Εγκαίνια έκθεσης ζωγραφικής Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Ανα­μνή­σεις από την Αθω­νι­κή Πο­λι­τεία

Έχουν πε­ρά­σει αρ­κε­τά χρό­νια από τα πρώτα σχέ­δια που έκανα κατά την διάρ­κεια των πα­λαιό­τε­ρων προ­σκυ­νη­μα­τι­κών μου επι­σκέ­ψε­ων στο Άγιον Όρος. Κα­τό­πιν, εκεί­να τα πρώτα σχέ­δια τα ολο­κλή­ρω­σα, έκανα κά­ποιες πα­ραλ­λα­γές τους και τώρα πια, με χαρά τα βλέπω να πα­ρου­σιά­ζο­νται, φω­το­γρα­φη­μέ­να πλέον, για τις ανά­γκες του πα­ρό­ντος Κα­τα­λό­γου. Πρό­κει­ται για άμε­σες κα­τα­γρα­φές των ζω­γρα­φι­κών εντυ­πώ­σε­ων που προ­σκό­μι­σα από τις πνευ­μα­τι­κές μου πε­ρι­πλα­νή­σεις στα θρυ­λι­κά αυτά Μο­να­στή­ρια της Ορ­θο­δο­ξί­ας, αντι­κρί­ζο­ντας τις κα­τά­φυ­τες και  παρ­θε­νι­κές κο­ρυ­φο­γραμ­μές του Άθω. Τις αι­σθή­σεις από τον πε­ρι­βάλ­λο­ντα χώρο που είχα τότε απο­κτή­σει, τις συ­μπλή­ρω­νε η συ­ντρο­φι­κό­τη­τα και ο θαυ­μα­σμός που μου ενέ­πνε­αν οι  τα­πει­νοί και πράοι ακτή­μο­νες του Θεού, οι  ερ­γά­τες του Αμπε­λώ­να, οι σε­βά­σμιοι γέ­ρο­ντες και οι προ­σευ­χό­με­νοι ασκη­τές του.

Το Άγιον Όρος απο­τε­λεί μια σύν­θε­ση της ιε­ρό­τη­τας ενός πνευ­μα­τι­κού καθ’ όλα χώρου, συν­δυα­σμέ­νου με την αλη­σμό­νη­τη φυ­σι­κή του ομορ­φιά, στοι­χεία που δεν μπο­ρούν παρά να εκ­φρά­ζουν, τόσο την ευ­σέ­βεια ενός πι­στού, όσο και τον ανυ­πό­κρι­το θαυ­μα­σμό ενός ζω­γρά­φου. Φρου­ρια­κής με­γα­λο­πρέ­πειας κτί­ρια Μο­να­στη­ριών και αφο­πλι­στι­κής ωραιό­τη­τας τοπία συν­δια­λέ­γο­νται αρ­μο­νι­κά μέσα στον κόσμο μιας φυ­σι­κής πλη­ρό­τη­τας. Άν­θρω­ποι και πε­ρι­βάλ­λον αλ­λη­λο­συ­μπλη­ρώ­νο­νται, σχη­μα­τί­ζο­ντας την ει­κό­να μιας θεϊ­κής  κο­σμο­γο­νί­ας, που δια­τη­ρεί αναλ­λοί­ω­τη, θαρ­ρεί κα­νείς στον χρόνο, την αρ­χι­κή φρε­σκά­δα και την ακα­τα­μά­χη­τη λάμψη της.

Κάπως έτσι «απο­κα­λύ­φθη­κε» στα μάτια μου το Άγιον Όρος, με τις μύ­ριες όψεις, τα ποι­κίλ­μα­τα και τις μορ­φές του. Άλ­λο­τε άγριο και ερη­μι­κό, πότε γα­λή­νιο και συ­ντρο­φι­κό, αλλά πά­ντο­τε ει­ρη­νι­κό και φι­λό­ξε­νο, το Άγιον Όρος  επι­φυ­λάσ­σει ψυ­χι­κές δο­νή­σεις, απροσ­δό­κη­τες συ­γκι­νή­σεις και οπτι­κές απο­λαύ­σεις. Αυτή την ψυ­χι­κά και πνευ­μα­τι­κά εναρ­μο­νι­ζό­με­νη ευ­στά­θεια, την εσω­τε­ρι­κή επί­σης αί­σθη­ση της ισορ­ρο­πί­ας και της πνευ­μα­τι­κής ευ­φο­ρί­ας, όπως ακρι­βώς τότε την ένιω­σα, ως ελά­χι­στο προ­σω­πι­κό μου δια­κό­νη­μα, προ­σπά­θη­σα ει­κα­στι­κά να την με­του­σιώ­σω κι εκ­φρα­στι­κά να την απο­δώ­σω, με όποιον τρόπο μπό­ρε­σα, μέσα από την ατμό­σφαι­ρα και τις ποι­κί­λες ποιό­τη­τες, μέσα επί­σης από το ύφος και τον χα­ρα­κτή­ρα των έργων μου.

Γε­ρά­σι­μος Γ. Γε­ρο­λυ­μά­τος