Θρίαμβος της κοινής λογικής και μεγάλη ήττα του λαϊκισμού! Πολιτική Aνάλυση

Δεν πρό­κει­ται απλώς για νίκες και μάλιστα μεγάλες. Πρό­κει­ται για θριάμ­βους στρα­τη­γι­κής σημα­σίας (όπως ακριβώς την ανα­λύ­σαμε σε βαρυ­σή­μα­ντο άρθρο την Κυριακή) τόσο για την Νέα Δημο­κρα­τία, όσο και (ιδιαι­τέ­ρως) για τον Γ. Χατζη­μάρκο και τον Αντώνη Καμπου­ράκη.

Την αθλιό­τητα των αντι­πά­λων τους, τις ύβρεις, την λάσπη, την συκο­φα­ντία και τα fake news, που χρη­σι­μο­ποί­η­σαν και μάλιστα κατά κόρον και χωρίς αιδώ, τις τιμώ­ρησε χωρίς οίκτο ο λαός μας και απέδωσε τα του Καί­σα­ρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ.

Για τη χώρα μας, το Νότιο Αιγαίο και τη Ρόδο μας, ανα­τέλ­λουν νέες ημέρες, η ελπίδα ξανα­γεν­νιέ­ται και ο λαός μας ανα­μέ­νε­ται να βρει τον δρόμο των πεπρω­μέ­νων του.

Στις Ευρω­ε­κλο­γές και σε εθνικό επίπεδο, η Νέα Δημο­κρα­τία και ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης, όχι μόνο επι­βε­βαί­ω­σαν την υπεροχή τους και τη μονα­δι­κό­τητά τους σε όλους τους τομείς και τα επίπεδα, όπως άλλωστε ανα­με­νό­ταν, αλλά έδωσαν και την προ­σή­κουσα απά­ντηση, μέσω της ψήφου του λαού μας, σε εκεί­νους που όχι μόνο φτω­χο­ποί­η­σαν συνει­δητά την χώρα και τους Έλληνες, όχι μόνο πρό­σφε­ραν τοις κυσίν τα όσια και ιερά του Έθνους και της Φυλής, όχι μόνο ανέ­δει­ξαν σε επι­στήμη (για Νόμπελ) το ψέμα και την πολι­τική απάτη, αλλά πολι­τεύ­θη­καν βου­τηγ­μέ­νοι στη λάσπη, στη συκο­φα­ντία, στην αλα­ζο­νεία, στα fake news και στην ναζι­στι­κής μορφής ελεεινή προ­πα­γάνδα.

Νέα Δημο­κρα­τία και Κυρ. Μητσο­τά­κης έγραψαν με ανε­ξί­τηλα γράμ­ματα μία μεγάλη υποθήκη για τις επερ­χό­με­νες εθνικές εκλογές, στις οποίες υπο­χρε­ώ­νε­ται να προ­σφύ­γει ο Αλέξης Τσίπρας αλλά έθεσαν και τις βάσεις για κατά­κτηση της αυτο­δυ­να­μίας και την εθνική υπο­χρέ­ωση για μετε­κλο­γι­κές συμ­μα­χίες κυρίως με το ΚΙΝΑΛ, του οποίου οι μετοχές θα αυξη­θούν με μόνη απλώς και την προ­ο­πτική κυβερ­νη­τι­κής συμ­με­το­χής.

Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα υπο­στούν (το διδά­σκει η ίδια η ιστορία και όσοι δεν ξέρουν να την δια­βά­ζουν σωστά κακό του κεφα­λιού τους κάνουν), νέα μεγάλη οδυνηρή ήττα η οποία θα οδη­γή­σει σε διάλυση, στις συνι­στώ­σες, στις εξ’ ων συνε­τέθη και στο χρο­νο­ντού­λαπο της Ιστο­ρίας τον Τσίπρα.

Σε όσους, δε καθύ­βρι­ζαν και απει­λού­σαν τη “δημο­κρα­τική” για την εθνικώς επι­βε­βλη­μένη στάση που κρα­τούσε, ένα και μόνο έχουμε να πούμε, αντί της οποιασ­δή­ποτε άλλης απα­ντή­σεως: Η “δημο­κρα­τική” ασχο­λεί­ται μόνο με “ζωντα­νούς” πολι­τι­κούς οργα­νι­σμούς και όχι με πτώματα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ένα πολι­τικό πτώμα, έτοιμο προς ταφήν και μάλιστα όχι με δημόσια δαπάνη.

Η “δημο­κρα­τική” όλα τα τελευ­ταία χρόνια ανέ­δειξε και ανέλυσε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ θα απο­τε­λούσε την πρώτη μεν, αλλά και τελευ­ταία φορά αρι­στερά και δεν χρειά­ζε­ται να επα­νέλ­θουμε.

Η “δημο­κρα­τική” αισθά­νε­ται πάντως όχι μόνο δικαιω­μένη για τους αγώνες της και υπε­ρή­φανη, αλλά και γιατί έβαλε ένα μικρό (έστω) λιθα­ράκι, τόσο για την νίκη της ΝΔ όσο και για τις νίκες του Γ. Χατζη­μάρ­κου και του Αντ. Καμπου­ράκη.

Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι η “δημο­κρα­τική” ΟΥΔΕΠΟΤΕ έπεσε έξω στις προ­βλέ­ψεις της, ενώ ΜΟΝΙΜΩΣ δικαιώ­νε­ται για τις επι­λο­γές της, χωρίς να παίζει ποτέ ΔΙΠΛΟ παι­χνίδι ή να πατά σε δύο βάρκες, χαρα­κτη­ρι­στικό γνώ­ρι­σμα άλλων.

Και για να δείτε με ποια και πόση αθλιό­τητα έχουμε να κάνουμε, οι ηττη­μέ­νοι, δού­ρειοι ίπποι και πεμ­πτο­φα­λαγ­γί­τες της Ν.Δ., θα αρχί­σουν την επαύ­ριον να κάνουν θεα­μα­τι­κές κωλο­τού­μπες, αφού πρώτα εισέ­πρα­ξαν τα αργύρια της προ­δο­σίας.

Στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου ο Γ. Χατζη­μάρ­κος κατή­γαγε έναν ανε­πα­νά­λη­πτο θρίαμβο (σημειώ­νε­ται ότι η τελευ­ταία δημο­σκό­πηση της “δ” του έδινε προ­βά­δι­σμα 16,5 ποσο­στιαίες μονάδες και μία άλλη 22, την ώρα που καλο­πλη­ρω­μέ­νοι κον­δυ­λο­φό­ροι μιλού­σαν για “μεγάλη ανα­τροπή” (!) και επι­κρά­τηση του Μανώλη Γλυνού), και παρά το γεγονός ότι δεν είχε να αντι­με­τω­πί­σει μόνο τις “αθλιό­τη­τες” της “Συμ­μα­χίας”, η οποία είχε παρα­δο­θεί αμαχητί στον ΣΥΡΙΖΑ και μετε­τράπη σε Δούρειο Ίππο του, αλλά και τις ύβρεις, τις συκο­φα­ντίες και την λάσπη, και τους γενί­τσα­ρους της Νέας Δημο­κρα­τίας, οι οποίοι ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΦΟΡΑ, ενερ­γώ­ντας ως πεμ­πτο­φα­λαγ­γί­τες, όπως κάνουν σε κάθε εκλο­γική ανα­μέ­τρηση, αγω­νί­στη­καν με πάθος, μετα­τρε­πό­με­νοι σε βασι­λι­κο­τέ­ρους του βασι­λέως, για να ανα­τρέ­ψουν την φυσική ροή των πραγ­μά­των, εισπράτ­το­ντας τα αργύρια της προ­δο­σίας.

Ο Θεός, όμως, αγαπά τον κλέφτη, αγαπά και τον νοι­κο­κύρη. Οι νησιώ­τες μας, που έγραψαν μια νέα χρυσή σελίδα ιστο­ρίας ενώπιον της κάλπης, να είναι σίγου­ροι ότι με τον Γιώργο Χατζη­μάρκο θα ανα­τεί­λουν ακόμα καλύ­τε­ρες ημέρες και ότι την νέα ανά­πτυξη που έρχεται θα την εισπρά­ξουν ΟΛΟΙ μηδενός εξαι­ρου­μέ­νου.

Ο Μανώλης Γλυνός, παρά τις αντί­θε­τες συμ­βου­λές και υπο­δεί­ξεις πολι­τικά ώριμων υγιών ανθρώ­πων και έμπει­ρων περί τα εκλο­γικά, να δώσει την προ­ε­κλο­γική μάχη, βάζο­ντας μπροστά τον εαυτό του, να παρου­σιά­σει δηλαδή τον Γλυνό, όπως τον ήξεραν όλοι, μέθυσε, και μάλιστα από νωρίς από τα γλυ­κό­λογα της Κίρκης, έπεσε στην παγίδα που του έστησε ο ΣΥΡΙΖΑ και απο­τυ­χη­μέ­νοι και ανί­κα­νοι του περι­βάλ­λο­ντός του και προ­τί­μησε την λάσπη, το ψέμα, την συκο­φα­ντία και τα fake news, που ούτως ή αλλέως δεν ταί­ρια­ζαν στον χαρα­κτήρα του, ούτε στις παρα­δό­σεις της οικο­γε­νείας του.

Η “δημο­κρα­τική” κατ’ επα­νά­ληψη επε­χεί­ρησε έργω και λόγω να τον επα­να­φέ­ρει στην τάξη, να του υπο­δεί­ξει τον ορθό δρόμο, να τον απε­γκλω­βί­σει από τις παγίδες, αλλά προ­τί­μησε τα τρα­γού­δια της Κίρκης. Έκλεισε τα μάτια και τα αυτιά ακόμα και όταν η “δ” τον προει­δο­ποιούσε ότι ο ολι­σθη­ρός δρόμος που διά­λε­ξαν άλλοι γι’ αυτόν, οδη­γούσε σε οδυνηρή ήττα σε έναν δρόμο χωρίς επι­στροφή (τα γραπτά είναι εδώ).

Και είναι κρίμα γιατί ως άνθρω­πος, θα μπο­ρούσε να έχει καλύ­τερη τύχη. Θα έχανε μεν, αλλά με αξιο­πρέ­πεια και με ψηλά το κεφάλι. Ευχό­μα­στε, τα νέα του­λά­χι­στον παθή­ματα να του γίνουν μαθή­ματα γιατί κάποια παλιά δεν του είχαν γίνει.

Στο Δήμο Ρόδου, παρά το βογγητό των αδί­δα­κτων από την παλαιό­τερη και νεώτερη πολι­τική ιστορία του τόπου, όπου η “δημο­κρα­τική”, πάντα “πέφτει μέσα” στις προ­βλέ­ψεις και στα στη­ρίγ­ματα που παρέχει, συνέ­χι­σαν να ποντά­ρουν σε κουτσά άλογα (δεν έχουν διδα­χθεί πόσες περιου­σίες χάθηκαν στον Ιππό­δρομο) χάνο­ντας πανη­γυ­ρικά τη μάχη. Το έχουμε ξανα­γρά­ψει: Είναι σκληρόν προς κέντρα λακτί­ζειν.

Ο Αντώνης Καμπου­ρά­κης, δίνο­ντας την μάχη του με το γνωστό ήθος και ύφος που τον δια­κρί­νει και κλεί­νο­ντας τα αυτιά στους φανα­τι­κούς του διχα­σμού και της υπο­βάθ­μι­σης της δημό­σιας ζωής, προ­κρί­θηκε στον δεύτερο γύρο από τον δεύτερο Φώτη Χατζη­διάκο, ο οποίος, παρά τις απέλ­πι­δες και φιλό­τι­μες προ­σπά­θειες των τελευ­ταίων ημερών, δεν μπόρεσε να απο­τι­νά­ξει από πάνω του, την απόλυτη πεποί­θηση και γνώση του ροδια­κού λαού, ότι υπήρξε ο χει­ρό­τε­ρος δήμαρ­χος από την μετα­πο­λί­τευση μέχρι σήμερα. Ο διχα­στι­κός, υβρι­στι­κός και προ­κλη­τι­κός λόγος του, σε συν­δυα­σμό με τον ερι­στικό χαρα­κτήρα του, την αχα­ρι­στία, την αφιλία και την εμπά­θειά του, δεν του άφησαν περι­θώ­ρια για να ανα­κάμ­ψει, αν και πρέπει να ομο­λο­γη­θεί, ότι ο ΙΔΙΟΣ αδίκησε τον εαυτό του. Θα μπο­ρούσε να είχε καλύ­τερη τύχη, γιατί δεν στε­ρεί­ται προ­σό­ντων, ούτε θελή­σεως. Έπεσε απλώς θύμα του αδιόρ­θω­του χαρα­κτήρα του, πράγμα που κατ’ επα­νά­ληψη είχε επι­ση­μά­νει στο παρελ­θόν η “δημο­κρα­τική”.

Κυκλο­φο­ρούν στη Ρόδο σε υπόγεια, τύπου Μαξίμου, ότι υπό την καθο­δή­γηση του ΣΥΡΙΖΑ, θα “συνα­σπι­στούν” δυνά­μεις για να ανα­κό­ψουν την πορεία προς την τελική νίκη του Αντώνη Καμπου­ράκη. (Αν είναι για έναν “συνα­σπι­σμό” τύπου “Συμ­μα­χίας”, από τώρα μπο­ρείτε να φαντα­στείτε το απο­τέ­λε­σμα).

Ξέχωρα από το γεγονός ότι οι ψηφο­φό­ροι δεν είναι πρόβατα για να τα οδηγεί κανείς εκόντα άκοντα στο μαντρί, και ότι αυτό απο­τε­λεί μέγιστη προ­σβολή για τον λαό μας, θα πρέπει να τονι­στεί ότι η δυνα­μική την οποίαν έχει ανα­πτύ­ξει η παρά­ταξη “Με Δύναμη για τη Ρόδο”, του Αντώνη Καμπου­ράκη όχι μόνο δεν ανα­κάμ­πτε­ται αλλά θα ενι­σχυ­θεί θεα­μα­τικά, με απο­τέ­λε­σμα να θεω­ρεί­ται από τώρα βεβαία η θριαμ­βευ­τική είσοδός του στο Δημαρ­χείο για να απο­κτή­σει ξανά το νησί την αίγλη που του αξίζει.

Τελειώ­νο­ντας, θα θέλαμε να τονί­σουμε ότι λυπεί πραγ­μα­τικά η θέση που κατέ­λαβε ο Στράτος Καρίκης γιατί είναι ΚΑΙ αξιό­λο­γος άνθρω­πος ΚΑΙ ένας θαυ­μά­σιος χαρα­κτή­ρας ΚΑΙ ένας μεγάλος εραστής της Ρόδου. Έπεσε όμως ο ίδιος θύμα της τακτι­κής και στρα­τη­γι­κής που ακο­λού­θησε και η οποία τον συνέ­δεσε άρρηκτα με τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρξε πολι­τευ­τής των ΑΝΕΛ, μετα­πή­δησε στον ΣΥΡΙΖΑ, απο­δέ­χθηκε το χρίσμα του και όταν κατά­λαβε ότι ήταν λάθος επιλογή, επε­χεί­ρησε να απο­τι­νά­ξει από πάνω του την “ρετσι­νιά”, αλλά ήταν αργά. Δεν μπόρεσε να πείσει ότι ήταν ανε­ξάρ­τη­τος και όχι δέσμιος.

Και μία παρα­τή­ρηση: Πολλοί προ­σπά­θη­σαν να “πείσουν” ότι ήταν δήθεν ανε­ξάρ­τη­τοι, πιστεύ­ο­ντας ότι δεν γνω­ρι­ζό­μα­στε όλοι μεταξύ μας σ’ αυτόν εδώ τον μικρό κόσμο που ζούμε, και αυτό το πλή­ρω­σαν ακριβά.

Απε­να­ντίας, εκείνοι που στά­θη­καν με τιμιό­τητα και ευθύ­τητα μπροστά στο εκλο­γικό σώμα και δήλωσαν ευθέως ότι στη­ρί­ζο­νται από την Νέα Δημο­κρα­τία, δεν δικαιώ­θη­καν απλώς αλλά κατή­γα­γαν πραγ­μα­τι­κούς θριάμ­βους.

Ο λόγος για τον Γιώργο Χατζη­μάρκο και τον Αντώνη Καμπου­ράκη και είμαστε υπε­ρή­φα­νοι, που συμ­βά­λαμε, έστω και με ένα μικρό λιθα­ράκι, στην ανε­πα­νά­λη­πτη επι­τυ­χία τους.

Η “δημο­κρα­τική”

Πηγή κεντρι­κής φώτο: Money tourism