Απόλυτη φρίκη από την σεξουαλική κακοποίηση τριών παιδιών από τους γονείς τους στη Λέρο

Την απόλυτη φρίκη βίωναν δύο ανή­λι­κοι και ένα ενή­λι­κος στο νησί της Λέρου.

Θύτες οι γονείς, 52 και 47 ετών, θύματα τα παιδιά τους τα οποία δέχο­νταν ακραία σεξουα­λική κακο­ποί­ηση.

Οι κατη­γο­ρίες της απο­πλά­νη­σης παιδιού που δεν συμπλή­ρωσε τα δώδεκα και δεκα­τέσ­σερα έτη, τετε­λε­σμένη και σε από­πειρα, κατά μόνας και κατά συναυ­τουρ­γία, κατά συρροή, άπαξ και κατ’ εξα­κο­λού­θηση, της κατά­χρη­σης σε ασέλ­γεια κατά μόνας και κατά συναυ­τουρ­γία, κατ’ εξα­κο­λού­θηση, της ασέλ­γειας μεταξύ συγ­γε­νών κατά μόνας και κατά συναυ­τουρ­γία, κατά συρροή και κατ’ εξα­κο­λού­θηση, της απλής συνέρ­γειας κατ’ εξα­κο­λού­θηση σε απο­πλά­νηση παιδιών που δεν συμπλή­ρω­σαν τα δώδεκα και δεκα­τέσ­σερα έτη, κατά μόνας κατά συρροή και κατ’ εξα­κο­λού­θηση, της απλής συνέρ­γειας κατ’ εξα­κο­λού­θηση σε κατά­χρηση σε ασέλ­γεια κατά μόνας και κατ’ εξα­κο­λού­θηση κατά συρροή και της απλής συνέρ­γειας κατ’ εξα­κο­λού­θηση σε ασέλ­γεια μεταξύ συγ­γε­νών κατά μόνας, κατά συρροή και κατ’ εξα­κο­λού­θηση θα αντι­με­τω­πί­σουν ενώπιον Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου της Περι­φέ­ρειας του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, οι «γονείς».

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης σύμφωνα με το παρα­πεμ­πτικό βού­λευμα έχει ως εξής:

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι είναι σύζυγοι και κατοι­κούν στην περιοχή Πλάκα Λέρου, μαζί με τα δύο ανήλικα τέκνα τους, (γεν. στις 17.10.2004) και (γεν. στις 24.12.2008), καθώς και τον ενήλικο υιό, ο οποίος πάσχει από ψυχω­σική συν­δρομή και ήπια προς μέτρια νοητική υστέ­ρηση.

Σε μη επα­κρι­βώς προσ­διο­ρι­σθεί­σες ημε­ρο­μη­νίες, κατά το χρονικό διά­στημα από 1.1.2015 έως τις 26.5.2018, ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος ενήρ­γησε επα­νει­λημ­μένα σε βάρος της ανή­λι­κης κόρης του (γεν. στις 17.10.2004) ασελ­γείς πράξεις περισ­σό­τε­ρες της μιας φορές και συγκε­κρι­μένα είτε της αφαι­ρούσε τα ρούχα και εσώ­ρουχα είτε την εύρισκε γυμνή στο υπνο­δω­μά­τιο και στο μπάνιο και εν συνε­χεία την θώπευε στο στήθος και στα γεν­νη­τικά της όργανα. Σε άλλη δε περί­πτωση, σε μη εξα­κρι­βω­θείσα ημε­ρο­μη­νία, αλλά του­λά­χι­στον μέχρι το Μάιο του έτους 2017, ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος επι­χεί­ρησε να έλθει σε παρά φύσει συνου­σία με την ανήλικη μετά το μπάνιο, χωρίς να επι­τύ­χει τον σκοπό του λόγω της αντί­δρα­σης της παθού­σας, που αρνή­θηκε να υποστεί την ολο­κλή­ρωση της ασελ­γούς πράξης από μέρους του και απο­χώ­ρησε.

Άλλωστε, όπως προ­έ­κυψε, σε μη προσ­διο­ρι­σθείσα ημε­ρο­μη­νία, αλλά εντός του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος από 1.1.2018 έως τις 26.5.2018, στις ασελ­γείς πράξεις εις βαρος της ανή­λι­κης συμ­με­τείχε και η μητέρα της. Με εντολή, προ­τροπή και καθο­δή­γηση του πρώτου κατη­γο­ρού­με­νου, η ανήλικη κόρη τους, αφαί­ρεσε τα ρούχα της και η μητέρα της, δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη, την θώπευσε στο στήθος και στα γεν­νη­τικά της όργανα προς ικα­νο­ποί­ηση της γενε­τή­σιας τους επι­θυ­μίας.

Περαι­τέρω, όπως προ­έ­κυψε, ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος σε μη επα­κρι­βώς προσ­διο­ρι­σθείσα ημε­ρο­μη­νία, σε κάθε περί­πτωση όμως κατά το χρονικό διά­στημα από 1-1-2017 μέχρι 26-5-2018, επι­χεί­ρησε ασελγή πράξη και σε βάρος του ανή­λι­κου υιού του.

Επι­πρό­σθετα, σε μη επα­κρι­βώς προσ­διο­ρι­σθεί­σες ημε­ρο­μη­νίες και πάντως εντός του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος από την 1.1.2015 έως την 26.5.2018, ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος ενερ­γούσε ασελ­γείς πράξεις, με άγνωστο αριθμό επα­να­λή­ψεων, και εις βάρος του ενή­λι­κου υιού του, ο οποίος έπασχε από ψυχω­σική συν­δρομή και ήπια προς μέτρια νοητική υστέ­ρηση και ήταν για το λόγο αυτό ανί­κα­νος να αντι­στα­θεί.

Κατά το ίδιο δε χρονικό διά­στημα, σε μη επα­κρι­βώς προσ­διο­ρι­σθείσα ημε­ρο­μη­νία, η δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη επι­χεί­ρησε και η ίδια, από κοινού με τον σύζυγό της, πρώτο κατη­γο­ρού­μενο, ασελ­γείς πράξεις εις βάρος του ψυχικά πάσχο­ντος υιού της.

Ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος ομο­λο­γεί τις ανωτέρω πράξεις στην προ­α­να­κρι­τική απο­λο­γία του, ενώ με την απο­λο­γία του κατά την κύρια ανά­κριση ανα­κα­λεί εν μέρει την προη­γού­μενη ομο­λο­γία του ως προς ορι­σμένα περι­στα­τικά και κυρίως ως προς τη συχνό­τητα τέλεσης των ως άνω πράξεων, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι ομο­λό­γησε τα παρα­πάνω υπό καθε­στώς πίεσης από τους προ­α­να­κρι­τι­κούς υπαλ­λή­λους. Ωστόσο, ο εν λόγω ισχυ­ρι­σμός δεν κρίθηκε βάσιμος από το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω. Όπως προ­κύ­πτει από την απλή ανά­γνωση της προ­α­να­κρι­τι­κής απο­λο­γίας του, ο κατη­γο­ρού­με­νος ανα­φέρ­θηκε στις εν λόγω πράξεις του εξαι­ρε­τικά λεπτο­με­ρώς και μάλιστα τοπο­θε­τώ­ντας αυτές σε δια­φο­ρε­τι­κές χρο­νι­κές περιό­δους, δηλαδή ανέφερε στοι­χεία που ήταν άγνωστα στους προ­α­να­κρι­τι­κούς υπαλ­λή­λους και συνεπώς τα όσα ανέφερε δεν θα μπο­ρού­σαν να απο­τυ­πω­θούν καθ’ υπό­δειξη ή πίεση των τελευ­ταίων. Αντί­θετα, προ­κύ­πτει ότι ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος ανέφερε αυθόρ­μητα τα όσα περι­λαμ­βά­νο­νται στην προ­α­να­κρι­τική απο­λο­γία του. Τα εν λόγω συμπε­ρά­σματα ενι­σχύ­ο­νται και από τα όσα ανα­φέ­ρο­νται σε έκθεση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης ψυχιά­τρου.

Σε ομο­λο­γία των πράξεων που απο­δί­δο­νται στην ίδια προέβη και η δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη στην προ­α­να­κρι­τική απο­λο­γία της. Ωστόσο, στην απο­λο­γία της κατά την κύρια ανά­κριση δηλώνει ότι αρνεί­ται ορι­σμέ­νες εκ των ανωτέρω πράξεις, με τρόπο όμως αόριστο. Υπο­πί­πτει δε σε αντι­φά­σεις όταν απαντά σε ερω­τή­σεις της Ανα­κρί­τριας του Πρω­το­δι­κείου Κω ως προς τα γεγο­νότα που έχουν συμβεί. Περαι­τέρω, ο ισχυ­ρι­σμός της ότι δεν έλεγξε τι ανέφερε η προ­α­να­κρι­τική της απο­λο­γία πριν την υπο­γρά­ψει δεν κρί­νε­ται βάσιμος, δεδο­μέ­νου ότι η τελευ­ταία περιείχε περι­στα­τικά με λεπτο­μέ­ρειες και αναφορά σε συγκε­κρι­μέ­νες χρο­νι­κές περιό­δους, δηλαδή περιείχε στοι­χεία που είναι προ­φα­νές ότι κατα­τέ­θη­καν αυθόρ­μητα από την ίδια. Επίσης μη πει­στι­κός κρί­νε­ται και ο ισχυ­ρι­σμός της εν λόγω κατη­γο­ρού­με­νης ότι τέλεσε τις ως άνω πράξεις επειδή φοβόταν το σύζυγό της, καθόσον η ίδια στην ανα­κρι­τική απο­λο­γία της δήλωσε ότι δεν είχε απειλές από αυτόν. Άλλωστε, όπως ανα­φέ­ρει σε άλλο σημείο της απο­λο­γίας της, σε ένα από τα περι­στα­τικά ασελ­γούς πράξης (θωπεία στήθους) που τέλεσε η ίδια σε βάρος της ανή­λι­κης κόρης της δεν ήταν μπροστά ο σύζυγός της, γεγονός που απο­δυ­να­μώ­νει τον ισχυ­ρι­σμό της ότι τέλεσε τις εν λόγω πράξεις υπό την απειλή και τον φόβο του συζύγου της.

Ως συνή­γο­ρος πολι­τι­κής αγωγής παρί­στα­ται ο δικη­γό­ρος κ. Πανα­γιώ­της Αβρίθης.