K. Tαρασλιάς: Γιατί επέλεξα την συμπόρευση και στήριξη του Αντώνη Καμπουράκη

Κύριε Ταρα­σλιά τον περα­σμένο Αύγου­στο η Νέα Δημο­κρα­τία μάλλον σας στε­νο­χώ­ρησε με τις εσω­κομ­μα­τι­κές δια­δι­κα­σίες για τις υπο­ψη­φιό­τη­τες στις αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλογές του 2019. Σήμερα έξι μήνες μετά από αυτά τα γεγο­νότα και μια περίοδο σιωπής από την πλευρά σας, έχετε πάρει κάποιες απο­φά­σεις;

Τα κόμματα κ. Αθα­να­σίου, δεν μπορούν να σε στε­νο­χω­ρή­σουν. Εξάλλου η Νέα Δημο­κρα­τία δεν είναι μόνο τα στελέχη, τα οποία βρέ­θη­καν σε θέσεις ευθύνης κάποια συγκε­κρι­μένη χρονική περίοδο, αλλά είναι οι ιδέες και κυρίως οι απλοί υπο­στη­ρι­κτές της, που σηκώ­νουν το βάρος του κοινού αγώνα.

Ειδικά οι τελευ­ταίοι, όχι μόνο δεν με στε­νο­χώ­ρη­σαν αλλά δια­χρο­νικά στα 35 χρόνια που είμαι μέλος του κόμ­μα­τος, εισέ­πραξα την αγάπη τους και την στήριξή τους. Η δια­δι­κα­σία ήταν άστοχη. Αυτό το κατά­λα­βαν όλοι. Όπως γνω­ρί­ζετε ούτε στρά­φηκα ενα­ντίον της ηγεσίας του κόμ­μα­τος, ούτε απα­σχό­λησα τον τύπο με δελτία και συνε­ντεύ­ξεις. Φτάνει ποια η διαί­ρεση που επι­θυ­μούν κάποιοι. Προ­χω­ράμε μπροστά. Σήμερα είμαι πλέον έτοιμος να εκφράσω τα όνειρα των συμπο­λι­τών μου και να διαθέσω ξανά τις γνώσεις μου και την εμπει­ρία μου για την πόλη μας και τα παιδιά μας μέσα από μια συντε­ταγ­μένη και ενωτική προ­σπά­θεια.

Δηλαδή η Δημαρ­χία δεν ήταν στόχος σας;

Το αξίωμα δεν ήταν ούτε το ζητού­μενο ούτε αυτο­σκο­πός. Το θέμα είναι η υλο­ποί­ηση και η αντι­με­τώ­πιση των θεμάτων με μια άλλη προ­σέγ­γιση. Πιστεύω ότι ο επι­κε­φα­λής οφείλει να έχει αντί­ληψη των προ­βλη­μά­των, γρήγορα αντα­να­κλα­στικά και κυρίως αισθη­τική και δικαιο­σύνη στην επίλυσή τους. Αυτά τα χαρα­κτη­ρι­στικά δυστυ­χώς δεν τα συνα­ντή­σαμε στην σύνθεση του τελευ­ταίου δημο­τι­κού συμ­βου­λίου. Αντι­θέ­τως βιώσαμε αρκετή γκρίνια για έλλειψη συνερ­γα­τών και έλλειψη χρη­μά­των, βιώσαμε μια αντι­πο­λί­τευση που όχι μόνο δεν ανέβασε θέματα αλλά σε σημα­ντι­κές περι­πτώ­σεις ήταν απούσα. Γι’ αυτό δημιουρ­γή­θηκε μέσα μου η ανάγκη να οργα­νώσω μια ομάδα που πρώ­τι­στα θα δου­λέ­ψει για τα αυτο­νό­ητα και ταυ­τό­χρονα να εμπνεύ­σει τους ανθρώ­πους του τόπου μας ότι υπάρχει ελπίδα.

Να ξέρετε η ελπίδα είναι που κινεί την ζωή, την οικο­νο­μία, τις αισθή­σεις και τα αισθή­ματα για να πάμε μπροστά. Η ελπίδα είναι σαν τον αέρα. Μόλις βρει μια μικρή χαρα­μα­τιά στην ψυχή μας, ορμάει μέσα γυρεύ­ο­ντας να γεμίσει το κενό που συνά­ντησε. Αρκεί να το πιστέ­ψουμε ! Αρκεί να πιστέ­ψουμε στην δύναμη της πολι­τι­κής!

Η δημιουρ­γία θετικού κλί­μα­τος είναι σημα­ντική, μπορεί όμως να γίνει έργο στον Δήμο χωρίς χρήματα;

Το χρήμα αγο­ρά­ζει πράγ­ματα. Δεν μπορεί να αγο­ρά­σει την ψυχή και το όραμα και ο Δήμος μας χρειά­ζε­ται αυτό ακριβώς. Χρειά­ζε­ται οργά­νωση και σχέδιο. Είναι απα­ρά­δε­κτο να μην μπορεί να δια­χει­ρι­στεί τις αντα­πο­δο­τι­κές του υπη­ρε­σίες, όπως το νερό και το σκου­πίδι, πόσω μάλλον άλλους τομείς. Η διεκ­δί­κηση χρη­μά­των μπορεί να υλο­ποι­η­θεί μόνο αν γνω­ρί­ζεις τι θέλεις να φτιά­ξεις, ποιες είναι οι προ­τε­ραιό­τη­τες της περιο­χής σου. Αυτό που συμ­βαί­νει σήμερα είναι η προ­σπά­θεια να προ­σαρ­μό­σουν τις υπάρ­χου­σες χρη­μα­το­δο­τή­σεις σε έργα και όχι η εξεύ­ρεση πόρων για αυτά που χρειά­ζε­ται να γίνουν.

Υπάρχει μια διγλωσ­σία στην αξιο­ποί­ηση της ακί­νη­της περιου­σίας και στην συνερ­γα­σία με τον ιδιω­τικό τομέα. Τελικά δεν γνω­ρί­ζει κανείς την πραγ­μα­τική θέση για την διευ­θέ­τηση των προ­βλη­μά­των. Είναι άραγε το προ­σω­πικό που απαι­τούν κάποιοι να λει­τουρ­γεί με αυτο­μα­τι­σμό και χωρίς καθο­δή­γηση και στήριξη ή οι δεύ­τε­ρες σκέψεις προς τους επι­χει­ρη­μα­τίες; Το χρήμα λοιπόν είναι σημα­ντικό κυρίως αν οι ηγεσίες έχουν ξεκά­θα­ρους στόχους.

Τι θεω­ρείτε σημα­ντικό ότι πρέπει να γίνει στον Δήμο Ρόδου;

Σήμερα οι σχέσεις διοί­κη­σης και υπαλ­λή­λων είναι απο­καρ­διω­τι­κές και ξεκι­νούν από την πολύ κακή καθο­δή­γηση της ηγεσίας και την άρνηση της να δει το προ­σω­πικό ως συνερ­γά­τες και συμ­μά­χους.

Αυτό πρέπει να επου­λω­θεί. Το δεύτερο βήμα πρέπει να είναι η ολο­κλή­ρωση του πολε­ο­δο­μι­κού σχε­δια­σμού και ο καθο­ρι­σμός ή επα­να­κα­θο­ρι­σμός χρήσεων γης ώστε να στα­μα­τή­σει η εικόνα της πόλης να είναι άσχημη ειδι­κό­τερα σε νεό­δμητα μέρη.

Επι­πλέον πρέπει να απο­φα­σί­σουμε πώς θα καθιε­ρώ­σουμε από την αρχή το εμβλη­μα­τικό όνομα Ρόδος. Θα είναι απλά η χρήση των εμβλη­μά­των του Κολοσ­σού, του Απόλ­λωνα, του ελαφιού, του ρόδου και των εμβλη­μα­τι­κών κτι­σμά­των του Μαν­δρα­κίου, των τειχών ή θα δημιουρ­γή­σουμε μια πόλη που απευ­θύ­νε­ται στους κατοί­κους της και γι’ αυτό θέλουν να την γνω­ρί­σουν και οι ξένοι; Τέλος δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε τη Ρόδο του μόχθου και των λαϊκών γει­το­νιών.

Με ποιον υπο­ψή­φιο δήμαρχο θεω­ρείτε ότι μπορούν να υλο­ποι­η­θούν οι σκέψεις και τα όνειρά σας για την Ρόδο;

Από την αρχή δήλωσα ότι θα υπη­ρε­τήσω την ενότητα αλλά και την ουσία. Μιλώ­ντας για ουσία ανα­φέ­ρο­μαι στην παιδεία που πρέπει να έχει ο μελ­λο­ντι­κός δήμαρ­χος Ρόδου. Η παιδεία είναι θέμα ανα­τρο­φής. Δεν έχει καμιά σχέση με την εκπαί­δευση. Εάν υπήρχε ουσια­στική παιδεία θα υπήρχε σεβα­σμός στην ανθρώ­πινη ζωή, θα υπήρχε δικαιο­σύνη. Οι μαύρες μέρες που ζούμε στην πολι­τική ζωή του τόπου είναι προϊόν της εκπαί­δευ­σης που χρη­σι­μο­ποιεί­ται για να χει­ρα­γω­γή­σουν τον λαό. Ακόμα και στα τοπικά μας θέματα, που το σύνολο των υπο­ψη­φίων είναι μορ­φω­μέ­νοι και σοβαροί συμπο­λί­τες μας, θα δούμε να οπλί­ζουν το χέρι τους για επίθεση, κάτι που δεν ται­ριά­ζει με τον άνθρωπο που έχει γαλου­χη­θεί με τα ιδανικά της παι­δείας.

Επέλεξα λοιπόν γι’ αυτό τον λόγο τη συμπό­ρευση και τη στήριξη στον Αντώνη Καμπου­ράκη. Γνωρίζω ότι και οι δυο μας μοι­ρα­ζό­μα­στε τα ίδια οράματα και πιστεύ­ουμε στην ανθρω­πο­κε­ντρική συνεί­δηση, στην κριτική σκέψη, την αγάπη στον πολι­τι­σμό και στην οργά­νωση. Περισ­σό­τερο όμως απ’ όλα πιστεύ­ουμε στην δυνα­μική της Ρόδου και των ανθρώ­πων της.