλε στον πάγκο της κου­ζί­νας το δοχείο με τη ζάχαρη, τον καφέ, το σέικερ και το κου­τα­λάκι, κι ενώ ετοι­μα­ζό­ταν να βγάλει το μπου­κάλι με το νερό από το ψυγείο, αυτός εντελώς ψυχρά αλλά και ψύχραιμα, την έπληξε επα­νει­λημ­μέ­νως στην πλάτη και δη άρχισε να την καρ­φώ­νει με το μαχαίρι σε διάφορα σημεία. Το μένος του ήταν ανε­ξέ­λεγ­κτο. Παρά ταύτα η μητέρα του, έχοντας ακόμη τις αισθή­σεις της, σφάδαζε και βογ­γούσε από τον υπερ­βο­λικό πόνο.

Τότε η δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη, η οποία όχι μόνο γνώριζε, από τον ίδιο, εξ αρχής το απάν­θρωπο σχέδιο, αλλά τον είχε ενι­σχύ­σει και ενθαρ­ρύ­νει, του είπε να την απο­τε­λειώ­σει γιατί δεν άντεχε τις κραυγές.

Έτσι αυτός, σε αντα­πό­κριση των παρο­τρύν­σεών της, συνέ­χισε να καρ­φώ­νει το ανή­μπορο σώμα της μητέρας του, κατα­φέ­ρο­ντάς της και άλλα χτυ­πή­ματα. Συνο­λικά δε της προ­κά­λεσε δεκα­τέσ­σερα τραύ­ματα.

Η μητέρα του ξεψύ­χησε εντός ολίγων λεπτών μπροστά στα μάτια τους, ενώ κεί­το­νταν μέσα σε λίμνη αίματος. Κατά την ένταση δε των πληγ­μά­των, ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος αυτο­τραυ­μα­τί­στηκε στον αρι­στερό του μηρό. Ακο­λού­θως, μετα­κί­νη­σαν το πτώμα στα αρι­στερά της κου­ζί­νας, και, κατ’ εφαρ­μογή του σχεδίου, άρχισαν να ανοί­γουν τα ντου­λά­πια και τα συρ­τά­ρια των υπνο­δω­μα­τίων και να πετούν δεξιά κι αρι­στερά ό,τι υπήρχε εντός αυτών, ώστε να δοθεί, σε εκεί­νους που θα εύρι­σκαν το πτώμα, η εντύ­πωση ότι επρό­κειτο για ληστεία.

Στο μεταξύ η δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη, η οποία είχε ψύχωση με την καθα­ριό­τητα, όπως χαρα­κτη­ρι­στικά κατέ­θεσε η αδελφή του πρώτου, καθά­ρισε με χλωρίνη επι­με­λώς και με κάθε λεπτο­μέ­ρεια τόσο το πάτωμα, όπου υπήρχε διάχυτο το αίμα της θανού­σης, όσο και τα υπό­λοιπα σημεία που τυχόν υπήρχαν απο­τυ­πώ­ματα και ίχνη τους. Ήταν δε τόση η ποσό­τητα του απο­λυ­μα­ντι­κού φαρ­μά­κου που χρη­σι­μο­ποί­ησε, που ακόμη και την επομένη, ότε και ανευ­ρέθη η θανούσα, η μυρωδιά αυτού ήταν ιδιαι­τέ­ρως έντονη και διάχυτη εντός της οικίας της.

Ακο­λού­θως, άλλαξαν τα ρούχα τους που ήταν λερω­μένα με κηλίδες αίματος και αφού άφησαν την πόρτα του σπιτιού μισά­νοι­χτη, τοπο­θε­τώ­ντας ένα έπιπλο έμπρο­σθεν αυτής, προ­φα­νώς για να μην κλείσει η πόρτα από τον αέρα και να δώσουν έτσι την εντύ­πωση ότι επρό­κειτο για ληστεία, διέ­φυ­γαν με προ­ο­ρι­σμό την οικία της δεύ­τε­ρης κατη­γο­ρού­με­νης, όπου τους ανέμενε ο φίλος τους. Στη δια­δρομή πέταξαν σε διά­φο­ρους κάδους των παρα­κεί­με­νων χωριών τα ρούχα τους αλλά και το όπλο του εγκλή­μα­τος.

Η ζωή τους από εκεί και πέρα φάνηκε να συνε­χί­ζε­ται κανο­νικά. Ο πρώτος στις αρχές Αυγού­στου 2012, ενώ νοση­λευό­ταν στο Βενι­ζέ­λειο Νοσο­κο­μείο περι­θαλ­πό­με­νος από την μετέ­πειτα σύζυγο του πατέρα του, σε μια έκρηξη ειλι­κρί­νειας, προ­φα­νώς λόγω της βαρύ­τα­της κατά­στα­σης της υγείας του και της σκέψης ότι ίσως δεν κατα­φέ­ρει να αναρ­ρώ­σει, ένιωσε την ανάγκη να της εκμυ­στη­ρευ­τεί τα όσα είχαν συμβεί.

Την πολι­τική αγωγή εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Βασίλης Καβου­ριού ενώ ως συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης παρέ­στη­σαν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Νικήτας Μπόλκας και Τάσος Διάκος.