Αναγκαίες αλλαγές στη δικηγορία εισηγούνται οι δικηγόροι

Ανα­γκαίες αλλαγές και μεγάλης έκτασης μεταρ­ρυθ­μί­σεις για την άσκηση του δικη­γο­ρι­κού επαγ­γέλ­μα­τος και την πλήρη ανα­μόρ­φωση σημα­ντι­κών θεμάτων της δικη­γο­ρίας, απο­φά­σισε το Πανελ­λή­νιο Συνέ­δριο των Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε το σαβ­βα­το­κύ­ριακο στις Σέρρες.

Οι προ­τά­σεις αυτές στο­χεύ­ουν στη θεσμική θωρά­κιση και εγγύηση της ανε­ξαρ­τη­σίας των δικη­γό­ρων, αλλά και στην απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερη αντι­με­τώ­πι­σης καθη­με­ρι­νών ζητη­μά­των στο πλαίσιο της άσκησης της δικη­γο­ρίας με στόχο την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερη και ταχύ­τερη απονομή της δικαιο­σύ­νης.

Οι δώδεκα προ­τά­σεις των δικη­γό­ρων έχουν ως εξής:

1. Η ανε­ξαρ­τη­σία και η αυτο­τέ­λεια των δικη­γο­ρι­κών συλ­λό­γων απο­τε­λεί θεσμική εγγύηση της ανε­ξαρ­τη­σίας των δικη­γό­ρων και κατ’ επέ­κταση της ορθής απο­νο­μής της Δικαιο­σύ­νης. Στο πλαίσιο της ανα­γκαίας ανε­ξαρ­τη­σίας των δικη­γό­ρων εκφρά­ζε­ται η αντί­θεση και σε κάθε προ­σπά­θεια ένταξης των εμμί­σθων δικη­γό­ρων στην (δημοσιο)υπαλ­λη­λική ιεραρ­χία. Η ανε­ξαρ­τη­σία του δικη­γό­ρου, τόσο του άμισθου, όσο και του έμμι­σθου, ως δημό­σιου λει­τουρ­γού, πρέπει να περι­φρου­ρεί­ται σε κάθε περί­πτωση και με κάθε νόμιμο μέσο.

2. Το δικη­γο­ρικό σώμα τάσ­σε­ται υπέρ των εναλ­λα­κτι­κών μορφών επί­λυ­σης δια­φο­ρών, η υπαγωγή στις οποίες πρέπει να είναι εκούσια. Κατά συνέ­πεια, η υπο­χρε­ω­τι­κό­τητα δεν συνάδει ούτε με την δια­με­σο­λά­βηση ούτε με την δικα­στική μεσο­λά­βηση.

3. Ο θεσμός της άσκησης είναι ανα­γκαίος για την από­κτηση των απα­ραί­τη­των επαγ­γελ­μα­τι­κών εφοδίων προς άσκηση του δικη­γο­ρι­κού επαγ­γέλ­μα­τος. Εξίσου ανα­γκαία είναι και ανα­βάθ­μιση του θεσμού που απο­τε­λεί υπο­χρέ­ωση και των δικη­γο­ρι­κών συλ­λό­γων. Στο πλαίσιο αυτό προ­τεί­νε­ται α) η διορ­γά­νωση υπο­χρε­ω­τι­κών επαγ­γελ­μα­τι­κών σεμι­να­ρίων για τους ασκού­με­νους δικη­γό­ρους, β) η νομο­θε­τική κατο­χύ­ρωση της ελά­χι­στης απο­ζη­μί­ω­σης των ασκου­μέ­νων δικη­γό­ρων και γ) η άμεση ένταξή τους στο Ευρω­παϊκό Πρό­γραμμα Απα­σχό­λη­σης Νέων (ΠΑΝ).

4. Η διαρκής επαγ­γελ­μα­τική κατάρ­τιση των δικη­γό­ρων απο­τε­λεί κεντρική απο­στολή των δικη­γο­ρι­κών συλ­λό­γων και απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση για την ανα­βάθ­μιση του δικη­γο­ρι­κού λει­τουρ­γή­μα­τος. Στο πλαίσιο αυτό προ­τεί­νε­ται η δυνη­τική δημιουρ­γία Κέντρων δια βίου μάθησης από όσους δικη­γο­ρι­κούς συλ­λό­γους το επι­θυ­μούν, που θα ανα­λά­βουν και την εκούσια (προ­αι­ρε­τική) και χωρίς κόστος πιστο­ποί­ηση των δικη­γό­ρων ανά τομέα εξει­δί­κευ­σης, καθώς και την εν γένει επι­μόρ­φωσή τους σε διάφορα γνω­στικά αντι­κεί­μενα και στις σύγ­χρο­νες νομο­θε­τι­κές και νομο­λο­για­κές εξε­λί­ξεις σε κάθε τομέα δικαίου.

5. Η ηλε­κτρο­νική δικαιο­σύνη (e-justice) απο­τε­λεί θεμε­λιώ­δες πρό­ταγμα για την ανα­βάθ­μιση της δικη­γο­ρίας, την ταχεία απονομή της δικαιο­σύ­νης και την εξυ­πη­ρέ­τηση των συνα­δέλ­φων. Στο πλαίσιο αυτό συγκρο­τή­θηκε Επι­τροπή με συντο­νι­στή τον Σύμ­βουλο του ΔΣΑ,  Πανα­γιώτη Περάκη, προ­κει­μέ­νου να υπο­βά­λει προς την Ολο­μέ­λεια σχε­τι­κές προ­τά­σεις για την επέ­κταση των ηλε­κτρο­νι­κών υπη­ρε­σιών και την επίλυση των προ­βλη­μά­των που έχουν ανα­κύ­ψει.

6. Η νομική βοήθεια (legal aid) εξα­σφα­λί­ζει το δικαί­ωμα ισό­τι­μης πρό­σβα­σης όλων, και ιδίως των οικο­νο­μικά ασθε­νέ­στε­ρων κοι­νω­νών, στην Δικαιο­σύνη. Στο πλαίσιο αυτό προ­τεί­νε­ται η επέ­κταση του θεσμού της νομικής βοή­θειας και σε άλλους τομείς, σε σχέση με όσους προ­βλέ­πο­νται ήδη, όπως η παροχή νομικών συμ­βου­λών, το στάδιο της ποι­νι­κής προ­δι­κα­σίας, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης, καθώς  και σε  υπο­θέ­σεις αλλο­δα­πών.

7. Στο πλαίσιο της ανα­βάθ­μι­σης του κοι­νω­νι­κού ρόλου των δικη­γο­ρι­κών συλ­λό­γων προ­τεί­νε­ται η συνερ­γα­σία των δικη­γο­ρι­κών συλ­λό­γων με κοι­νω­νι­κούς φορείς για θέματα ευρύ­τε­ρου κοι­νω­νι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος. Ενδει­κτικά, προ­τεί­νε­ται η δημιουρ­γία συμ­βου­λευ­τι­κών κέντρων για την ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία και τον σχολικό εκφο­βι­σμό, σε συνερ­γα­σία με την αυτο­διοί­κηση και σχε­τι­κούς κοι­νω­νι­κούς φορείς.

8. Λαμ­βά­νο­ντας υπ’ όψιν τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες που ανα­κύ­πτουν κατά τη διάρ­κεια της εγκυ­μο­σύ­νης και λοχείας των γυναι­κών δικη­γό­ρων προ­τεί­νε­ται:

α) Στο πλαίσιο του Ενιαίου Κανο­νι­σμού Παροχών ΕΦΚΑ να προ­βλε­φθεί επι­δό­τηση για απώλεια εισο­δή­μα­τος λόγω τοκετού όλων των γυναι­κών δικη­γό­ρων, αμίσθων και εμμί­σθων, για χρονικό διά­στημα έξι μηνών μετά τον τοκετό με ποσό αντί­στοιχο της επι­δό­τη­σης μισθω­τής εργα­ζό­με­νης (του­λά­χι­στον 650 € μηναίως) , πλέον του ήδη προ­βλε­πό­με­νου επι­δό­μα­τος τοκετού.

β) Η θεσμο­θέ­τηση της εγκυ­μο­σύ­νης και της λοχείας ως σπου­δαίου λόγου ανα­βο­λής της δίκης.

γ) Η επέ­κταση της ήδη προ­βλε­πό­με­νης μείωσης κατά 50% των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών, κατ’ άρθρο 141 ν. 3655/2008 για ένα χρόνο μετά τον τοκετό σε όλους τους κλάδους ασφά­λι­σης.

9. Απο­τε­λεί καθήκον των δικη­γο­ρι­κών συλ­λό­γων η ενεργός περι­φρού­ρηση της άσκησης του δικη­γο­ρι­κού λει­τουρ­γή­μα­τος με την άσκηση κάθε προ­βλε­πό­με­νου ενδίκου και εξω­δί­κου μέσου σε περι­πτώ­σεις αντι­ποί­η­σης του δικη­γο­ρι­κού λει­τουρ­γή­μα­τος. Το δικη­γο­ρικό σώμα είναι αντί­θετο στην σύσταση και λει­τουρ­γία πολυ­ε­παγ­γελ­μα­τι­κών εται­ριών.

10. Προ­κει­μέ­νου να ανα­βαθ­μι­στούν στην πράξη οι σχέσεις των συλ­λει­τουρ­γών της Δικαιο­σύ­νης προ­τεί­νε­ται:

α) να ανα­λη­φθεί πρω­το­βου­λία για τη θέσπιση  Κοινού Κώδικα Δεο­ντο­λο­γίας Συλ­λει­τουρ­γών της Δικαιο­σύ­νης, δικα­στών και δικη­γό­ρων.

β) Να προ­βλε­φθεί η συμ­με­τοχή των δικη­γο­ρι­κών συλ­λό­γων, με δικαί­ωμα λόγου (δια­τύ­πω­σης γνώμης), στην επι­θε­ώ­ρηση και τις υπη­ρε­σια­κές μετα­βο­λές των δικα­στι­κών λει­τουρ­γών,  στην επιλογή της ηγεσίας των ανω­τά­των δικα­στη­ρίων, καθώς και  στην Ολο­μέ­λεια των Δικα­στη­ρίων για θέματα που αφορούν ιδίως τον Κανο­νι­σμό  και την οργά­νωση του Δικα­στη­ρίου και θέματα ευρύ­τε­ρου νομικού ενδια­φέ­ρο­ντος και δικη­γο­ρι­κού λει­τουρ­γή­μα­τος.

11. Οι δικη­γό­ροι εκφρά­ζουν την αντί­θεσή του στην απο­δυ­νά­μωση της προ­στα­σίας της πρώτης κατοι­κίας με την τρο­πο­ποί­ηση του ν. 3869/2010 (νόμος «Κατσέλη») με τον ν. 4605/2019

12. Και διεκ­δι­κούν την άμεση υλο­ποί­ηση της κυβερ­νη­τι­κής δέσμευ­σης για την επέ­κταση του ορίου δυνη­τι­κής απαλ­λα­γής από την υπο­χρε­ω­τική επιβολή ΦΠΑ από το εισό­δημα των 10.000€ στα 25.000 € και την κατάρ­γηση, άλλως την μείωση του ΦΠΑ στην δικη­γο­ρική αμοιβή για τις δικα­στη­ρια­κές υπο­θέ­σεις.

Πηγή kathimerini.gr