Δημήτρης Τηλιακός: «I have a dream»

«Κοι­τάξτε, αυτό που έχω ονει­ρευ­τεί και ετοι­μά­ζουμε για το επόμενο καλο­καίρι στη Ρόδο δεν είναι για μένα μια παράλ­ληλη δρα­στη­ριό­τητα. Αισθά­νο­μαι ότι ξανα­γεν­νιέ­μαι».

Ο βαρύ­το­νος Δημή­τρης Τηλια­κός, γνωστός στο κοινό της όπερας από τη διεθνή του στα­διο­δρο­μία αλλά και τις επι­λε­κτι­κές εμφα­νί­σεις του στη χώρα μας, κυριεύ­ε­ται από γνήσιο πάθος όταν μιλάει για το Canto Human Voice Festival. Ήταν μια δική του ιδέα, που γεν­νή­θηκε το 2015, στη διάρ­κεια μιας μετά­κλη­σης στις Βρυ­ξέλ­λες, απο­τυ­πώ­θηκε απο­σπα­σμα­τικά σε δια­φο­ρε­τικά σημειω­μα­τά­ρια εδώ κι εκεί («ευτυχώς δεν πέταξα») και τη μοι­ρά­στηκε την κατάλ­ληλη στιγμή με τη φίλη του, Αλε­ξάν­δρα Μητσο­τάκη. Η γυναίκα που εμπνεύ­στηκε το World Human Forum κάλεσε πέρυσι στους Δελφούς τον Έλληνα λυρικό τρα­γου­δι­στή για να ανα­πτύ­ξει την ιδέα του. Η θερμή αντα­πό­κριση των ανθρώ­πων που τον άκουσαν έβαλε τις βάσεις για έναν νέο θεσμό, που θα δούμε να ξεδι­πλώ­νε­ται προς το τέλος του επό­με­νου καλο­και­ριού στη μεσαιω­νική πόλη της Ρόδου, γενέ­τει­ρας του Τηλια­κού.

«Μια ιδέα είναι πάντα μια ιδέα και μπορεί να μείνει στο μυαλό ενός ανθρώ­που για πάντα, και αυτό είναι το στοί­χημα τόσο για μένα όσο και για την εποχή μας: πώς οι ιδέες να γίνο­νται πράξη, οι σκέψεις να απο­κτούν συνο­δοι­πό­ρους. Η δράση είναι λυτρω­τική και, επειδή είμαι ένας καλ­λι­τέ­χνης της σκηνής, ξέρω ότι η δράση εξα­φα­νί­ζει τον φόβο, που είναι ο εχθρός της δημιουρ­γίας», λέει ο ίδιος.

Όταν ζητάω από τον Δημήτρη Τηλιακό να μας μιλήσει για την καρδιά αυτής της ιδέας, σπεύδει να ξεκα­θα­ρί­σει ότι δεν πρό­κει­ται για ένα ακόμα μουσικό φεστι­βάλ σε ένα δημο­φι­λές νησί του ελλη­νι­κού καλο­και­ριού. «Δεν έχω κάτι με τα φεστι­βάλ, αλλά έχουμε τη φιλο­δο­ξία να δημιουρ­γή­σουμε κάτι ιδιαί­τερο στη Ρόδο». Και τι ακριβώς να περι­μέ­νουμε; Ο Έλληνας βαρύ­το­νος μας καλεί να φαντα­στούμε ένα φεστι­βάλ με πυρήνα την ανθρώ­πινη φωνή. «Προ­σέξτε: την ανθρώ­πινη φωνή που δεν αφορά μόνο τους καλ­λι­τέ­χνες, αλλά αφορά πρω­τί­στως τον ίδιο τον άνθρωπο· συν­δέ­ε­ται με την ανάγκη του ανθρώ­που να επα­να­προσ­διο­ρί­σει τη σχέση του με τη συγκε­κρι­μένη μορφή έκφρα­σης. Οι παλαιό­τε­ρες γενιές είχαν το τρα­γούδι πολύ περισ­σό­τερο στη ζωή τους, κάτι που εμείς οι νεό­τε­ροι το έχουμε χάσει».

Ένα φεστι­βάλ όμως που, ενώ θα είναι πλημ­μυ­ρι­σμένο από μουσική, την ίδια στιγμή θα ξανα­βά­ζει στο κέντρο της προ­σο­χής το θέμα της ανάγκης του ανθρώ­που να μιλήσει, να τρα­γου­δή­σει, να ακούσει τη «δική» του φωνή. «Πλαι­σιώ­νουμε το φεστι­βάλ με ένα πιο στο­χα­στικό σκέλος, όπου θα συζη­τή­σουμε με αφορμή την ανθρώ­πινη φωνή (όχι απα­ραί­τητα την τρα­γου­δι­στική φωνή) για το πώς μπο­ρούμε να καλ­λιερ­γή­σουμε την εσω­τε­ρική μας φωνή, πώς μαθαί­νουμε να συντο­νί­σουμε τη ζωή μας με βάση αυτήν ακριβώς την εσω­τε­ρική φωνή. Σκε­φτείτε ένα ανοιχτό βήμα προ­βλη­μα­τι­σμού και έρευνας, ειδικά σήμερα, στην εποχή της τεχνη­τής νοη­μο­σύ­νης, πάνω στην ανα­γκαιό­τητα του ανθρώ­που να ακούσει με κάθε έννοια τη φωνή του». Το εκπαι­δευ­τικό μέρος θα είναι εξίσου ισχυρό με master classes και σεμι­νά­ρια πάνω στην τεχνική και στην έκφραση του λυρικού τρα­γου­διού και τη βιω­μα­τική τρα­γου­δι­στική τέχνη της παρά­δο­σης. Οι συναυ­λίες φωνη­τι­κής μου­σι­κής από όλο το φάσμα της τέχνης θα φέρουν στη Ρόδο Έλληνες αλλά και πολλούς ξένους μου­σι­κούς, τρα­γου­δι­στές, ερευ­νη­τές. Το ίδιο το νησί θα έχει αυτο­νό­ητα τον δικό του πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο. Όχι μόνο ως το ιδανικό φυσικό σκηνικό του Canto Human Voice Festival, αλλά κυρίως με τη δημιουρ­γική εμπλοκή των ανθρώ­πων του στην προ­ε­τοι­μα­σία και στην οργά­νωσή του.

Και ενώ ο χρόνος μετρά αντί­στροφα για το νέο φεστι­βάλ (προ­γραμ­μα­τί­ζε­ται για τις πρώτες ημέρες του Σεπτεμ­βρίου του 2020), ο Δημή­τρης Τηλια­κός συνε­χί­ζει τις υπο­χρε­ώ­σεις μιας απαι­τη­τι­κής καριέ­ρας. Τον Σεπτέμ­βριο έχει προ­σκλη­θεί από το Konzerthaus της Βιέννης και το Φεστι­βάλ της Λου­κέρ­νης, για να ερμη­νεύ­σει τον ομό­τι­τλο ρόλο της όπερας «Ντον Τζιο­βάνι» του Mότσαρτ. Επό­με­νοι σταθμοί, ένας ανα­πά­ντεχα (για το ρεπερ­τό­ριο του Τηλια­κού) κωμικός ρόλος στην  Όπερα της Ζυρίχης («Ντον Πασκουάλε»), ενώ ακο­λου­θεί ο Άλφιο («Καβα­λε­ρία Ρου­στι­κάνα») στην Όπερα της Στουτ­γάρ­δης.

Όλα κυλούν στην ίδια δημιουρ­γική κοίτη, έργα, πρόβες, εμφα­νί­σεις· και τώρα η ιδέα του φεστι­βάλ, που μέρα με τη μέρα παίρνει σάρκα και οστά. «Έχουμε μάθει να χει­ρο­κρο­τούμε καριέ­ρες, και αυτό είναι πια κου­ρα­στικό. Είναι ωραία τα μεγάλα φεστι­βάλ και οι sold out συναυ­λίες, αλλά στο τέλος της ημέρας κάτι λείπει. Και αυτό είναι το ανθρώ­πινο στοι­χείο». Τι εννοεί; «Τρα­γου­δάω Μότσαρτ, τρα­γου­δάω ιταλικό και γερ­μα­νικό ρομα­ντι­σμό, αλλά δεν είμαι μόνο αυτό. Μέσα μου έχω έναν μουσικό πυρήνα που δια­μορ­φώ­θηκε κάπου αλλού· επι­στρέφω σε νανου­ρί­σματα και μοι­ρο­λό­για του τόπου μου. Στην ωρι­μό­τητά μου αυτές οι ρίζες γιγα­ντώ­νο­νται μέσα μου, δεν μπορώ να τις αγνοήσω, να μην τις “ακούσω”». Κάπως έτσι γεν­νιέ­ται μια ιδέα. Κάπως έτσι γεν­νιέ­ται ένα φεστι­βάλ. ■