Συζητήθηκε η αναίρεση της μητέρας, του παππού και της θείας 7χρονης που καταδικάστηκαν για τον βιασμό της!

Ενώπιον του Στ’ Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου συζη­τή­θηκε χθες η αίτηση αναι­ρέ­σεως της από­φα­σης του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου με την οποία κρί­θη­καν ένοχοι για βιασμό από κοινού μιας 7χρονης, η μητέρα, ο παππούς και η θεία της.

Ο παππούς ηλικίας 80 ετών, η μητέρα ηλικίας 42 ετών και η θεία ηλικίας 53 ετών, κρί­θη­καν συγκε­κρι­μένα ένοχοι για τις πράξεις του βιασμού από κοινού, της απο­πλά­νη­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση και της άμεσης συνέρ­γειας κατ’ εξα­κο­λού­θηση στην πράξη της απο­πλά­νη­σης ανη­λί­κου σε βάρος της ανή­λι­κης εγγονής του πρώτου και επι­βλή­θηκε σ’ αυτούς η συνο­λική ποινή κάθειρ­ξης 25 ετών στον πρώτο, 35 ετών στη δεύτερη και 25 ετών στην τρίτη.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης, όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», φέρεται να έχει ως εξής:

Ο μηνυτής πατέρας και η κατη­γο­ρού­μενη μητέρα της παι­δί­σκης είχαν τελέσει γάμο στις 11 Νοεμ­βρίου 1995. Από τις 22 Σεπτεμ­βρίου 2000 ο μηνυτής και η μητέρα της παι­δί­σκης τελούν σε διά­σταση και με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, δια­δι­κα­σία ασφα­λι­στι­κών μέτρων, αφαι­ρέ­θηκε η προ­σω­ρινή επι­μέ­λεια της ανή­λι­κης από την κατη­γο­ρού­μενη και ανα­τέ­θηκε προ­σω­ρινά στο μηνυτή με τον οποίο δια­μέ­νει στην κατοι­κία του.

Με άλλη απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου ρυθ­μί­στηκε το δικαί­ωμα της προ­σω­πι­κής επι­κοι­νω­νίας της κατη­γο­ρού­με­νης μητέρας με την θυγα­τέρα της.

Στο πλαίσιο της επι­κοι­νω­νίας αυτής η μητέρα φέρεται να πήρε την ανήλικη θυγα­τέρα της από την οικία του μηνυτή και να την πήγε στο σπίτι της, όπου βρι­σκό­ταν και η δεύτερη κατη­γο­ρου­μένη, αδελφή της. Αυτό έγινε πριν την εορτή του Πάσχα 2003, σε μη ακριβώς προσ­διο­ρι­σμένη ημε­ρο­μη­νία.

Εκεί, όπως καταγ­γέλ­θηκε, η πρώτη κατη­γο­ρου­μένη, και ενώ η δεύτερη κρα­τούσε σφιχτά τα χέρια της ανή­λι­κης, την ακι­νη­το­ποί­ησε, έπεσε πάνω στην ανήλικη και έβαλε το χέρι της μέσα στο αιδοίο της, προ­κα­λώ­ντας της πόνο και αιμορ­ρα­γία.

Μετά το περι­στα­τικό αυτό η ανήλικη δεν ήθελε να πάει στη μητέρα της.

Ούτε όμως και η πρώτη κατη­γο­ρου­μένη ενδια­φε­ρό­ταν να πάρει την κόρη της για επι­κοι­νω­νία.

Το Νοέμ­βριο του 2003 η κατη­γο­ρου­μένη μητέρα πήγε να πάρει την κόρη της για επι­κοι­νω­νία, αλλά η μικρή αρνή­θηκε πει­σμα­τικά να πάει μαζί της. Όταν ο μηνυτής ρώτησε την κόρη του γιατί αρνεί­ται να πάει με τη μητέρα της, αυτή του απά­ντησε ότι στην τελευ­ταία συνά­ντησή τους, πριν το Πάσχα 2003, η μητέρα της έβγαλε το εσώ­ρουχο και, ενώ η θεία της, δεύτερη κατη­γο­ρού­μενη, την κρα­τούσε σφιχτά από τα χέρια, η μητέρα της τής άνοιξε τα πόδια και της πείραξε το γεν­νη­τικό της όργανο. Την ερώτησε γιατί δεν του το είπε αμέσως, και η μικρή απά­ντησε ότι η μητέρα της την απεί­λησε ότι θα σκο­τώ­σει τον πατέρα της και την ίδια με όπλο.

Την ένταση αυτή στη σχέση της κόρης με τη μητέρα της, δια­πί­στωσε και ψυχο­λό­γος, η οποία περιέ­γραψε τις ζωγρα­φιές της μικρής και το περιε­χό­μενό τους, καθώς και την επίθεση της μικρής στη γιαγιά, όταν δια­πί­στωσε ότι είχε δείξει τις ζωγρα­φιές στη μάρτυρα.

Ανα­φέρ­θηκε επίσης στην αφήγηση της γιαγιάς, σχετικά με τις αντι­δρά­σεις της κόρης, όταν η συζή­τηση ανα­φέ­ρε­ται στη μητέρα της. Το ίδιο δια­πί­στωσε και η ίδια η μάρτυς, όταν προ­σπα­θούσε να φέρει τη συζή­τηση στη μητέρα της, αλλά και στο επει­σό­διο με την επίθεση της εγγονής στη γιαγιά της, όταν αυτή τη ρώτησε γιατί δεν πηγαί­νει στη μητέρα της.

Παι­δο­χει­ρουρ­γός, εξέτασε στο Νοσο­κο­μείο την φερό­μενη ως παθούσα, όταν αυτή παρα­πο­νείτο για περι­πρω­κτικό άλγος.

Την ερώτησε, ενώ ήταν μόνοι τους, γιατί πονάει ο ποπός της και η μικρή του απά­ντησε ότι την ώρα που κοι­μό­ταν κατά­λαβε πως ο παππούς της ασέλ­γησε σε βάρος της. Κατά­θεσε ότι όπως του είπε η ανήλικη, αυτό το γεγονός είχε συμβεί δύο φορές. Στην εξέταση που έκανε παρα­τή­ρησε ευχέ­ρεια στην εξέταση της γενε­τή­σιας περιο­χής, το παιδί δεν αντι­δρούσε στην εξέταση των γεν­νη­τι­κών οργάνων του, είχε δε ευκολία στο να κατε­βά­ζει το εσώ­ρουχό του. Κατέ­ληξε ότι δεν μπορεί να κατα­θέ­σει με βεβαιό­τητα ότι το παιδί έχει υποστεί ασελ­γείς πράξεις ή όλα είναι στη φαντα­σία του. Σε έγγραφο που συνέ­ταξε η προϊ­στα­μένη της κοι­νω­νι­κής υπη­ρε­σίας του Περι­φε­ρεια­κού Νοσο­κο­μείου Ρόδου και αφορά περι­στα­τικά, που έγιναν όταν η ανήλικη βρι­σκό­ταν στο νοσο­κο­μείο, από το οποίο η μητέρα της την πήρε δια της βίας και παρά την αντί­θετη άποψη του προ­σω­πι­κού, ανα­φέ­ρει για την ανήλικη ότι αυτή αισθά­νε­ται χαρού­μενη και ασφαλής κοντά στον πατέρα της που δεν δείχνει να φοβάται. Ζωγρα­φί­ζει τον εαυτό της και τους γονείς της με μια μπα­νιέρα από πάνω της, όταν δε την ρώτησε γι αυτό της απά­ντησε πως είναι βρώμικη και θέλει να πλέ­νε­ται. Συμπε­ραί­νει από το συγκε­κρι­μένο στοι­χείο ότι αυτό πάντα κινεί την υποψία για σεξουα­λική παρε­νό­χληση από κάποιον.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι αρνή­θη­καν τις κατη­γο­ρίες και ισχυ­ρί­στη­καν ότι οι κατα­θέ­σεις της ανή­λι­κης ήταν απο­τέ­λε­σμα επη­ρε­α­σμού από τον πατέρα και τους γονείς του με τους οποίους υπάρχει μεγάλη ένταση λόγω του χωρι­σμού. Και ότι με αυτό τον τρόπο πέτυχαν την αφαί­ρεση της επι­μέ­λειας από την μητέρα της.

Στην αίτηση αναι­ρέ­σεως, που υπέ­βα­λαν δια του πλη­ρε­ξου­σίου δικη­γό­ρου τους κ. Μανώλη Κου­τσού­κου, εκθέ­τουν μεταξύ άλλων:

-Υφίσταται απόλυτη ακυ­ρό­τητα της έκθεσης πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης 3 πραγ­μα­το­γνω­μό­νων – ψυχιά­τρων που διο­ρί­σθη­καν από το Μ.Ο.Δ. Κω, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η εξέταση της ανή­λι­κης δεν έγινε και από τους τρεις διο­ρι­σθέ­ντες πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες αλλά από τους δύο εξ αυτών. Η διε­νερ­γη­θείσα πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη έγινε δε, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται, κατά τρόπο που δεν επέ­τρεψε τελικά στους νομίμως διο­ρι­σθέ­ντες τεχνι­κούς τους συμ­βού­λους να συμπρά­ξουν στις επι­μέ­ρους πράξεις της πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης.

-Οτι το δικα­στή­ριο δεν εξέτασε σχετικό αυτο­τελή ισχυ­ρι­σμό που προ­έ­βα­λαν.

-Οτι δεν απα­ντή­θηκε από το δικα­στή­ριο αίτημα να κατα­θέ­σει στην ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία μάρ­τυ­ρας παι­δο­ψυ­χί­α­τρος και δεν αξιο­λο­γή­θηκε έκθεση ψυχια­τρι­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης της.