Να “ανταμειφθεί” ο χειρότερος δήμαρχος όλων των εποχών!!

Από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε τα καθή­κο­ντά του ως δήμαρ­χος Ρόδου ο Φώτης Χατζη­διά­κος, χάρις στο στήσιμο μιας ναζι­στι­κής, αισχρής και άτιμης προ­πα­γάν­δας κατά του πρώην δημάρ­χου Χατζή Χατζηευ­θυ­μίου, με ολό­κληρα κοντά­ρια λάσπης, ψεύδους, fake news και δολο­φο­νίας χαρα­κτή­ρων, αθλιό­τη­τες που οδή­γη­σαν σε κατα­δί­κες από τη Δικαιο­σύνη, μέχρι και το νέο στήσιμο της κάλπης για να κριθούν από τον ροδιακό λαό πράξεις και παρα­λεί­ψεις ΔΕΝ ΕΧΕΙ βρεθεί πολίτης που να μην έχει δηλώσει ή δια­κη­ρύ­ξει ότι πρό­κει­ται για τον χει­ρό­τερο δήμαρχο, που ανέ­δειξε ποτέ η Ρόδος.

Εξαι­ρού­νται μετρη­μέ­νοι στα δάχτυλα ωφε­λη­μέ­νοι και οσφυο­κάμ­πτες, οι οποίοι γνώ­ρι­ζαν μεν με ποιον άνθρωπο είχαν να κάνουν, αλλά το κοινό συμ­φέ­ρον, της άσκησης δηλαδή της εξου­σίας, δεν τους άφησε περι­θώ­ρια για απο­χώ­ρηση. Σεμνοί και ταπει­νοί πρώην συνερ­γά­τες του, όμως, ων ουκ έστιν αριθμός, δεν τον άντεξαν και αφού κατάγ­γει­λαν δημο­σίως τις πρα­κτι­κές του, γεμάτες αλα­ζο­νεία και αυταρ­χι­σμό, απε­χώ­ρη­σαν.

Η όλη θητεία του Φώτη Χατζη­διά­κου, που δια­κρί­θηκε ως του­ρί­στας, επι­σκε­πτό­με­νος σχεδόν ολό­κληρη την υφήλιο “εις υγείαν των κορόι­δων” και ως άνθρω­πος των πανη­γυ­ριών, των εορτών, του χορού, των γευ­μά­των και των δια­σκε­δά­σεων ήταν μια σκέτη απο­τυ­χία, αλλά και ευθεία προ­σβολή προς την τιμή και την αξιο­πρέ­πεια του υπε­ρή­φα­νου ροδια­κού λαού.

Αλλά και πέραν αυτών των ευτελών “προ­σό­ντων” του, έγραψε μονα­δική ιστορία και ως αλα­ζό­νας, λαϊ­κι­στής της χει­ρί­στης μορφής, αχά­ρι­στος, άφιλος, εμπαθής, κακός, εκδι­κη­τι­κός και μοχθη­ρός.

Έχει κατα­γρα­φεί από εκα­το­ντά­δες συμπα­τριώ­τες μας ότι καθ’ όλη την πολι­τική δια­δρομή του, την οποίαν οικο­δό­μησε χάρις στους αγώνες άλλων (καθώς μέχρι τότε δεν τον γνώριζε ούτε ο θυρωρός της πολυ­κα­τοι­κίας του) δεν υπήρξε ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ άνθρω­πος που τον ευερ­γέ­τησε και δεν τον πλήρωσε με τα… αργύρια της ανοι­κτής παλάμης. Υπήρξε και εξα­κο­λου­θεί να είναι, μέχρι και την ώρα της κάλπης, ένας Ιούδας.

Όμως ένας δήμαρ­χος, ιδιαι­τέ­ρως σε μία ευρω­παϊκή πόλη σαν την Ρόδο, με την μονα­δική ιστορία και πολι­τι­σμό, μια πόλη καύχημα για ολό­κληρη την ανθρω­πό­τητα (χωρίς υπερ­βολή και πλε­ο­νά­ζο­ντα πατριω­τι­σμό) πρέπει, εκτός των άλλων, να δια­θέ­τει χαρα­κτήρα, ήθος και ύφος και με την όλη συμπε­ρι­φορά και την δράση του, να απο­τε­λεί παρά­δειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγή, δήμαρχο που να εμπνέει και να καθο­δη­γεί, να διδά­σκει αγάπη και σεβασμό προς τα κοινά και όχι πραγ­μα­τικό μίσος προς την πολι­τική, ακόμα και προς την αυτο­διοί­κηση.

Η κάλπη που σήμερα στήθηκε πρέπει να απο­τε­λέ­σει πραγ­μα­τικό τιμωρό, όχι για λόγους εκδι­κή­σεως (η δημο­κρα­τία είναι το πολί­τευμα της ανοχής, όχι όμως και της λήθης) αλλά για να απο­τρέ­ψει τυχόν άλλους, που θα ήθελαν να ακο­λου­θή­σουν το κοι­νω­νι­κώς και πολι­τι­κώς κατα­δι­κα­στέο παρά­δειγμά του.

Αλλά και στον τομέα της προ­σφο­ράς, της αντι­με­τώ­πι­σης της καθη­με­ρι­νό­τη­τας των πολιτών, των έργων υπο­δο­μής, του κυκλο­φο­ρια­κού, της καθα­ριό­τη­τας και εν γένει της εμφά­νι­σης της πόλης και της εμπέ­δω­σης αισθή­μα­τος ασφα­λείας, όχι απλώς απέτυχε πατα­γω­δώς, αλλά παρα­δί­δει και ένα νησί σε χει­ρό­τερη κατά­σταση απ’ ό,τι την παρέ­λαβε από τον προ­κά­τοχό του, τον Στάθη Κου­σουρνά, έναν δήμαρχο που δια­κρί­θηκε για το ύφος και το ήθος του και που πάντως προ­σπά­θησε υπέρ το δέον, καθώς εκλήθη να βάλει μια τάξη στις αταξίες ενός πρό­χει­ρου και προ­βλη­μα­τι­κού “Καλ­λι­κράτη”.

Συνη­θί­ζει να λέει και μάλιστα χωρίς και να κοκ­κι­νί­ζει ότι “πολέ­μησε, όσο κανείς άλλος τα συμ­φέ­ρο­ντα”, ενώ και οι τοίχοι γνω­ρί­ζουν ότι υπήρξε ο καλύ­τε­ρος και πλέον απο­τε­λε­σμα­τι­κός υπη­ρέ­της τους.

Στις περισ­σό­τε­ρες μάλιστα των περι­πτώ­σεων παρέ­δωσε χρυ­σο­φό­ρες επι­χει­ρή­σεις της Ρόδου σε “ξένους” (μη Ρόδιους), αγνο­ώ­ντας επι­δει­κτικά τους ντό­πιους επι­χει­ρη­μα­τίες, ακόμα και τους πιο επι­τυ­χη­μέ­νους.

Τους τελευ­ταί­ους μήνες, διαι­σθα­νό­με­νος ότι έρχεται το τέλος του και ότι η ορμή των χει­μάρ­ρων της αγα­νά­κτη­σης και της θείας δίκης θα τον παρέ­συρε, όπως παρέ­συ­ραν τα ορμη­τικά νερά στην γέφυρα Κρε­μα­στής αθώους πολίτες (ήδη παρα­πέ­μπο­νται σε δίκη οι φερό­με­νοι ως υπαί­τιοι), προ­σπά­θησε να αλλάξει γραμμή πλεύσης και να αρχίσει να εκτελεί ή να συνε­χί­σει να εκτελεί κάποια έργα, πιστεύ­ο­ντας προ­φα­νώς ότι θα μπο­ρούσε να ρίξει στάχτη στα μάτια ενός υπε­ρή­φα­νου λαού, του ροδια­κού, που δεν ανέ­χε­ται ούτε την προ­σβολή, ούτε την κοροϊ­δία.

Οι σκα­λω­σιές στο Δημαρ­χείο και στο Εθνικό Θέατρο, μνημεία πρω­το­φα­νούς ανευ­θυ­νό­τη­τας και ανι­κα­νό­τη­τας, το κυκλο­φο­ριακό χάος που επι­κρα­τεί σε ολό­κληρη την πόλη και ιδιαι­τέ­ρως στο κέντρο, η έλλειψη επαρ­κούς καθα­ριό­τη­τας και η κατά­σταση του οδικού δικτύου μέσα κι έξω από την πόλη, στέ­κο­νται ακόμα και σήμερα “όρθια” για να θυμί­ζουν ότι τα “έργα” της νύχτας και της σπα­σμέ­νης βιτρί­νας τα βλέπει η μέρα και γελά.

Για όλους τους παρα­πάνω λόγους και για άλλους πολλούς ων ουκ έστιν αριθμός και για τους οποίους θα χρεια­ζό­ταν εκα­το­ντά­δες σελίδες για περι­γραφή και εξι­στό­ρηση, ο σημε­ρι­νός δήμαρ­χος Φώτης Χατζη­διά­κος, ο χει­ρό­τε­ρος δήμαρ­χος που ανέ­δειξε ποτέ η μαρ­τυ­ρική μεν, πλην υπε­ρή­φανη Ρόδος, θα πρέπει να κατα­ψη­φι­στεί.

Προς γνώση και συμ­μόρ­φωση όλων των δημάρ­χων του μέλ­λο­ντος ότι ο ροδια­κός λαός δεν επι­λέ­γει ανί­κα­νους δημάρ­χους και αλα­ζό­νες αλλ’ ότι αρνεί­ται και απορ­ρί­πτει την ανι­κα­νό­τητα και ευτέ­λεια ως “προ­σό­ντα” του πρώτου πολίτη της πόλεως.

Η “δημο­κρα­τική”