Oταν η δύναμη της Eλευθερίας… γίνεται παράδειγμα προς μίμηση

Η συγκι­νη­τική ιστορία της Ελευ­θε­ρίας Πελαρδή, την οποία εξο­μο­λο­γή­θηκε σε συνέ­ντευξή της στην «δημο­κρα­τική», την Κυριακή 22 Σεπτεμ­βρίου, προ­κά­λεσε αίσθηση και έδωσε δύναμη και ελπίδα σε πολλούς ανθρώ­πους, εντός κι εκτός συνόρων.

Η Ελευ­θε­ρία, χθες, με αφορμή τη συνέ­ντευξή της στη «δ», ήταν καλε­σμένη στην εκπομπή του Star «Αλή­θειες με την Ζήνα», όπου μίλησε για την απόφασή της πριν από ένα χρόνο να μετα­κο­μί­σει στη Δανία με την 14χρονη κόρη της Γεωργία, την μάχη με τον καρκίνο μέχρι πριν από έναν μήνα αλλά και το bullying που υπέστη όλα τα προη­γού­μενα χρόνια στη Ρόδο, για το βάρος της.

Όπως ανέφερε στη «δ» η Ελευ­θε­ρία, μετά την συνέ­ντευξή της, δέχθηκε καται­γι­σμό τηλε­φω­νη­μά­των και μηνυ­μά­των από τα οποία πήρε αλλά και έδωσε δύναμη σε ανθρώ­πους που αντι­με­τω­πί­ζουν παρό­μοια ζητή­ματα.

Πριν από έναν χρόνο η Ελευ­θε­ρία Πελαρδή άφησε πίσω της τη Ρόδο και μαζί με την 14χρονη κόρη της Γεωργία, γέμισαν με ελπίδες και όνειρα τις βαλί­τσες τους, για να κάνουν μια νέα αρχή και να διεκ­δι­κή­σουν ένα καλύ­τερο αύριο, στη Δανία.

Κόντρα στις προ­κλή­σεις, ακόμα κι όταν έμαθε ότι έχει νοσήσει με καρκίνο στους τρεις μόλις μήνες που μετρούσε στην νέα της πατρίδα, η Ελευ­θε­ρία όχι μόνο δεν το έβαλε κάτω, αλλά πάλεψε και παλεύει, όπως κάνουν οι μαχητές της ζωής, για να κάνει τα όνειρά της πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Στην συνέ­ντευξή της στη «δημο­κρα­τική», μίλησε ανοιχτά για το bullying που υπέστη στη Ρόδο, την απόφαση της μετα­κό­μι­σης, τις δυσκο­λίες της μετά­βα­σης, το σοκ της διά­γνω­σης και την αγωνία της απο­θε­ρα­πείας, σε μια χώρα που δεν είχε προ­λά­βει ακόμα να ζήσει.

Η Ελευ­θε­ρία στα 32 της χρόνια, χρειά­στηκε να δώσει πολλές μάχες με σημα­ντι­κό­τερη αυτή για την υγεία της, όμως είναι απο­φα­σι­σμένη να κυνη­γή­σει τα όνειρά της και να συνε­χί­σει να στη­ρί­ζει την κόρη της, χωρίς να βλέπει μπροστά της εμπόδια παρά μόνο προ­κλή­σεις, παρα­δί­δο­ντας μαθή­ματα γεν­ναιό­τη­τας, θάρρους κι ελπίδας.

Η ιστορία της συγκί­νησε τους τηλε­θε­α­τές αλλά και τους καλε­σμέ­νους της εκπο­μπής, καθώς η δύναμη και η αισιο­δο­ξία της απο­τε­λεί παρά­δειγμα για πολλούς ανθρώ­πους που βρί­σκο­νται στην ίδια κατά­σταση.

Για το θέμα της ασθέ­νειάς της είχε ανα­φέ­ρει σχετικά: «Ειδικά στο πρό­βλημα υγείας που αντι­με­τώ­πισα, όλο αυτό το διά­στημα, οι γιατροί και οι νοσο­κό­μες, στά­θη­καν δίπλα μου σαν οικο­γέ­νεια.

Δεν μπορώ να σας το περι­γράψω. Τώρα μιλάμε, και είναι σαν να μην το πέρασα εγώ, σαν να αφορά κάποια άλλη. Ομως το πέρασα με τη βοήθεια των γιατρών μου και των νοσο­κό­μων, παρά τη φοβία μου για τους για­τρούς. Οταν ο γιατρός μου, μου το ανα­κοί­νωσε, είδα ένα μαύρο μπροστά μου, τίποτα άλλο.

Είπα “Θεέ μου, δεν μπορώ να το περάσω αυτό…” Εχω κι ένα παιδί στην εφηβεία, έπρεπε να δια­χει­ρι­στώ εκτός από τις δικές μου και τις ανα­σφά­λειές της. Ηταν μια πολύ δύσκολη κατά­σταση.

Ομως είχα δύο επι­λο­γές, ή να παλέψω για να ζήσω ή να αφεθώ να πεθάνω. Χει­ρουρ­γή­θηκα μέσα σε μια εβδο­μάδα από την ημέρα της διά­γνω­σης.

Με τη βοήθεια των γιατρών μου το πέρασα… Την πρώτη φορά που με εξέτασε ο γιατρός μου, μου χάιδευε τα μαλλιά και μου κρα­τούσε το χέρι γιατί έτρεμα από τον φόβο μου. Στις τελευ­ταίες χημειο­θε­ρα­πείες, δυσκο­λεύ­τηκα πολύ από τις παρε­νέρ­γειες», ενώ ξεκα­θά­ρισε ότι του­λά­χι­στον για την επόμενη 10ετία δεν βλέπει επι­στροφή στη Ρόδο καθώς στη Δανία αισθά­νε­ται περισ­σό­τερη ασφά­λεια για την ίδια και το παιδί της, σημειώ­νο­ντας επίσης ότι εκεί δεν υφί­στα­ται bullying, όπως όσο ζούσε στο νησί μας, λέγο­ντας χαρα­κτη­ρι­στικά στη συνέ­ντευξή της: «Σαφώς και δεν είναι καλό να είναι κάποιος υπέρ­βα­ρος, όμως δεν έχει το δικαί­ωμα κανείς να σε κάνει να νιώθεις άσχημα. Οταν στα 17,5 μου χρόνια πήγα να γεννήσω, είχα μια πολύ άσχημη εμπει­ρία που μου στιγ­μά­τισε μια από τις πιο χαρού­με­νες στιγμές της ζωής μου, άκουσα να λένε για μένα “έλα να βάλουμε τη χοντρή μέσα να γεν­νή­σει”… Αυτό τον ρατσι­σμό δεν τον βιώνω εδώ. Ενώ στη Ρόδο, τα κιλά μου ήταν πάντα αντι­κεί­μενο αρνη­τι­κού σχο­λια­σμού.

Ακόμα και για την εύρεση εργα­σίας. Εγώ δεν έχω πρό­βλημα με τα κιλά μου, οι άλλοι είχαν και μου το έδει­χναν σε κάθε ευκαι­ρία. Μπορώ να αυτο­σαρ­κα­στώ, μπορώ να γελάσω με τα κιλά μου, αλλά επειδή το θέλω εγώ».