Ο κρότος της βλακείας

Και μέσα στην ανα­μπου­μπούλα της συζή­τη­σης για την Ιστορία, τις παρε­λά­σεις και την σημαία, δεν θα μπο­ρούσε να λείπει ο κ. Πολάκης, απευ­θυ­νό­με­νος στην κυρία Κερα­μέως, με το γνωστό ύφος αντί επι­χει­ρη­μά­των και τερ­μα­τί­ζο­ντάς το λέγο­ντας στο τέλος ή μάλλον γρά­φο­ντας στο αγα­πη­μένο του μέσο το facebook πότε χωρίς τόνους και πότε κεφα­λαία και με τέσσερα θαυ­μα­στικά για να μας εντυ­πω­σιά­σει περισ­σό­τερο:  «Ο κρότος θα ειναι μεγάλος…. γιατι επι­στροφή στην εποχή της “διά­πλα­σης των Παιδων” ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ!!!», γράφει ο Παύλος Πολάκης.». Ο κρότος της αγραμ­μα­το­σύ­νης και της βλα­κείας θα πω εγώ,  κάνει κρότο. Και το λέω σαν παλιό φανα­τικό Δια­πλα­σό­πουλο, που δεν προ­έ­κυψα «μίξη βαλ­κά­νιας ορθό­δο­ξης ταλι­μπα­νι­κής Ακρο­δε­ξιάς με το νεο­φι­λευ­θε­ρι­σμό της Θάτσερ». Ασχε­το­σύνη και εμπά­θεια, απέ­να­ντι σ’ ένα περιο­δικό εμβλη­μα­τικό, που υπήρξε μέσο επι­κοι­νω­νίας τόσων και τόσων σπου­δαίων λογο­τε­χνών μας με τα παιδιά επί γενεές γενεών. Επί­δειξη απύθ­με­νης αμορ­φω­σιάς , νομί­ζο­ντας ο πτωχός τω πνεύ­ματι, ότι  ίσως λόγω του τίτλου του, πως θα ήταν κανένα εθνικιστικό-σκοταδιστικό περιο­δικό. Οι καλοί μου τρόποι δεν μου επι­τρέ­πουν να περι­γράψω τι έκανε ο κ. Πολάκης όταν εμείς δια­βά­ζαμε τη Διά­πλαση… Πάντως έχω κάτι τόμους να του στείλω, να ρίξει μια ματιά στα μυθι­στο­ρή­ματα, διη­γή­ματα, ποι­ή­ματα, όλων των σπου­δαίων της λογο­τε­χνίας και της ποίησης, επι­στο­λές που έγραφε ο Ξενό­που­λος ως Φαίδων, παρα­μύ­θια, δια­γω­νι­σμούς, εικόνες βρα­βευ­θέ­ντων, μικρά μυστικά που αντήλ­λασ­σαν οι συν­δρο­μη­τές με ψευ­δώ­νυμα, στήλες αλλη­λο­γρα­φίας και φυσικά, οι περί­φη­μες «Κυρια­καί της Δια­πλά­σεως». Που να σας εξηγώ τώρα τι ήταν αυτό κ. Πολάκη. Αυτά, μπας και ξεστρα­βω­θείτε (που θα λέγατε κι εσείς εις την Πολα­κι­κήν διά­λε­κτο). «Σας ασπά­ζο­μαι Φαίδων» που θα έλεγε κι ο Ξενό­που­λος.