Να εκλέξουμε άλλο λαό

Πολλές ερμη­νείες γρά­φο­νται και ακού­γο­νται για το εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα. Ολοι το ερμη­νεύ­ουμε ή του­λά­χι­στον προ­σπα­θούμε, χωρίς απα­ραί­τητα να συμ­φω­νούμε. Σε ένα πάντως πρέπει να συμ­φω­νή­σουμε. Και κυρίως όσοι ερμη­νεύ­ουν το απο­τέ­λε­σμα από την πλευρά του ηττη­μέ­νου. Ο λαός, δεν μπορεί να είναι σοφός όταν ψηφίζει όπως θέλουμε και ανόητος, όταν ψηφίζει αυτό που δεν θέλουμε. Και δεν είναι καθόλου σοφό  να κουνάς το δάχτυλο στους πολίτες, λέγο­ντας πως θα το μετα­νιώ­σουν, γιατί τίποτε δεν κατά­λα­βαν και πως δεν θα τους λυπη­θούν όταν έρθουν τα χει­ρό­τερα.

Και αυτό, δεν αφορά μόνον την κεντρική πολι­τική σκηνή. Για παρά­δειγμα, υπάρ­χουν κάποιοι, οι οποίοι ισχυ­ρί­ζο­νται στις «ανα­λύ­σεις» τους, πως οι πολίτες  δεν κατά­λα­βαν το σχέδιο του Δημάρ­χου. Δεν κατά­λα­βαν ένα σχέδιο με προ­ο­πτική δεκα­ε­τιών και στά­θη­καν στην λακ­κούβα του δρόμου, γεμί­ζο­ντας μάλιστα το δια­δί­κτυο με…λακ­κού­βες από τους δρόμους. Και σκου­πί­δια επίσης να πω. Γιατί, καλά τα σχέδια δεκα­ε­τιών, αλλά η καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών είναι οι λακ­κού­βες, τα σκου­πί­δια, τα σπα­σμένα πεζο­δρό­μια, το κυκλο­φο­ριακό, η ποιό­τητα ζωής τους, η βελ­τί­ωση αυτής της καθη­με­ρι­νό­τη­τας και της ποιό­τη­τας. Γυρί­ζο­ντας την πλάτη στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, αρνεί­σαι στον εαυτό σου τη δυνα­τό­τητα να τη βελ­τιώ­σεις. Οι «ανα­λύ­σεις» περί ανόητου, αχά­ρι­στου, μειω­μέ­νης αντί­λη­ψης κλπ λαού, δεν συνι­στούν πολι­τική αλλά ηθι­κο­λο­γία, συναι­σθη­μα­τική εκτό­νωση και ελι­τι­σμό. Για όποιον πάντως αισθά­νε­ται την… αχα­ρι­στία του κόσμου ας του αφιε­ρώ­σουμε κάποιους στίχους του Μπρεχτ: «…Δεν θα ήταν ευκο­λό­τερο, στην περί­πτωση αυτή, να δια­λύ­σει τον λαό / Και να εκλέξει έναν άλλο;»