Ανακοίνωση ΔΣΑ για τα εντάλματα σύλληψης Λυκουρέζου και Παναγόπουλου

Θέση για τα εντάλ­ματα σύλ­λη­ψης που εκδό­θη­καν κατά δύο γνωστών δικη­γό­ρων και για τις  δικα­στι­κές εξε­λί­ξεις που απα­σχο­λούν την επι­και­ρό­τητα έλαβε το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Αθηνών.

Το διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο του ΔΣΑ, όπως ανα­φέ­ρε­ται σε ανα­κοί­νωση του «δεν επι­ζη­τεί καμία ευμενή μετα­χεί­ριση των δικη­γό­ρων κατά την εφαρ­μογή του νομικού πλαι­σίου του εντάλ­μα­τος σύλ­λη­ψης, όπως αυτό εφαρ­μό­ζε­ται για κάθε Έλληνα πολίτη. Εκείνο όμως που ανα­μέ­νουμε από την Ελλη­νική Δικαιο­σύνη είναι να μην επι­φυ­λάσ­σει σε βάρος των δικη­γό­ρων δυσμενή μετα­χεί­ριση, που οδηγεί σε στο­χο­ποί­ηση. Η Δικαιο­σύνη οφείλει να πράττει απε­ρί­σπα­στη το καθήκον της, σύμφωνα με το νόμο και με την απρο­σω­πό­λη­πτη κρίση της

Ανα­λυ­τικά η ανα­κοί­νωση:

To ΔΣ του ΔΣΑ στη σημε­ρινή του συνε­δρί­αση, με αφορμή τις πρό­σφα­τες δικα­στι­κές εξε­λί­ξεις, που απα­σχο­λούν την επι­και­ρό­τητα, δια­τύ­πωσε τις κάτωθι θέσεις:

1. Εμμένει στην πάγια θέση του ότι σύμφωνα με τις αρχές του Κώδικα Ποι­νι­κής Δικο­νο­μίας και της δικη­γο­ρι­κής δεο­ντο­λο­γίας, η ποινική προ­δι­κα­σία είναι μυστική και απα­γο­ρεύ­ε­ται σε οποιον­δή­ποτε να δημο­σιο­ποιεί στοι­χεία της δικο­γρα­φίας σε τρίτους, πολλώ μάλλον μέσω των ΜΜΕ. Η απα­γό­ρευση αυτή είναι βασικό στοι­χείο του ποι­νι­κο­δι­κο­νο­μι­κού μας συστή­μα­τος και του νομικού μας πολι­τι­σμού, και  δεν κάμ­πτε­ται ούτε για τους υπε­ρα­σπι­στές δια­δί­κων της ποι­νι­κής δίκης. Η προ­σκο­μιδή των όποιων στοι­χείων από τους συνη­γό­ρους πολι­τι­κής αγωγής και υπε­ρά­σπι­σης πραγ­μα­το­ποιεί­ται μόνο στα αρμόδια όργανα της δικαιο­σύ­νης.

2. Ο ΔΣΑ δεν επι­ζη­τεί καμία ευμενή μετα­χεί­ριση των δικη­γό­ρων κατά την εφαρ­μογή του νομικού πλαι­σίου του εντάλ­μα­τος σύλ­λη­ψης, όπως αυτό εφαρ­μό­ζε­ται για κάθε Έλληνα πολίτη. Εκείνο όμως που ανα­μέ­νουμε από την Ελλη­νική Δικαιο­σύνη είναι να μην επι­φυ­λάσ­σει σε βάρος των δικη­γό­ρων δυσμενή μετα­χεί­ριση, που οδηγεί σε στο­χο­ποί­ηση.

3. Η Δικαιο­σύνη οφείλει να πράττει απε­ρί­σπα­στη το καθήκον της, σύμφωνα με το νόμο και με την απρο­σω­πό­λη­πτη κρίση της.