H Xρύσα Aντωνόγλου, σε ρόλο… Φιλέα Φογκ!

Χρύσα, πού έχεις με­γα­λώ­σει;

Εχω με­γα­λώ­σει στη Ρόδο. Στα 18 μου έφυγα, πήγα στη Θεσ­σα­λο­νί­κη σπού­δα­σα, μετά για ένα μικρό χρο­νι­κό διά­στη­μα πήγα στη Ρόδο ως ασκού­με­νη δι­κη­γό­ρος. Μετά βρέ­θη­κα στην Αθήνα, η οποία δεν μου ταί­ρια­ζε και μετά έφυγα στη Μπο­λό­νια, στην Ιτα­λία, για με­τα­πτυ­χια­κό όπου έμει­να δύο χρό­νια. Πολύ ωραία χρό­νια…

Και απο­φα­σί­ζεις να ξε­κι­νή­σεις να γνω­ρί­ζεις δια­φο­ρε­τι­κά μέρη, σε ποια ηλι­κία;

Η πρώτη μου επαφή με το εξω­τε­ρι­κό ήταν το 2010, που ζή­τη­σα από τους γο­νείς μου να βοη­θή­σουν να πάω στην Πε­ρού­τζια για την εκ­μά­θη­ση των ιτα­λι­κών μου. Από εκεί ξε­κί­νη­σα να κάνω εσω­τε­ρι­κά τα­ξί­δια με το τρένο και ήταν πολύ ωραία. Εκεί λοι­πόν δια­πί­στω­σα ότι οι με­τα­κι­νή­σεις δεν είναι και τόσο δύ­σκο­λες, όσο φα­ντά­ζε­ται κά­ποιος που δεν το έχει επι­χει­ρή­σει. Στα 21, όταν έπια­σα την πρώτη μου δου­λειά, που είχα ένα αξιο­πρε­πές ει­σό­δη­μα για να μπορώ να προ­γραμ­μα­τί­σω ένα τα­ξι­δά­κι, με μια πολύ καλή μου φίλη, συ­νο­μή­λι­κη εί­πα­με να κά­νου­με το πρώτο μας road trip. Και εί­πα­με να γυ­ρί­σου­με την Πορ­το­γα­λία. Ξε­κι­νή­σα­με από τη Ρόδο, μόλις είχαν ανοί­ξει οι πτή­σεις της Ryanair και πή­γα­με. Βρε­θή­κα­με στο Μι­λά­νο, γιατί εί­χα­με ως αφε­τη­ρία δια­φο­ρε­τι­κές πό­λεις και με λίγα χρή­μα­τα στην τσέπη, απο­φα­σί­σα­με να πάμε να δούμε το Πόρτο και τη Λι­σα­βώ­να. Ξε­κι­νή­σα­με με 350 ευρώ στην τσέπη και εί­πα­με θα πάμε στην Πορ­το­γα­λία, θα βρού­με ένα hostel οι­κο­νο­μι­κό και θα πε­ριο­ρί­σου­με τα έξοδα για το φα­γη­τό. Μεί­να­με τρία βρά­δια στο Πόρτο και δύο στη Λι­σα­βώ­να. Επι­σκε­φθή­κα­με διά­φο­ρα αξιο­θέ­α­τα και στις δύο πό­λεις και φά­γα­με μια φορά σε καλό εστια­τό­ριο για να δο­κι­μά­σου­με το το­πι­κό φα­γη­τό. Και έτσι έγινε η αρχή. Εί­πα­με με τη φίλη μου ότι κάθε χρόνο θα προ­σπα­θού­με να βά­ζου­με στην άκρη ένα ποσό για να επι­σκε­πτό­μα­στε μια χώρα του εξω­τε­ρι­κού, κι αν μπο­ρού­με και δύο. Κι έτσι την επό­με­νη χρο­νιά, πή­γα­με Βε­ρο­λί­νο, Πα­ρί­σι, Μι­λά­νο.

Πάλι με λίγα χρή­μα­τα;

Ναι. Μι­λά­με για ένα budget των 800 ευρώ που για αυτές τις πό­λεις δεν είναι πολλά χρή­μα­τα. Εί­δα­με ένα μου­σείο σε κάθε χώρα, φά­γα­με από μια φορά σε ένα καλό εστια­τό­ριο και δεν ξο­δέ­ψα­με χρή­μα­τα για ψώνια, παρά μόνο για κά­ποια σου­βε­νίρ και δω­ρά­κια. Ημουν 22 χρο­νών και δεν με ένοια­ζε να μείνω σε ένα hostel με άλλα άτομα. Eγώ ήθελα να μα­ζεύω ει­κό­νες… Εβλε­πα ότι κάθε χώρα, κάθε πόλη, έχει κάτι δια­φο­ρε­τι­κό να μου προ­σφέ­ρει.

Και μέχρι σή­με­ρα πόσες χώρες έχεις επι­σκε­φθεί;

Λοι­πόν… Πορ­το­γα­λία, Ισπα­νία, έχω γυ­ρί­σει όλη την Ιτα­λία, Γερ­μα­νία, Γαλ­λία, Σερ­βία, Σλο­βα­κία, Ουγ­γα­ρία, Πο­λω­νία, Βέλ­γιο, Ολ­λαν­δία, Ισ­ρα­ήλ, Ιορ­δα­νία, Λί­βα­νο, Τουρ­κία, Βουλ­γα­ρία, Ρου­μα­νία.

Δεν τις λες και λίγες!

Ε, όχι! Τα­ξί­δια βέ­βαια, όπως είναι ο Λί­βα­νος ή το Ισ­ρα­ήλ που είναι χώρες ακρι­βές, μπό­ρε­σα να τα κάνω όταν μου το επέ­τρε­πε το ει­σό­δη­μά μου. Όμως για πα­ρά­δειγ­μα το Βέλ­γιο, τη Γερ­μα­νία ήταν πιο εύ­κο­λο να τα επι­σκε­φθώ ακόμα και με λίγα χρή­μα­τα, πάντα βέ­βαια με ασφά­λεια και κα­θα­ριό­τη­τα στους χώ­ρους δια­μο­νής, αυτό είναι αδια­πραγ­μά­τευ­το. Όλα τα τα­ξί­δια μου γί­νο­νται με προ­γραμ­μα­τι­σμό και είμαι πάντα ενη­με­ρω­μέ­νη για το τι θα συ­να­ντή­σω. Ο Λί­βα­νος, είναι από τις πιο ακρι­βές πό­λεις που έχω επι­σκε­φθεί.

Απ΄ό­λα αυτά τα τα­ξί­δια τι έχεις κρα­τή­σει;

Εχω κάνει κα­λούς φί­λους με τους οποί­ους ξα­να­βρε­θή­κα­με σε επό­με­να στά­δια της ζωής μου. Στα τα­ξί­δια μου, μου αρέ­σει να επι­σκέ­πτο­μαι μα­γα­ζιά με το­πι­κό φα­γη­τό και ποτό, μου­σι­κή… Μου αρέ­σει επί­σης να πα­ρα­τη­ρώ τον κόσμο, τους ντό­πιους. Βλέ­πεις πολ­λές δια­φο­ρές ανά­με­σα στους λαούς κάθε χώρας. Κρα­τάω λοι­πόν, μυ­ρω­διές, γεύ­σεις και ει­κό­νες.

Με εξαί­ρε­ση την Ιτα­λία που της έχεις αδυ­να­μία, έχει επι­σκε­φθεί την ίδια χώρα δύο φορές;

Εχω επι­σκε­φθεί την Τουρ­κία αρ­κε­τές φορές, δύο φορές έχω επι­σκε­φθεί την Ισπα­νία γιατί ήθελα να δώσω μια δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία στην Βαρ­κε­λώ­νη που την πρώτη φορά δεν με εντυ­πω­σί­α­σε… Τη βρήκα εξαι­ρε­τι­κά εμπο­ρι­κή, δεν ήταν αυτό που πε­ρί­με­να να δω. Τε­λι­κά και τη δεύ­τε­ρη φορά έφυγα με την ίδια άποψη. Αλλά κάθε χρόνο επι­σκέ­πτο­μαι την Ιτα­λία!

Η βάση σου ποια είναι;

Ημουν στην Κω για τρία χρό­νια και προ­σε­χώς με­τα­κο­μί­ζω στην Λευ­κω­σία.

Για ερ­γα­σια­κούς λό­γους;

Ναι.

Τα επό­με­νά σου σχέ­δια τι πε­ρι­λαμ­βά­νουν; Ποιες χώρες έχεις ση­μειώ­σει στο χάρτη;

Δύο τα­ξί­δια ονει­ρεύ­ο­μαι για το προ­σε­χές μέλ­λον, με το καλό. Το ένα τα­ξί­δι είναι Χιλή-Αρ­γε­ντι­νή και το άλλο είναι Κούβα. Θα ήθελα να κάνω ένα με­γά­λο υπε­ρα­τλα­ντι­κό τα­ξί­δι που δεν το έχω κάνει ακόμα, διότι απαι­τεί και χρόνο και χρή­μα­τα. Όμως αν τα προ­γραμ­μα­τί­σεις όλα και αν οι απαι­τή­σεις δεν είναι πα­ρά­λο­γες, τότε όλα είναι εφι­κτά. Το τα­ξί­δι ζωής για εμένα είναι η Αρ­γε­ντι­νή.

Στο με­σο­διά­στη­μα, έχεις προ­γραμ­μα­τί­σει τα­ξί­δια σε άλλες χώρες;

Εν­νο­εί­ται. Στα γε­νέ­θλιά μου πριν από με­ρι­κές εβδο­μά­δες, μά­ζε­ψα όλες τις φίλες μου και πή­γα­με στο Βου­κου­ρέ­στι. Αν δεν μπορώ να κάνω το τα­ξί­δι που θέλω, προ­γραμ­μα­τί­ζω τις ημέ­ρες άδειας και τα χρή­μα­τα που χρειά­ζο­μαι και επι­λέ­γω μια άλλη χώρα και πάντα βέ­βαια σε συ­νεν­νό­η­ση με την φίλη ή τον φίλο που με συ­νο­δεύ­ει. Είναι ωραίο να τα­ξι­δεύ­εις με παρέα.

Μόνη σου έχεις πάει τα­ξί­δι;

Ναι! Εχω πάει μια εβδο­μά­δα μόνη μου στη Σι­κε­λία. Θα έφευ­γα σύ­ντο­μα από την Ιτα­λία και ήθελα πάρα πολύ να την δω. Κα­νείς από την παρέα δεν μπο­ρού­σε να ακο­λου­θή­σει οπότε απο­φά­σι­σα να πάω μόνη μου, έκλει­σα μια εβδο­μά­δα σε ένα δω­μά­τιο στο Πα­λέρ­μο, γνώ­ρι­σα την κυρία που έφτια­χνε το πρω­ι­νό, γί­να­με φίλες κι έτσι το πρωί και το βράδυ είχα παρέα. Στη διάρ­κεια της ημέ­ρας γυρ­νού­σα σε κο­ντι­νές πό­λεις. Πέ­ρα­σα ωραία αλλά σί­γου­ρα, με παρέα είναι κα­λύ­τε­ρα και σε θέμα ασφά­λειας και σε θέμα δια­σκέ­δα­σης. Βέ­βαια όταν πη­γαί­νεις μόνος σου τα­ξί­δι, βλέ­πεις και αντι­λαμ­βά­νε­σαι άλλα πράγ­μα­τα… Είναι μια καλή ευ­και­ρία για σκέψη. Εγώ πάντα όσο κου­ρα­σμέ­νη κι αν είμαι, είτε από την ερ­γα­σία μου είτε από ζη­τή­μα­τα που απα­σχο­λούν τον κα­θέ­να μας, κάθε τα­ξί­δι με χα­λα­ρώ­νει και μου φτιά­χνει την ψυ­χο­λο­γία. Σε κάθε τα­ξί­δι ανοί­γεις το μυαλό σου λίγο πα­ρα­πά­νω, πάντα κάτι παίρ­νεις από κάθε χώρα…

Το πλάνο λοι­πόν Χρύσα είναι κάθε χρόνο, ένας και­νού­ριος προ­ο­ρι­σμός;

Όχι…! Τώρα έχω γίνει πιο απαι­τη­τι­κή! Επεν­δύω τον χρόνο και τα χρή­μα­τά μου σε τα­ξί­δια. Ο κα­θέ­νας θέτει τις δικές του προ­τε­ραιό­τη­τες. Δεν έχω αμάξι, δεν έχω μη­χα­νά­κι, δεν ξο­δεύω αλό­γι­στα χρή­μα­τα σε ψώνια ή σε δια­σκέ­δα­ση. Εχω απο­φα­σί­σει ότι τα χρή­μα­τά μου θα τα επεν­δύω σε τα­ξί­δια. Θέλω κάθε χρόνο να κάνω αν όχι τρία τα­ξί­δια, έστω δύο. Ένα μα­κρι­νό κι ένα κο­ντι­νό. Και η Ευ­ρώ­πη είναι πάρα πολύ όμορ­φη, μου αρέ­σει πολύο νότος και τα βαλ­κά­νια. Μα­κά­ρι φέτος να κα­τα­φέ­ρω να πάω Βοσ­νία και Κρο­α­τία και να κάνω και μια στάση στην Τερ­γέ­στη, που δεν είναι μα­κριά. Και με το καλό στο τέλος του έτους, να πάω μέχρι την Κούβα. Αυτό είναι το ιδα­νι­κό πλάνο.

Μας δί­νεις μια άλλη προ­ο­πτι­κή για τα τα­ξί­δια, στην Ελ­λά­δα της κρί­σης που για τους πε­ρισ­σό­τε­ρους θε­ω­ρού­νται πο­λυ­τέ­λεια.

Δυ­στυ­χώς, η δια­μο­νή στην Κω ή στη Ρόδο, σε νησί γε­νι­κό­τε­ρα, κάνει την με­τα­κί­νη­ση πιο δύ­σκο­λη, αυτό είναι γε­γο­νός. Ανα­γκα­στι­κά θα πρέ­πει κα­νείς να με­τα­βεί στην Αθήνα, όμως από ένα διά­στη­μα και μετά που ανοί­γει η σεζόν και ξε­κι­νούν οι πτή­σεις τσάρ­τερ τα πράγ­μα­τα είναι πιο εύ­κο­λα. Πέ­ρυ­σι έκανα το τα­ξί­δι Ρόδο-Μι­λά­νο-Ρόδο με 50 ευρώ. Αν το ψάξει κα­νείς, το προ­γραμ­μα­τί­σει και δεν έχει πολ­λές απαι­τή­σεις για τη δια­μο­νή και το φα­γη­τό του, ει­δι­κά στην Ευ­ρώ­πη και σε κά­ποιες χώρες που τώρα ανα­πτύσ­σο­νται, τότε μπο­ρεί να τα­ξι­δέ­ψει χωρίς με­γά­λο κό­στος. Σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις είναι πε­ρισ­σό­τε­ρα τα χρή­μα­τα να τα­ξι­δέ­ψει κα­νείς σε δι­πλα­νό νησί παρά να πάει σε μια χώρα της ανα­το­λι­κής ή της κε­ντρι­κής Ευ­ρώ­πης.

Όταν κλεί­νεις τα μάτια σου πιο τα­ξί­δι είναι αυτό που φέρ­νεις στο μυαλό σου;

Μην σου πω ψέ­μα­τα… Η Ιτα­λία! Και νο­μί­ζω αυτό συμ­βαί­νει και με πολ­λούς άλ­λους Ελ­λη­νες. Είναι μια ζεστή χώρα, με μια κουλ­τού­ρα που μοιά­ζει με τη δική μας αλλά έχου­με και πολ­λές δια­φο­ρές. Είναι μια χώρα στην οποία εγώ αι­σθάν­θη­κα από την πρώτη στιγ­μή ευ­πρόσ­δε­κτη αλλά και όταν βρέ­θη­κα σε ανά­γκη είχα πολύ καλή αντι­με­τώ­πι­ση. Για πα­ρά­δειγ­μα όταν έκλει­σαν οι τρά­πε­ζες στην Ελ­λά­δα κι εγώ δεν μπο­ρού­σα να πάρω χρή­μα­τα για να πλη­ρώ­σω το ενοί­κιο, η κα­τα­νό­η­ση στο πρό­βλη­μα και η συ­μπε­ρι­φο­ρά τους απέ­να­ντί μου ήταν εξαι­ρε­τι­κή. Ει­σέ­πρα­ξα αλ­λη­λεγ­γύη. Στην Ιτα­λία επι­κρα­τεί ευ­χά­ρι­στο κλίμα από το πρωί μέχρι το βράδυ, οπότε όταν κλεί­νω τα μάτια μου, ναι φέρνω ει­κό­νες της Ιτα­λί­ας.

Εχεις πολ­λές πι­νέ­ζες να βά­λεις ακόμα στον χάρτη, Χρύσα;

Με­γα­λώ­νο­ντας, δια­πι­στώ­νω ότι συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νω στα πλάνα μου προ­ο­ρι­σμούς που πα­λαιό­τε­ρα δεν τους είχα σκε­φτεί καν. Εμένα μου αρέ­σει το πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κό πε­ρι­βάλ­λον, μου αρέ­σει η συ­να­να­στρο­φή με τον ντό­πιο κόσμο, μου αρέ­σει να ακούω ιστο­ρί­ες του κάθε τόπου, οπότε ναι έχω κι άλλες πι­νέ­ζες να βάλω στον χάρτη. Γε­νι­κά στη ζωή μου είμαι υπέρ των αλ­λα­γών και σε αυτό το πλαί­σιο εντάσ­σε­ται και η με­τα­κό­μι­σή μου στη Λευ­κω­σία.

Θέλω για να κλεί­σου­με να μου πε­ρι­γρά­ψεις μια ευ­χά­ρι­στη εμπει­ρία και μια άβολη, από τα τα­ξί­δια σου.

Θα σου πω δύο ευ­χά­ρι­στες. Όταν άλ­λα­ξα σπίτι έπει­τα από ένα χρόνο δια­μο­νής στην Ιτα­λία, στην κο­πέ­λα που μου έδινε το δω­μά­τιό της για να το πάρω εγώ, είχα ανα­φέ­ρει ότι θα έμενα για τις γιορ­τές στην Ιτα­λία. Με κά­λε­σε λοι­πόν να κά­νου­με γιορ­τές με την οι­κο­γέ­νειά της στο Μι­λά­νο, πα­ρ΄ό­λο που ήμα­σταν άγνω­στες. Πη­γαί­νο­ντας ανα­κά­λυ­ψα ότι η για­γιά της ήταν μια διά­ση­μη ηθο­ποιός της Ιτα­λί­ας και μαζί με την φίλη μου που είχε έρθει από την Ελ­λά­δα για να με βρει, πε­ρά­σα­με ένα υπέ­ρο­χο δι­ή­με­ρο, κά­να­με αλ­λα­γή χρο­νιάς σε ένα οι­κο­γε­νεια­κό πε­ρι­βάλ­λον σε άψογο κλίμα. Την ίδια ζε­στα­σιά ένιω­σα και στο Λί­βα­νο, όπου είπα πάει επί­σης για Πρω­το­χρο­νιά. Εκει ομο­λο­γώ ότι γί­να­με απο­δέ­κτες εξαι­ρε­τι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς και όπου λέ­γα­με ότι ήμα­σταν από την Ελ­λά­δα, ει­σπράτ­τα­με χα­μό­γε­λα και ζε­στα­σιά. Τώρα, άβολη στιγ­μή δεν έχω νιώ­σει μέχρι σή­με­ρα, αν εξαι­ρέ­σει κα­νείς το τε­λευ­ταίο μου τα­ξί­δι στο Βου­κου­ρέ­στι όπου υπήρ­χε μια αντι­με­τώ­πι­ση γε­νι­κό­τε­ρα αρ­κε­τά ψυχρή και μπορώ να πω και αγέ­νεια. Το απο­κο­ρύ­φω­μα ήταν που ήθε­λαν οι φίλες μου στο εστια­τό­ριο που εί­χα­με κλεί­σει για φα­γη­τό να μου τρα­γου­δή­σουν το Happy Birthday και να σβή­σου­με τα κε­ρά­κια στην τούρ­τα και δεν μας άφη­σαν, μας είπαν ότι απα­γο­ρεύ­ε­ται. Αυτό δεν το πε­ρί­με­να, δεν πε­ρί­με­να ότι σε μια παρέα από 11 κο­πέ­λες που βγή­καν για να γιορ­τά­σουν γε­νέ­θλια δεν θα τους επι­τρε­πό­ταν μετά το φα­γη­τό να σβή­σουν κε­ρά­κια. Γε­νι­κά όμως δεν έχω κακή εμπει­ρία από καμία από τις χώρες που επι­σκέ­φθη­κα.