Να εκλέξουμε άλλο λαό

Πολ­λές ερ­μη­νεί­ες γρά­φο­νται και ακού­γο­νται για το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα. Ολοι το ερ­μη­νεύ­ου­με ή του­λά­χι­στον προ­σπα­θού­με, χωρίς απα­ραί­τη­τα να συμ­φω­νού­με. Σε ένα πά­ντως πρέ­πει να συμ­φω­νή­σου­με. Και κυ­ρί­ως όσοι ερ­μη­νεύ­ουν το απο­τέ­λε­σμα από την πλευ­ρά του ητ­τη­μέ­νου. Ο λαός, δεν μπο­ρεί να είναι σοφός όταν ψη­φί­ζει όπως θέ­λου­με και ανό­η­τος, όταν ψη­φί­ζει αυτό που δεν θέ­λου­με. Και δεν είναι κα­θό­λου σοφό  να κου­νάς το δά­χτυ­λο στους πο­λί­τες, λέ­γο­ντας πως θα το με­τα­νιώ­σουν, γιατί τί­πο­τε δεν κα­τά­λα­βαν και πως δεν θα τους λυ­πη­θούν όταν έρ­θουν τα χει­ρό­τε­ρα.

Και αυτό, δεν αφορά μόνον την κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή. Για πα­ρά­δειγ­μα, υπάρ­χουν κά­ποιοι, οι οποί­οι ισχυ­ρί­ζο­νται στις «ανα­λύ­σεις» τους, πως οι πο­λί­τες  δεν κα­τά­λα­βαν το σχέ­διο του Δη­μάρ­χου. Δεν κα­τά­λα­βαν ένα σχέ­διο με προ­ο­πτι­κή δε­κα­ε­τιών και στά­θη­καν στην λακ­κού­βα του δρό­μου, γε­μί­ζο­ντας μά­λι­στα το δια­δί­κτυο με…λακ­κού­βες από τους δρό­μους. Και σκου­πί­δια επί­σης να πω. Γιατί, καλά τα σχέ­δια δε­κα­ε­τιών, αλλά η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών είναι οι λακ­κού­βες, τα σκου­πί­δια, τα σπα­σμέ­να πε­ζο­δρό­μια, το κυ­κλο­φο­ρια­κό, η ποιό­τη­τα ζωής τους, η βελ­τί­ω­ση αυτής της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας και της ποιό­τη­τας. Γυ­ρί­ζο­ντας την πλάτη στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, αρ­νεί­σαι στον εαυτό σου τη δυ­να­τό­τη­τα να τη βελ­τιώ­σεις. Οι «ανα­λύ­σεις» περί ανό­η­του, αχά­ρι­στου, μειω­μέ­νης αντί­λη­ψης κλπ λαού, δεν συ­νι­στούν πο­λι­τι­κή αλλά ηθι­κο­λο­γία, συ­ναι­σθη­μα­τι­κή εκτό­νω­ση και ελι­τι­σμό. Για όποιον πά­ντως αι­σθά­νε­ται την… αχα­ρι­στία του κό­σμου ας του αφιε­ρώ­σου­με κά­ποιους στί­χους του Μπρεχτ: «…Δεν θα ήταν ευ­κο­λό­τε­ρο, στην πε­ρί­πτω­ση αυτή, να δια­λύ­σει τον λαό / Και να εκλέ­ξει έναν άλλο;»