«Μάτι: Τα ντοκουμέντα μιλούν» – Οι συγκλονιστικοί διάλογοι της μοιραίας νύχτας

Νέες πτυχές της πύρινης τρα­γω­δίας του περα­σμέ­νου καλο­και­ριού στην ανα­το­λική Αττική, απο­κα­λύ­πτει το ντο­κι­μα­ντέρ «Μάτι: Τα ντο­κου­μέ­ντα μιλούν», μια μεγάλη έρευνα του Αλέξη Παπα­χελά για την τηλε­ό­ραση του ΣΚΑΪ.

Η ολι­γω­ρία και τα λάθη των αρμο­δίων, οι συγκλο­νι­στι­κές τηλε­φω­νι­κές συνο­μι­λίες πολιτών προς τις αρχές και τα νέα ηχητικά ντο­κου­μέ­ντα από το κέντρο της Πυρο­σβε­στι­κής συν­θέ­τουν το δρα­μα­τικό σκηνικό που εκτυ­λί­χθηκε τη μοιραία νύχτα της 23ης Ιουλίου, κοστί­ζο­ντας τη ζωή σε 101 ανθρώ­πους.

Στις 16.42 η κάμερα ασφα­λείας ενός σπιτιού κατα­γρά­φει το ξεκί­νημα της μοι­ραίας πυρ­κα­γιάς κι ενώ την ίδια ώρα όλες οι δυνά­μεις της πυρο­σβε­στι­κής βρί­σκο­νταν στην Κινέττα.

«Κάποια στιγμή ο συνά­δελ­φος δίπλα μου, μου λέει “μάλλον καπνός είναι αυτός”, πράγ­ματι παίρ­νουμε τα κιάλια και βλέ­πουμε καπνό προς Νταού Πέντε­λης ή Αγιο Σπυ­ρί­δωνα» λέει ο επι­κε­φα­λής στο πυρο­φυ­λά­κιο δήμου Ράφηνας.

«Καλούσα το κέντρο επα­νει­λημ­μένα δεν έπαιρνα απα­ντή­σεις ήταν και το συμβάν της Κινέτ­τας οπότε στο κέντρο, γινόταν το αδια­χώ­ρητο από κινη­τι­κό­τητα» προ­σθέ­τει.

«Εάν δεν κάνετε ένα θαύμα, να σηκώ­σετε όλα τα εναέρια μέσα, θα καούνε δύο πόλεις. Δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται» ακού­γε­ται λίγο αργό­τερα σε μία συνο­μι­λία.

Η κατά­σταση γίνεται κρίσιμη, η πυρο­σβε­στική έχει πρό­βλημα συντο­νι­σμού καθώς και πρό­βλημα επι­κοι­νω­νίας με τις άλλες υπη­ρε­σίες.

Κάτοι­κοι βρί­σκο­νται εγκλω­βι­σμέ­νοι στα σπίτια τους και σε από­γνωση καλούν το κέντρο της Πυρο­σβε­στι­κής: ««Είμαι μόνη μου, έχω εγκλω­βι­στεί και δεν μπορώ να φύγω. Καί­γε­ται και όλος ο κήπος γύρω γύρω».

«Όταν είδα όλη τη φωτιά γύρω γύρω, κατά­λαβα ότι δεν είχε νόημα να φύγω τρέ­χο­ντας στο δρόμο, θα και­γό­μουν τρέ­χο­ντας» λέει η Κορίνα Κων­στα­ντι­νι­δου που ήταν εγκλω­βι­σμένη στο σπίτι της στο Μάτι.

Η κατά­σταση γίνεται κρίσιμη, η πυρο­σβε­στική έχει πρό­βλημα συντο­νι­σμού καθώς και πρό­βλημα επι­κοι­νω­νίας με τις άλλες υπη­ρε­σίες. Αρχί­ζουν οι προ­σπά­θειες για να εκκε­νω­θούν ιδρύ­ματα και κατα­σκη­νώ­σεις.

«Η εντολή που έχουμε δώσει είναι να μην μπαί­νουν αυτο­κί­νητα προς τη φωτιά και να τα επι­στρέ­φουν πίσω. Αυτοί που είναι μέσα επίσης να φεύγουν» ακού­γε­ται στο ηχητικό ντο­κου­μέ­ντο.

Τα στελέχη της Τρο­χαίας καλού­νται να πάρουν δύσκο­λες απο­φά­σεις μέσα σε λίγα λεπτά. Σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις στέλ­νουν τον κόσμο προς τις φλόγες.

Ενδει­κτικό της κατά­στα­σης που επι­κρα­τεί είναι ένα ηχητικό: «Εχει χαθεί η μπάλα εδώ, εγκλώ­βι­σμέ­νοι… δεν μπορούν να μπουν στο Μάτι να τους σώσουν».

Στις 19.50 κατα­γρά­φε­ται η πρώτη κλήση για νεκρό: «Κύριε διοι­κητά έχουμε νεκρό άτομο στο Κόκκινο Λιμα­νάκι». Στο συντο­νι­στικό κέντρο είναι όμως επι­φυ­λα­κτι­κοί.

Ίσως αυτό που αισθά­νο­νται όλοι είναι αυτό που είπε η κ. Αργυ­ρο­πού­λου, όταν κάλεσε στο κέντρο της Πυρο­σβε­στι­κής, εγκλω­βι­σμένη μέσα στο σπίτι της και πολε­μούσε μόνη τη μας τις φλόγες: «Γιατί μας έχετε ξεχάσει;».

«Το είπα. Όταν κάποιος δεν ζει κατα­στά­σεις, μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Πήγαν τόσο άνθρω­ποι χαμένοι, παιδιά, 100 άνθρω­ποι  Μετά από τόσους μήνες έκαναν κάτι; Από λόγια πολλά, άλλα έργα;  Δικαί­ωση για αυτούς τους ανθρώ­πους» λέει.