Υποψήφια με την παράταξη “ΝΕΑ ΜΕΡΑ” η Πόλυ Χατζημάρκου

H Πόλυ (Πολυ­ξένη) Χατζη­μάρ­κου του Μιχαήλ γεν­νή­θηκε στη Ρόδο το 1973.

Είναι πτυ­χιού­χος στην Ιστορία Τέχνης (LMU) και στον Ευρω­παϊκό Πολι­τι­σμό (ΕAΠ) και τελειό­φοιτη στο μετα­πτυ­χιακό «Διοί­κηση Πολι­τι­σμι­κών Μονάδων». Συντο­νί­ζει τον ρ/σ «Στο Κόκκινο Ρόδου 103.7» -τμήμα του πανελ­λα­δι­κού δικτύου- από την ίδρυσή του τον Μάρτιο 2015. Από τη θέση αυτή, οργα­νώ­νει εξω­στρε­φείς δράσεις (παρου­σιά­σεις βιβλίων, εκθέ­σεις, προ­βο­λές, καμπά­νιες αλλη­λεγ­γύης, ομιλίες για κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τικά ζητή­ματα). Την ακούτε  καθη­με­ρινά, 10 με 12, στην εκπομπή «Μίλα μου Κόκκινα». Ως επι­στη­μο­νική συνερ­γά­τιδα έχει εργα­στεί στο Μουσείο Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Ρόδου και στον Οργα­νι­σμό Πολι­τι­στι­κής Ανά­πτυ­ξης Νομαρ­χίας Δωδ/σου ενώ παρα­μέ­νει ανε­ξάρ­τητη οργα­νώ­τρια/επι­με­λή­τρια εικα­στι­κών εκθέ­σεων. Είναι μέλος του Δ.Σ. της Δημό­σιας Κεντρι­κής Βιβλιο­θή­κης Ρόδου.

Έχει διδάξει ιστορία τέχνης σε σεμι­νά­ρια του Κέντρου Δια Βίου Μάθησης Ρόδου, του Κέντρου Εκπαί­δευ­σης Ενη­λί­κων Ν. Δωδ/σου κ.α. Έχει δώσει σειρά παρου­σιά­σεων για τις τέχνες, την πολι­τι­στική δια­χεί­ριση, τον πολι­τι­στικό του­ρι­σμό, κ.α. Τεχνο­κρι­τικά και άλλα κείμενά της έχουν δημο­σιευ­θεί σε καλ­λι­τε­χνι­κές εκδό­σεις.

Είναι μέλος της Ν.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Δωδ/σου από το 2009 και πιστεύει στην κοι­νω­νική δύναμη της τέχνης, στην αλλη­λεγ­γύη, στις συνέρ­γειες και σε μια δημο­κρα­τική κοι­νω­νία χωρίς ρατσι­σμό, σεξισμό και κοι­νω­νι­κούς απο­κλει­σμούς.

Για τη συμ­με­τοχή της στο ψηφο­δέλ­τιο «Νέα Μέρα» με επι­κε­φα­λής τον Στράτο Καρίκη, δηλώνει:

«Ενώνω τις δυνά­μεις μου με τον Στράτο Καρίκη ο οποίος στήριξε απ’ την αρχή το αυτο­διοι­κη­τικό σύστημα «Κλει­σθέ­νης 1» και το μέτρο της απλής ανα­λο­γι­κής. Αυτή ήταν η πρώτη αφορμή. Ακο­λού­θη­σαν κι άλλες, συζη­τώ­ντας μαζί του για έναν Δήμο ανοιχτό, κυριο­λε­κτικά και συμ­βο­λικά. Με δια­φά­νεια, συμ­με­το­χι­κό­τητα, ενεργή κοι­νω­νική πολι­τική για όλες και όλους. Η ανυ­παρ­ξία πολι­τι­στι­κής ταυ­τό­τη­τας στο νησί κατα­δει­κνύει την έλλειψη πολι­τι­στι­κής πολι­τι­κής από την αυτο­διοί­κηση. Δου­λεύ­ο­ντας πολλά χρόνια στο πεδίο του πολι­τι­σμού, και συνε­χί­ζο­ντας να τον σπου­δάζω, πιστεύω στην κοι­νω­νική του δυνα­μική. Μια δυνα­μική που μπορεί να ανα­πτυ­χθεί στα­διακά και στρα­τη­γικά, αξιο­ποιώ­ντας την πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά, τη σύγ­χρονη δημιουρ­γία, τις συνέρ­γειες και τον έγκαιρο προ­γραμ­μα­τι­σμό. Ο πολι­τι­σμός δεν είναι ουδέ­τε­ρος. Ούτε εμείς. Δεν μπορείς να τα έχεις καλά με όλους. ΄Ενώνουμε δυνάμεις’, με θέσεις για τα κοι­νω­νικά ζητή­ματα από το τοπικό ως το παγκό­σμιο, με τις δικές μας ιδέες για την ανα­γέν­νηση του δημό­σιου χώρου, με προ­σή­λωση στις ζωντα­νές γει­το­νιές  και την κοι­νω­νική & αλλη­λέγ­γυα οικο­νο­μία, με αξιο­ποί­ηση της τεχνο­λο­γίας και της επι­κοι­νω­νίας…».