Με το βλέμμα στις πίσω σειρές

Βλέ­πο­ντας τις παρε­λά­σεις, και τις σημαίες που περή­φανα κρατούν οι άριστοι μαθητές, σύμφωνα με την απόφαση του Υπουρ­γείου Παι­δείας, το βλέμμα μου θα χαθεί στις πίσω σειρές, σε όλα τα άλλα παιδιά, αυτά που δεν θα γίνουν ποτέ σημαιο­φό­ροι. Αυτά που είναι η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία. Ισως ανάμεσά τους είναι παιδιά δυσλε­κτικά, που κατα­βά­λουν πολλή προ­σπά­θεια, παιδιά που δεν έχουν καμιά βοήθεια στο σπίτι, ή σε φρο­ντι­στή­ριο.Τα παιδιά αυτά ούτε άχρηστα ούτε ανίκανα είναι, επειδή δεν πετυ­χαί­νουν υψηλές βαθ­μο­λο­γίες και «πρωτιές». Κι αυτά τα παιδιά μεγα­λώ­νουν, ψάχνο­νται, εργά­ζο­νται, δημιουρ­γούν, και δεν  υπάρχει κανένας λόγος να φορ­τώ­νουμε τα παιδιά που «δεν θα πάρουν τη σημαία» ούτε με το αίσθημα της απο­τυ­χίας, ούτε με ενοχή. Ας φτιά­ξουν πρώτα  ένα εκπαι­δευ­τικό σύστημα που δεν θα «εξάγει» μαθητές παπα­γα­λίας, ημι­μά­θειας και μηχα­νι­κής απο­στή­θι­σης. Ένα σύστημα που θα έχει στόχο  την καλ­λιέρ­γεια της κρι­τι­κής σκέψης, τη συμπό­ρευση με την εποχή μας, τη στήριξη των ατο­μι­κών δεξιο­τή­των. Ενα σύστημα που θα μάθει στα παιδιά να αγω­νί­ζο­νται και όχι να εξε­τά­ζο­νται. Τόσα χρόνια, με τις αλλε­πάλ­λη­λες εκπαι­δευ­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις, αυτό που κατα­φέ­ραμε είναι η βαθ­μο­θη­ρία και η στείρα από­κτηση της γνώσης. Και επι­στρέψτε μου να πιστεύω, πως σε συν­θή­κες ειρήνης, η σημαία δεν είναι ούτε βραβείο, ούτε διά­κριση, αλλά σύμβολο κοι­νό­τη­τας και ενό­τη­τας. Η αρι­στεία είναι απα­ραί­τητη και σίγουρα δεν απο­τε­λεί «ρετσι­νιά». Ωστόσο η άριστη επίδοση δεν συμ­βα­δί­ζει με οποιο­δή­ποτε εθνικό σύμβολο το οποίο είναι ισάξιο για όλους. Η σχολική κοι­νό­τητα έχει πολλούς τρόπους και σίγουρα είναι ικανή να θεσπί­σει ακόμα περισ­σό­τε­ρους ώστε να επι­βρα­βεύ­σει και τους αρί­στους αλλά και την προ­σπά­θεια πολλών να γίνουν άριστοι.