Εξ όνυχος τον λέοντα…

Είναι η στιγμή λοιπόν, που ο κάθε πολι­τι­κός ξαφνικά θυμάται ότι την όποια πολι­τική του οντό­τητα την οφείλει στον κάθε πολίτη αυτού του τόπου και στην απόφασή του να τον εκλέξει Είναι η στιγμή που ο πολίτης αποκτά αξία. Γίνεται ο «κυρί­αρ­χος λαός».  Να μη τους χαλά­σουμε χατήρι μιας και.. θυμή­θη­καν πως οι υπήκοοι κάθε τέσσερα χρόνια γίνο­νται πολίτες με δύναμη. Μη τους απο­γοη­τεύ­σουμε. Ο Επί­κτη­τος λέει : «Ου γαρ λογάριά εστι τα λέι­πο­ντα νυν, αλλά γέμει τα βιβλία των Στωικών λογα­ρίων. Τί ουν το λείπόν έστι; Ο χρη­σό­με­νος, ο έργω μαρ­τυ­ρή­σων τοις λόγοις.» (“Δεν είναι τα γνωμικά, αυτό που λείπει τώρα. Τα βιβλία είναι γεμάτα από σύντομα απο­φθέγ­ματα των Στωικών. Τί λείπει επο­μέ­νως; Εκείνος, που με την πράξη θα επι­βε­βαιώ­σει τα λόγια”) Ας θυμη­θούμε πως  «Εξ όνυχος τον λέοντα.» πριν ξεκι­νή­σουμε για το εκλο­γικό κέντρο. Για να θυμη­θούμε πως πρέπει να είναι οι ηγή­το­ρες και οι άρχο­ντες του τόπου. Για να θυμη­θούμε πως ΔΕΝ πρέπει να είναι οι ηγή­το­ρες και άρχο­ντες του τόπου. Γιατί: «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιού­ται τοις άρχου­σιν» (Ισο­κρά­της). Οι δε πολι­τι­κοί μας ηγέτες οφεί­λουν  να έχουν κατά νουν την επόμενη: «Πρώτον μεν, ότι ανθρώ­πων άρχει. Δεύ­τε­ρον, ότι κατά νόμους άρχει. Τρίτον, ότι ουκ αεί άρχει».