Φωτολάτρες ψάχνουν εναλλακτικά

Δια­βά­ζουμε από τον Φίλιππο Φιλίπ­που, έναν από τους ερα­σι­τέ­χνες φωτο­γρά­φους της ροδί­τι­κης φύσης: «Φωτο­λά­τρεις της άγριας ορχι­δέας Ρόδου. Κάπου ξαφνικά στη κεντρική Ρόδο αρχές Απρίλη εκεί που δεν το περι­μέ­νεις συνα­ντάς καμιά δεκαριά Τσέχους επι­σκέ­πτες να φωτο­γρα­φί­ζουν ορχι­δέες, το είχα ακούσει ότι αρκετοί φίλοι αυτού του είδους φωτο­γρά­φη­σης έρχο­νται στην Ρόδο και φωτο­γρα­φί­ζουν τα ενδη­μικά είδη της, αλλά δεν το είχα δει με τα μάτια μου, ωστόσο αισθάν­θηκα άβολα όταν μου είπαν ότι δεν είχαν έναν έντυπο οδηγό-χάρτη που θα τους διευ­κό­λυνε να κινη­θούν πιο εύκολα στα πεδία φωτο­γρά­φι­σης. Έχω δει σοβαρές προ­σπά­θειες κατα­γρα­φής της φύσης της Ρόδου από αξιό­λο­γους φωτο­γρά­φους όπως του Μανόλη Σαρρή του Γιάννη Σχοι­νέ­ζου που πρέπει να αξιο­ποι­η­θούν στα πλαίσια ανά­δει­ξης θεμα­τι­κών ενο­τή­των εναλ­λα­κτι­κού του­ρι­σμού»

Εχουμε πει πολλές φορές από τη στήλη αυτή,  για ανθρώ­πους που έρχο­νται στη Ρόδο, τέτοια εποχή, με σκοπό να φωτο­γρα­φί­σουν τις άγριες ορχι­δέες που υπάρ­χουν, πολλές από τις οποίες είναι ενδη­μι­κές. Τους έχω συνα­ντή­σει πολλές φορές  στη φύση της Ρόδου, στο πουθενά στην κυριο­λε­ξία, σε απίθανα μέρη, προ­σπα­θώ­ντας να… εξα­σκήσω το χόμπι του «κυνη­γιού» της φωτο­γρά­φι­σης της ορχι­δέας, αλλά και άλλων ενδη­μι­κών φυτών. Πολλοί από αυτούς έχουν έδρα τον Μονό­λιθο, αλλά και την Λάρδο. Και όχι, δεν υπάρχει οδηγός, παρά μόνον κάποιου Γερ­μα­νού φυσιο­λά­τρη, όπως βέβαια και κανείς δεν ασχο­λεί­ται με το θέμα -αν και η πανίδα της Ρόδου έχει ενδιαφέρον- προ­κει­μέ­νου να το εκμε­ταλ­λευ­θεί αυτό και να το εξε­λί­ξει, στο όνομα του εναλ­λα­κτι­κού του­ρι­σμού και της επι­μή­κυν­σης της σεζόν. Πιστοί στο λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου, την στιγμή που οι έρευνες των τελευ­ταίων ετών δεί­χνουν, πως οι επι­σκέ­πτες πλέον ενδια­φέ­ρο­νται για πολλά περισ­σό­τερα από αυτό . Για την τοπική γαστρο­νο­μία, τοπικό πολι­τι­σμό, μέσα από  βιω­μα­τικό του­ρι­σμό, για δρα­στη­ριό­τη­τες που εντάσ­σο­νται στον περί­φημο θεμα­τικό και εναλ­λα­κτικό του­ρι­σμό που όλοι ακούμε αλλά δεν βλέ­πουμε.