A-τυπος και υπογραμμός: Υπάρχει ελπίδα

Πρέπει, λοιπόν, να φτάσεις στα άκρα για να συνει­δη­το­ποι­ή­σεις ότι ποτέ η βοήθεια δεν έρχεται εξ ουρανού, ότι για να έρθουν καλύ­τε­ρες μέρες πρέπει να σπρώ­ξεις κι εσύ, ότι για να βγεις από το αδιέ­ξοδο πρέπει να σκάψεις με τα χέρια σου, ότι η πόρτα ανοίγει από μέσα προς τα έξω…

Η κοι­νω­νία και της Ρόδου αυτο­ορ­γα­νώ­νε­ται, ανα­θε­ω­ρεί, προ­σπα­θεί να θερα­πεύ­σει τις πληγές, μέσω της προ­σφο­ράς, της αλλη­λεγ­γύης του εθε­λο­ντι­σμού. Φίλοι, γνωστοί, παρέες, γίνο­νται ομάδες, γίνο­νται ένα. Ολοι για έναν και ένας για όλους, σε μια εποχή που δοκι­μά­ζει τις ανθρώ­πι­νες σχέσεις και τις ανθρώ­πι­νες αντοχές.

Εθε­λο­ντές, άνθρω­ποι με ευαι­σθη­σίες, με ανη­συ­χίες, με περισσή αγάπη ενερ­γο­ποιού­νται για να βοη­θή­σουν όσους έχουν ανάγκη αφού η «οργα­νω­μένη πολι­τεία» κλείνει τα μάτια, κλείνει τα αυτιά…

Και οι πέντε έγιναν δέκα, οι δέκα είκοσι, οι είκοσι σαράντα και ξαφνικά κάπως έτσι γεν­νή­θηκε η ελπίδα σε αυτόν τον τόπο… Ο δρόμος ακόμα μακρύς, μα γεν­νή­θηκε η ελπίδα. Γεν­νή­θηκε η ελπίδα σε συμπο­λί­τες μας που από τη μία στιγμή στην άλλη από νοι­κο­κυ­ραίοι έγιναν «μη έχοντες» μα κρατούν ψηλά την αξιο­πρέ­πειά τους, γεν­νή­θηκε ελπίδα σε εκεί­νους που θέλουν να προ­σφέ­ρουν και όσο προ­σφέ­ρουν παίρ­νουν περισ­σό­τερα απ΄όσα δίνουν, γεν­νή­θηκε ελπίδα σε όσους την είχαν χάσει, γεν­νή­θηκε ελπίδα μέσα σε ξεχαρ­βα­λω­μέ­νες συνει­δή­σεις και κλει­δω­μέ­νες καρδιές.

Οσο απο­ξε­νω­μέ­νοι γίναμε στην περίοδο της επί­πλα­στης ευμά­ρειας και της κατα­να­λω­τι­κής υστε­ρίας, τόσο σήμερα ανα­κα­λύ­πτουμε απο­θέ­ματα ανθρω­πιάς, που έφερε στην επι­φά­νεια το τέλος μιας εποχής. Επα­να­προσ­διο­ρί­ζο­ντας τις αξίες μας και τις αρχές μας, επα­να­προσ­διο­ρι­ζό­μα­στε οι ίδιοι και επα­να­προσ­διο­ρί­ζε­ται η κοι­νω­νία μας.

Θα μπο­ρούσε, ίσως, ο επα­να­προσ­διο­ρι­σμός αυτός να γίνει η απαρχή για μια πιο δίκαιη, πιο αλλη­λέγ­γυα, πιο ανθρώ­πινη κοι­νω­νία. Μακριά από οτι­δή­ποτε φτια­σι­δω­μένο, αμπα­λα­ρι­σμένο, επι­τη­δευ­μένο…

Αυτή η μετα­στροφή της κοι­νω­νίας γέννησε μέσα μου την ελπίδα σε μια περίοδο που όλα γύρω γκρι­ζά­ρουν, γερνάνε, απο­συ­ντί­θε­νται…

Το κύμα αλλη­λεγ­γύης εθε­λο­ντών εκείνων που μένουν μακριά από οποια­δή­ποτε πρόθεση αυτο­προ­βο­λής, αυτο­δια­φή­μι­σης, και δεν δια­λα­λούν την «πρα­μά­τεια τους», μας δείχνει ότι κάτι σπου­δαίο γίνεται σε αυτή την γει­το­νιά του χάρτη. Και η ελπίδα μεγα­λώ­νει.