ΕΕ: Θερίζει η παιδική φτώχεια και ψάχνουν για αντίδοτο!

Όπως ανα­φέ­ρε­ται,  περίπου το 21% των παιδιών της Ε.Ε ζει σε συν­θή­κες εισο­δη­μα­τι­κής φτώ­χειας  το 8,5% ζει κάτω από σοβαρές υλικές στε­ρή­σεις και το 9,3% σε νοι­κο­κυ­ριά χωρίς εργασία.

Περίπου το 2,5% ζει κάτω και από τις τρεις συν­θή­κες.

Παρόλο που, όπως τονί­ζε­ται στο έγγραφο, η παιδική φτώχεια απο­τε­λεί πρό­βλημα για όλα τα κράτη μέλη, τα ποσοστά της είναι υψη­λό­τερα σε ορι­σμέ­νες χώρες της Κεντρι­κής Ανα­το­λι­κής Ευρώπης, της Βαλ­τι­κής και της Μεσο­γείου.

Η παιδική φτώχεια είναι πολυ­διά­στατη καθώς τα ζητή­ματα της εκπαί­δευ­σης, της ανα­ψυ­χής, της ένδυσης, της δια­τρο­φής, της υγείας και της στέ­γα­σης (μεταξύ άλλων) εμπλέ­κο­νται μαζί με το εισό­δημα. Η έρευνα επι­βε­βαιώ­νει ότι η φτώχεια και η στέρηση στην παιδική ηλικία έχουν τόσο βρα­χυ­πρό­θε­σμες όσο και μακρο­πρό­θε­σμες επι­πτώ­σεις, προ­κα­λώ­ντας έναν μειο­νε­κτικό κύκλο μεταξύ των γενεών.

Περαι­τέρω, δείχνει ότι οι καλο­σχε­δια­σμέ­νες μετα­βι­βά­σεις μετρη­τών και τα φορο­λο­γικά πλε­ο­νε­κτή­ματα, η απα­σχό­ληση των γονέων, η παιδική εκπαί­δευση και η φρο­ντίδα και οι οικο­γε­νεια­κές υπη­ρε­σίες είναι καθο­ρι­στι­κής σημα­σίας για την κατα­πο­λέ­μηση της παι­δι­κής φτώ­χειας.

Η έρευνα δείχνει, ακόμη ότι, η δράση σε εθνικό επίπεδο είναι μερική και αργή και ότι η παιδική φτώχεια δεν έχει ενσω­μα­τω­θεί στο ευρω­παϊκό εξάμηνο.

Η ευρω­παϊκή εγγύηση για τα παιδιά, όπως ζητή­θηκε από το Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο στο ψήφισμά του της 24ης Νοεμ­βρίου 2015 και επι­βε­βαιώ­θηκε στο ψήφισμά του για το ΕΚΤ + της 4ης Απρι­λίου 2019, είναι συγκε­κρι­μένη λόγω της επι­κέ­ντρω­σής του στα φτω­χό­τερα παιδιά, καθώς και της έμφασης στις υπη­ρε­σίες.

Η Εγγύηση επι­κε­ντρώ­νε­ται στην ελεύ­θερη πρό­σβαση όλων των παιδιών που βρί­σκο­νται σε συν­θή­κες φτώ­χειας, στην ποιό­τητα της φρο­ντί­δας και της εκπαί­δευ­σης στην παιδική ηλικία, στην εκπαί­δευση, στην υγεία, στην αξιο­πρεπή στέγαση και στην επαρκή δια­τροφή.

Έχουν προ­τα­θεί, μάλιστα, οι ακό­λου­θες βασικές προ­τε­ραιό­τη­τες:

1) Καθο­ρι­σμός ενός στόχου για την παιδική φτώχεια με γνώμονα τα απο­τε­λέ­σματα, ο οποίος θα ενσω­μα­τώ­νει την εστίαση στα φτω­χό­τερα παιδιά

2) Ενσω­μά­τωση μιας συγκε­κρι­μέ­νης ανη­συ­χίας σχετικά με την παιδική φτώχεια και την επί­τευξη ενός στόχου στο πολυ­ε­τές δημο­σιο­νο­μικό πλαίσιο.

3) Ενθάρ­ρυνση και δυνα­τό­τητα των κρατών μελών να υιο­θε­τή­σουν εθνικές στρα­τη­γι­κές γύρω από μια εγγύηση για τα παιδιά.

4) Εκπό­νηση του τρόπου παρά­δο­σης της Παι­δι­κής Εγγύ­η­σης και απόφαση σχετικά με το κατά πόσο θα πρέπει να δοθεί προ­τε­ραιό­τητα σε συγκε­κρι­μέ­νους τομείς των πέντε συνι­στω­σών της Εγγύ­η­σης.

Στην έρευνα συμπε­ραί­νε­ται ότι, ίσως είναι στρα­τη­γικά καλύ­τερο να ξεκι­νή­σουν τα προ­γράμ­ματα της παι­δι­κής εγγύ­η­σης, σε τομείς υπη­ρε­σιών όπου οι προ­σεγ­γί­σεις για τα φτω­χό­τερα και πιο ευάλωτα παιδιά ανα­πτύσ­σο­νται καλύ­τερα, όπως η παιδική εκπαί­δευση και η φρο­ντίδα και η εκπαί­δευση.

Νίκος Ρούσσης – Στρα­σβούργο