Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Μια γιορτή σε έναν κόσμο αντρών

Είναι μια γιορτή χωρίς καρ­δού­λες και πολύ­χρωμα μπα­λο­νά­κια. Είναι μια ημέρα μνήμης των αγώνων του κινή­μα­τος για τα δικαιώ­ματα των γυναι­κών, σε έναν κόσμο αντρών. Η Παγκό­σμια Ημέρα της Γυναί­κας εορ­τά­ζε­ται στις 8 Μαρτίου κάθε χρόνο και είναι, ίσως, η πιο σημα­διακή ημέρα για το γυναι­κείο φύλο. Μια γιορτή η οποία, ουσια­στικά, αφορά στους αγώνες συνη­θι­σμέ­νων γυναι­κών, που με το θάρρος και την απο­φα­σι­στι­κό­τητά τους έγραψαν ιστορία. Και έγραψαν την Ιστορία αλλιώς.

Οι γυναί­κες έβαλαν γερά θεμέλια έτσι ώστε, στον 21ο αιώνα, να τυγ­χά­νουν ίσης μετα­χεί­ρι­σης με τους άνδρες – όχι, δεν ήταν πάντα φυσιο­λο­γικό, ούτε και σήμερα είναι, δυστυ­χώς. Όλα, βέβαια, ξεκί­νη­σαν πολύ νωρί­τερα… Κατά τη διάρ­κεια της Γαλ­λι­κής επα­νά­στα­σης οι γυναί­κες του Παρι­σιού, στις Βερ­σαλ­λίες, ζητού­σαν «ελευ­θε­ρία, ισότητα, αδελ­φό­τητα». Κι όμως, η 8η Μαρτίου ορί­στηκε το 1977 από τον Οργα­νι­σμό Ηνω­μέ­νων Εθνών ως Παγκό­σμια Ημέρα για τα δικαιώ­ματα της Γυναί­κας και της Διεθνής Ειρήνης. Μια μέρα επα­νά­στα­σης και αέναης ελευ­θε­ρίας. Κι ας πέρασαν τόσα χρόνια από την πρώτη «σπίθα».

Ενώ η πρώτη τήρηση της Ημέρας της Γυναί­κας πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στις 28 Φεβρουα­ρίου 1909 στη Νέα Υόρκη, η 8η Μαρτίου προ­τά­θηκε από τη Διεθνή Διά­σκεψη Γυναι­κών του 1910 ώστε να καθιε­ρω­θεί μια «Διεθνής Ημέρα της Γυναί­κας». Αν και υπήρξαν ισχυ­ρι­σμοί ότι η μέρα γιόρ­ταζε τη δια­μαρ­τυ­ρία των εργα­τριών στην κατα­σκευή ενδυ­μά­των -στις 8 Μαρτίου του 1857, από εργά­τριες κλω­στο­ϋ­φα­ντουρ­γίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητού­σαν καλύ­τε­ρες συν­θή­κες εργασίας- οι ερευ­νη­τές τους καταρ­ρί­πτουν ως μύθο.

Η γυναίκα έτσι κι αλλιώς είναι ένας μύθος από μόνη της, ένας μύθος που έχει γεν­νή­σει κι άλλους μύθους. Και πραγ­μα­τι­κό­τη­τες. Αφού οι γυναί­κες κέρ­δι­σαν το δικαί­ωμα ψήφου στη Σοβιε­τική Ρωσία το 1917, η 8η Μαρτίου καθιε­ρώ­θηκε ως εθνική αργία εκεί. Την εποχή εκείνη εορ­τα­ζό­ταν, κατά κύριο λόγο, από το σοσια­λι­στικό κίνημα και τις κομ­μου­νι­στι­κές χώρες μέχρι την υιο­θέ­τησή της από τα Ηνωμένα Έθνη, το 1975. Τόσα χρόνια μετά…

Αλλά έτσι είναι εκείνη, πάντα μέσα σε διαρ­κείς αγώνες, με εκα­τομ­μύ­ρια θηλυκά ονόματα. Οι Σου­φρα­ζέ­τες, η γυναίκα της κοι­λά­δας, του βουνού, η γυναίκα στη θάλασσα, στους πολέ­μους, στις μάχες, στην ειρήνη, στην ψήφο, στα εύκολα και στα δύσκολα. «Οι γυναί­κες είναι ωραίες στο φως της ημέρας, αλλά είναι περισ­σό­τερο ωραίες στις σκιές της νύχτας», είχε γράψει ο Πολωνός γνω­μι­κο­γρά­φος Αντρέι Μαζέφ­σκι, αν και η ζωή αμέ­τρη­των γυναι­κών σε όλον τον πλανήτη δεν είναι λου­σμένη στον αισθη­σια­σμό – και όχι από θηλυκή επιλογή.

Τόσες πολλές γυναί­κες, τόσο δια­φο­ρε­τικά μαγικές. Με όλα τα χρώματα στο δέρμα τους, κάθε εθνι­κό­τη­τας, ανε­ξαρ­τή­τως ύψους και βάρους. Γυναί­κες που υπο­φέ­ρουν τα δεινά του «ανί­σχυ­ρου φύλου», αυτής της σεξι­στι­κής απάτης η οποία δεν ισχύει. Αν και όλα θα έπρεπε να γίνο­νται για τις γυναί­κες, ως ευχα­ρι­στώ για την ύπαρξή μας.

Για τις συνα­δέλ­φους, τις χωρι­σμέ­νες, τις παντρε­μέ­νες, τις γυναί­κες όλου του κόσμου – οι οποίες κου­βα­λάνε έναν «σταυρό». Ακόμα κι αυτός, γένους αρσε­νι­κού είναι. Η γυναίκα γιορ­τά­ζει όχι μόνο στις 8 Μαρτίου, αλλά κάθε ημέρα, επειδή αγω­νί­στηκε και αγω­νί­ζε­ται, γιατί έχει άποψη και πολεμά για αυτή, γιατί δεν συμ­βι­βά­στηκε με την ταυ­τό­τητα που της απέδωσε η κοι­νω­νία.

Η γυναίκα στην Τέχνη, στα Γράμ­ματα, στη σκέψη, στη Φιλο­σο­φία, στο σούπερ μάρκετ, στο πεζο­δρό­μιο, η γυναίκα παλεύει στην πολι­τική, ενώ υπάρ­χουν μόνο 19 αρχηγοί κρατών γένους θηλυκού σε ολό­κληρη τη Γη. Η γυναίκα παλεύει στη δουλειά, στην οδήγηση, η γυναίκα παλεύει στην Ελλάδα. Εδώ, η πρώτη απεργία εργα­τριών έγινε στις 13 Απρι­λίου του 1982 στον Πειραιά, στο εργο­στά­σιο υφα­ντουρ­γίας των αδελφών Ρετσίνα. Τη συγκε­κρι­μένη χρονιά η εν λόγω υφα­ντουρ­γία απο­φά­σισε να προβεί σε μειώ­σεις μισθών στις γυναί­κες, από 80 σε 60 λεπτά της δραχμής. Την είδηση μετέ­δωσε τότε η πρώτη γυναι­κεία εφη­με­ρίδα, η «Εφη­με­ρίδα των Κυριών», η οποία κυκλο­φό­ρησε το 1887 και πρό­βαλλε θέματα που αφο­ρού­σαν στο δικαί­ωμα στην εκπαί­δευση και στο δικαί­ωμα στην εργασία.

Τιμή, όμως, σε όλες τις γυναί­κες του πλανήτη, τιμή στα πλά­σματα που φέρνουν μέσα τους τη ζωή, που γεννούν τις ελπίδες της ανθρω­πό­τη­τας.

Όχι μόνο μια Παγκό­σμια Ημέρα, αλλά κάθε ημέρα αξίζει δόξα σε αυτό το θαύμα που λέγεται γυναίκα, η οποία ζει σ’ έναν κόσμο με ακραίο σωβι­νι­σμό, σ’ έναν κόσμο αντρών… But it would be nothing without a woman or a girl. Η γυναίκα δίνει ζωή στις κοι­νω­νίες, όπως και να το απο­δώ­σεις, σε έναν αδιά­κοπο αγώνα μέσα σε αυτές – no, woman, no cry .

Η ζωή είναι γυναίκα.

πηγή ethnos.gr

Σπύρος Σερα­φείμ