Οι ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων έχουν καθαρά ανταποδοτικό και μόνο χαρακτήρα

Όπως όλοι θα έχουμε δια­βά­σει με εγκύ­κλιο του Υπουρ­γού Εργα­σίας και Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σεων το ανώτατο όριο της σύντα­ξης ορί­ζε­ται στο ποσό των 3.725,11€ και μάλιστα προ φόρου.

Με άλλα λόγια ένας εργα­ζό­με­νος που κατα­βάλ­λει τις ανά­λο­γες εισφο­ρές θα πάρει την ίδια σύνταξη με ένα άλλο εργα­ζό­μενο ο οποίος εργά­στηκε π.χ. επί 20 χρόνια και έχει κατα­βά­λει πολύ μικρό­τε­ρες. Προ­φα­νώς δε το ανώτατο όριο της σύντα­ξης έχει θεσπι­στεί για να καλυ­φθούν και οι συντά­ξεις εκείνων που δεν έχουν εργα­στεί ανάλογα για να θεμε­λιώ­σουν δικαί­ωμα σύντα­ξης.

Αυτό όμως είναι πρό­βλημα το οποίο θα το αντι­με­τω­πί­σει η Κυβέρ­νηση και η Διοί­κηση από τα κρατικά έσοδα και όχι από τις εισφο­ρές εκείνων που ανά­λω­σαν την ζωή τους εργα­ζό­με­νοι κατα­βάλ­λο­ντας ανελ­λι­πώς τις προ­βλε­πό­με­νες εισφο­ρές. Η κοι­νω­νική πολι­τική σε ένα σύγ­χρονο δημο­κρα­τικό Κράτος πρέπει να απο­τε­λεί το πρώτο μέλημα του, όμως από τα οποια­δή­ποτε έσοδα τα οποία εισπράτ­τει και όχι από τις εισφο­ρές των όσων έχουν εργα­στεί μακρό­χρονα πολύ πέραν από το προ­βλε­πό­μενο όριο συντα­ξιο­δό­τη­σης. Οφείλω να πω ότι η φιλο­σο­φία του νόμου Κατρού­γκα­λου δηλαδή της πρώτης και για τελευ­ταία φορά πιστεύω αρι­στε­ρής παρέν­θε­σης, θα μπο­ρούσε να βελ­τιω­θεί δια του ορισμού ενός ορίου το οποίο δεν θα υπε­ρέ­βαινε το ποσό π.χ. των 10.000 ή 15.000€. Αυτό το οποίο όμως πράττει η φιλε­λεύ­θερη Κυβέρ­νηση παρα­βιά­ζει κατα­φα­νώς την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας η οποία πηγάζει από τον αντα­πο­δο­τικό χαρα­κτήρα των εισφο­ρών. Με την λογική της Κυβέρ­νη­σης θα μπο­ρούσε να υπο­θέ­σει κανείς ανώτατο όριο π.χ. και στις Τρά­πε­ζες ή και στον αριθμό των ακι­νή­των τα οποία μπορεί ο καθένας να απο­κτή­σει.

Προς αποφυγή δε παρε­ξη­γή­σεων η τοπο­θέ­τηση μου αυτή πηγάζει από την άδικη για τις συντά­ξεις ρύθμιση , διότι το δικαί­ωμα για το ύψος της σύντα­ξης πρέπει να είναι ανάλογο των εισφο­ρών που έχει κατα­βά­λει ο καθένας. Όλοι είμαστε ίσοι απέ­να­ντι στους νόμους αλλά υπάρ­χουν και δικαιώ­ματα, όπως η σύνταξη τα οποία είναι ανάλογα. Προ­σω­πικά εγώ δεν σκοπεύω να πάρω σύνταξη παρά τα πενήντα χρόνια της δικη­γο­ρίας μου.

Επο­μέ­νως με την εν λόγω εγκύ­κλιο παρα­βιά­ζε­ται το δικαί­ωμα τόσο της ανα­λο­γι­κό­τη­τας όσο και της αντα­πο­δο­τι­κό­τη­τας, πρό­βλημα το οποίο πιστεύω ότι θα ‘πρεπε να απα­σχο­λή­σει την Ολο­μέ­λεια των Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων της χώρας.

Ρόδος 22-8-2019

Κων/νος Σαρής

Δικη­γό­ρος