Δήλωση Δημάρχου Κω Θεοδόση Νικηταρά για προσφυγικό – μεταναστευτικό

Τα μεσά­νυ­χτα της περα­σμέ­νης Παρα­σκευής βρέθηκα στο λιμάνι, λίγο πριν την άφιξη του πλοίου που μετέ­φερε 70 περίπου πρό­σφυ­γες από Καστε­λό­ριζο στην Κω, υπε­ρα­σπι­ζό­με­νος το αυτο­νό­ητο. Να γίνει αντι­λη­πτό ότι οι συν­θή­κες στο Κ.Υ.Τ. (hot spot), είναι δρα­μα­τι­κές και ότι πρέπει να στα­μα­τή­σει η μετα­φορά ανθρώ­πων από άλλα νησιά στην Κω.

4500 ανθρώ­πι­νες ψυχές στοι­βαγ­μέ­νες σε ένα χώρο που δεν αντέχει περισ­σό­τε­ρους από 1000.

47 δια­φο­ρε­τι­κές εθνι­κό­τη­τες, δια­φο­ρε­τι­κής κουλ­τού­ρας, θρη­σκείας, συνη­θειών, αναγκών και προ­τε­ραιο­τή­των. 2000 εξ αυτών δια­μέ­νουν εκεί σε προ­σω­ρινά παρα­πήγ­ματα (συνήθως από χαρ­τό­κου­τες).

Δεκάδες οικο­γέ­νειες με παιδιά, με τον χειμώνα εν όψει, με ότι αυτό μπορεί να σημαί­νει για τη δια­βί­ωση αυτών των ανθρώ­πων. Σε εξαι­ρε­τικά μικρή από­σταση ένα ολό­κληρο χωριό, το Πυλί, και μια κοι­νω­νία που ήδη αισθά­νε­ται πολύ πιε­σμένη.

Το νησί μας βιώνει εδώ και χρόνια το προ­σφυ­γικό – μετα­να­στευ­τικό ζήτημα. Είναι η θέση του τέτοια που λει­τουρ­γεί ως γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και Ασίας.

Έχουμε επί­γνωση ότι πρό­κει­ται για διεθνές ζήτημα. Το δημιουρ­γούν οι πόλεμοι και οι οικο­νο­μι­κές ανι­σό­τη­τες. Δεν έχουμε να κάνουμε με εισβο­λείς αλλά με ανθρώ­πους που ψάχνουν μια θέση στον ήλιο.

Ως Κωακή κοι­νω­νία γνω­ρί­ζουμε καλά τι σημαί­νει προ­σφυ­γιά και μετα­νά­στευση χιλιά­δων συμπα­τριω­τών μας στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Αυστρα­λία και όπου γης.

Είμαστε φιλό­ξενη, περή­φανη και δημο­κρα­τική κοι­νω­νία. Η πατρίδα του Πατέρα της Ιατρι­κής Ιππο­κράτη. Δεν το ξεχνάμε αυτό.

Όμως τα συμ­βά­ντα των τελευ­ταίων χρόνων ασκούν επιρροή στη ζωή όλων μας. Δεν μπο­ρούμε να βλέ­πουμε παιδιά να πνί­γο­νται στις θάλασ­σές μας, ανθρώ­πους κατα­τρεγ­μέ­νους με βλέμμα αγωνίας και φόβου στο πρόσωπό τους.

Η δομή του Κ.Υ.Τ. είναι υπο­στε­λε­χω­μένη, οι αφίξεις συνε­χείς και αυξη­μέ­νες, οι δια­δι­κα­σίες επα­να­προ­ώ­θη­σης ή προ­ώ­θη­σης στην ενδο­χώρα με απελ­πι­στικά βραδείς ρυθμούς. Άρα γίνεται αμέσως αντι­λη­πτό το μέγεθος ενός διαρκώς διο­γκού­με­νου προ­βλή­μα­τος και ο κίν­δυ­νος που ελλο­χεύει.

Χωρίς ακρό­τη­τες, χωρίς ιδε­ο­λη­ψίες, χωρίς «παλη­κα­ρι­σμούς» και «λεο­ντα­ρι­σμούς», χωρίς να στο­χο­ποιούμε ανθρώ­πους, ενω­μέ­νοι ως κοι­νω­νία, επι­στρα­τεύ­ο­ντας τη λογική και το δίκαιο, θέλουμε το νησί μας σε συν­θή­κες ηρεμίας.

Παρά τις υπε­ράν­θρω­πες προ­σπά­θειες της διοί­κη­σης του ΚΥΤ και όλου του ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού, οι αριθμοί είναι πλέον αμεί­λι­κτοι και η μάχη άνιση.

Η Κως το ανθρώ­πινο πρόσωπό της το δείχνει καθη­με­ρινά. Βιώ­νουμε σχεδόν πέντε χρόνια το προ­σφυ­γικό – μετα­να­στευ­τικό ζήτημα και με ελά­χι­στες εξαι­ρέ­σεις, ως κοι­νω­νία του­λά­χι­στον, έχουμε απο­δεί­ξει ότι αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε και τοπο­θε­τούμε το πρό­βλημα στη σωστή του διά­σταση.

Για όποιον λοιπόν επι­χει­ρή­σει με διαύ­γεια σκέψης και κρίσης να προ­σεγ­γί­σει το πρό­βλημα, είναι σίγουρο ότι θα κατα­λή­ξει αβίαστα σε τέσσερα ζητού­μενα, που εξ΄ αρχής έχουμε θέσει και επα­να­δια­τυ­πώ­νουμε.

1. Άμεση και ευρείας κλί­μα­κας απο­συμ­φό­ρηση του νησιού μας.

2. Καμία απο­λύ­τως μετα­φορά προ­σφύ­γων και μετα­να­στών από άλλα νησιά.

3. Ανθρώ­πι­νες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης για όλους όσοι, και για όσο, παρα­μέ­νουν στην Κω.

4. Επι­τά­χυνση των δια­δι­κα­σιών ταυ­το­ποί­η­σης και ασύλου, προ­ώ­θηση στην ενδο­χώρα όσων φτάνουν στα νησιά.

Ο Δήμαρ­χος Κω

Θεο­δό­σης Α. Νικη­ταρά