A-τυπος και υπογραμμός: Nα ξεπλύνουν την ντροπή τους

Το 2001, χαρά­ματα Κυρια­κής 5 Μαρτίου, ο μόλις τριών ετών Πανα­γιώ­της Βασι­λέ­λης από την Μυτι­λήνη έκλεισε για πάντα τα μεγάλα κατα­πρά­σινα μάτια του γιατί δεν πρόλαβε να φτάσει στο Μεμό­ριαλ της Νέας Υόρκης, επειδή το τέρας της γρα­φειο­κρα­τίας ήταν πιο μοχθηρό από την λευ­χαι­μία που είχε να πολε­μή­σει.

Ο Πανα­γιώ­της Βασι­λέ­λης, έγινε ο Πανα­γιω­τά­κης όλης της Ελλάδας και δραχμή δραχμή τότε, συγκε­ντρώ­θη­καν 130 εκα­τομ­μύ­ρια δρχ για να μπο­ρέ­σει το παιδί να ταξι­δέ­ψει στην Αμερική όπου θα εφαρ­μο­ζό­ταν μια πει­ρα­μα­τική θερα­πεία για την σπάνιας μορφής λευ­χαι­μία του…

Ο μικρός δεν έφτασε ποτέ στην Νέα Υόρκη, γιατί τα 130 εκα­τομ­μύ­ρια συγκε­ντρώ­θη­καν σε λογα­ρια­σμό της Εθνικής Τρά­πε­ζας τον οποίον η ίδια η τράπεζα μπλό­καρε επειδή με νόμο του 1931 (!) δεν επι­τρε­πό­ταν να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν τα χρήματα αν προη­γου­μέ­νως δεν είχε συστα­θεί ερανική επι­τροπή!

Παρά την πίεση των γονιών του μικρού προς την Τράπεζα και το Υπουρ­γείο Υγείας και την οργή της κοι­νω­νίας που παρα­κο­λου­θούσε ένα τρίτο χρόνο αγόρι να σβήνει μέρα με τη μέρα, χρειά­στηκε να περά­σουν επτά ολό­κλη­ροι μήνες για να απο­τα­μιευ­θεί ένα μέρος μόνο του ποσού. Αλλά ήταν ήδη πολύ αργά. Η κατά­σταση του μικρού είχε επι­δει­νω­θεί και σε λίγες μέρες «έσβησε», επειδή κάποιοι προ­έ­τα­ξαν το γράμμα του νόμου, ενός νόμου που γρά­φτηκε το 1931. Δημο­κρα­τία σημαί­νει ότι οι άνθρω­ποι φτιά­χνουν τους νόμους με τους οποίους θέλουν να ζήσουν κι όμως στην περί­πτωση του μικρού αγοριού από την Μυτι­λήνη, οι νόμοι ήταν εκείνοι που του αφαί­ρε­σαν τη ζωή. Γιατί κανείς τολ­μη­ρός δεν βρέθηκε τότε να ανα­λά­βει την πολι­τική ευθύνη. Κι έσβησε πριν προ­λά­βει να ανοίξει τα φτερά του…

Σήμερα, 18 χρόνια μετά, ένας άλλος Πανα­γιώ­της, παλεύει για τη ζωή του η οποία κρέ­με­ται από νόμους, άρθρα, γνω­μο­δο­τή­σεις, γράμ­ματα και αριθ­μούς… Κρέ­με­ται από ένα ανάλ­γητο κράτος, που ποτέ δεν στάθηκε με ανθρω­πιά δίπλα στους πολίτες όταν το έχουν ανάγκη. Από την μια άκρη της Ελλάδας μέχρι την άλλη, γίνεται μια τιτάνια προ­σπά­θεια να συγκε­ντρω­θούν χρήματα, έχουν στηθεί εκα­το­ντά­δες κου­μπα­ρά­δες που γεμί­ζουν καθη­με­ρινά για να μπο­ρέ­σει ο μικρός Πανα­γιώ­της – Ραφαήλ να ταξι­δέ­ψει στη Βοστόνη και να έχει την ευκαι­ρία να αντι­με­τω­πί­σει τη νωτιαία μυϊκή ατροφία με την οποία είχε την ατυχία να γεν­νη­θεί.

Αν το κράτος, η πολι­τεία, οι πολι­τι­κοί, οι γρα­φειο­κρά­τες, οι γραμ­μα­τείς και οι φαρι­σαίοι, θέλουν να ξεπλύ­νουν την ντροπή τους και να ελα­φρύ­νουν την συνεί­δησή τους, για τον άδικο χαμό του μικρού Πανα­γιώτη Βασι­λέλη έχουν μια καλή ευκαι­ρία, να βοη­θή­σουν τον Πανα­γιώτη Ραφαήλ, και κάθε Πανα­γιώτη, να φύγει στο εξω­τε­ρικό. Ένα κράτος που δεν έχει ανθρώ­πινο πρόσωπο, ένα κράτος που κρύβει τις ευθύνες του πίσω από τους εράνους και τις φιλαν­θρω­πίες είναι άχρηστο για τους πολίτες του.