Η εικόνα του αυτονόητου

Oι εικόνες που έκαναν τον γύρο των ΜΜΕ και του δια­δι­κτύου, ήταν αυτές με τον κ. Τσίπρα να υπο­δέ­χε­ται τον κ.. Μητσο­τάκη στην είσοδο του Μεγάρου Μαξίμου τον νέο Πρω­θυ­πουργό και τον κ. Μητσο­τάκη να ξεπρο­βο­δί­ζει τον απερ­χό­μενο Πρω­θυ­πουργό, να στέ­κε­ται στα σκαλιά μέχρι αυτός να μπει στο αυτο­κί­νητό του και να απο­χω­ρή­σει. Οποια συναι­σθή­ματα και να έχει κάποιος, λύπης ή χαράς είναι μια εικόνα  δημο­κρα­τίας και πολι­τι­κού πολι­τι­σμού. Μια εικόνα κανο­νι­κής δυτικής Δημο­κρα­τίας. Μια επι­στροφή στο αυτο­νό­ητο και στην κανο­νι­κό­τητα, όσοι αρέ­σκο­νται να μιλούν γι’ αυτή. Οι συμ­φι­λιω­τι­κές δηλώ­σεις του νέου πρω­θυ­πουρ­γού και  οι μετριο­πα­θείς του απερ­χό­με­νου κατά την βραδιά των εκλογών, κινού­νταν στο πλαίσιο ενός πολι­τι­κού πολι­τι­σμού, πράγμα εξαι­ρε­τικά παρή­γορο μετά το έντονο όσο και αχρεί­α­στο, νεο­εμ­φυ­λιακό κλίμα που είχε κυριαρ­χή­σει κατά την προ­ε­κλο­γική περίοδο, κυρίως των ευρω­ε­κλο­γών. Ας τελειώ­σουμε κάποια στιγμή με τον αιώνιο εμφύλιο και το πινγκ-πονγκ.Οι δύο αρχηγοί έδωσαν τον τόνο Ας τους ακο­λου­θή­σουν και τα στελέχη τους. Ευχή κάνουμε. Στην δημο­κρα­τία δεν χωρά η εχθρο­πά­θεια, όχι μόνο επειδή είναι απο­δο­κι­μα­στέα ηθικά και αισθη­τικά αλλά και επειδή είναι άγονη πολι­τικά.