ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Μια συνέντευξη στην «δ» οδήγησε σε γνωριμία και σε happy end τον γάμο δύο μαχητών της ζωής!

Μαίρη Φώτη 8 λεπτά ανάγνωση
48379692_286129105378818_8695453056470351872_n

Ηταν τον περα­σμένο Αύγου­στο όταν ο Μιχάλης Λαγός, σε μια εκ βαθέων συνέ­ντευξή του στην «δημο­κρα­τική», εξι­στο­ρούσε την περι­πέ­τειά του με τον καρκίνο από την δική του ξεχω­ρι­στή οπτική γωνία.

Ο Μιχάλης Λαγός, στα 28 του χρόνια έχει κατα­φέ­ρει να ξεγε­λά­σει τον καρκίνο, παλεύει μαζί του αδια­λεί­πτως επί 3,5 χρόνια, κι ενώ οι γιατροί τού έδιναν μόλις μερικές ώρες ζωής (!), σήμερα απο­τε­λεί πρότυπο δύναμης και θέλησης, για πολλούς ασθε­νείς.

Η συνέ­ντευξη του Μιχάλη, έκανε τον γύρο της Ελλάδας και όχι μόνο… Ανάμεσα στους χιλιά­δες ανα­γνώ­στες της συνέ­ντευ­ξης ήταν και η Μαρία Κων­στα­ντί­νου από την Κύπρο η οποία είναι επίσης μαχή­τρια αφού στα 9 της χρόνια, έδωσε την πρώτη της μάχη με την λευ­χαι­μία. Κι ακο­λού­θη­σαν κι άλλες μάχες τις οποίες κέρδισε…

Η Μαρία απο­φά­σισε να στείλει μήνυμα στον Μιχάλη και να του συστη­θεί, για να του δώσει δύναμη να συνε­χί­σει τον αγώνα του. Κάπως έτσι ξεκί­νησε το κοινό τους ταξίδι στη ζωή. Απο­φά­σι­σαν να ενώσουν τις δυνά­μεις τους και τα όνειρά τους. Η Μαρία ζει πια στη Ρόδο και απο­φά­σι­σαν οι δύο τους να γυρί­σουν σελίδα στη ζωή τους και να γράψουν το δικό τους βιβλίο…

Η Μαρία μιλάει σήμερα στη «δημο­κρα­τική» για το πώς από την ημέρα που διάβασε την συνέ­ντευξη του Μιχάλη έφτασε σήμερα να ζει στη Ρόδο αλλά και για τον δικό της αγώνα με την λευ­χαι­μία και τον καρκίνο…

Και επειδή όλα τα παρα­μύ­θια έχουν δράκους, αλλά πάντα στο τέλος το καλό… νικάει, ο Μιχάλης και η Μαρία σχε­διά­ζουν να παντρευ­τούν στην Κύπρο το 2020 και φυσικά η «δημο­κρα­τική» που ήταν η αιτία για να γνω­ρι­στούν, θα είναι εκεί!

Μαρία, ας ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη με το πώς βρέ­θη­κες στη Ρόδο.

Στη Ρόδο βρέθηκα, λόγω μιας συνέ­ντευ­ξης που διάβασα στη «δημο­κρα­τική»! Εγώ ζούσα στην Κύπρο και έτυχε να διαβάσω την συνέ­ντευξη του Μιχάλη Λαγού, ο οποίος ανα­φε­ρό­ταν στην μάχη του με τον καρκίνο. Πριν χρόνια είχα κι εγώ λευ­χαι­μία και δια­βά­ζο­ντας την συνέ­ντευξη, του έστειλα μήνυμα στο facebook για να του δώσω δύναμη.

Από το μήνυμα λοιπόν αυτό, πώς έφτασες να μετα­κο­μί­σεις στη Ρόδο;

Μετά το μήνυμα που του έστειλα, ξεκι­νή­σαμε να συζη­τάμε. Το ένα έφερε το άλλο… Μετά ήρθα στη Ρόδο για μια εβδο­μάδα, για να τον δω και από κοντά. Είχαμε ήδη συν­δε­θεί πνευ­μα­τικά, ψυχικά… Και πήρα την απόφαση να μετα­κο­μίσω στη Ρόδο γνω­ρί­ζο­ντας ήδη πώς έχει η κατά­σταση με την υγεία του. Τα έβαλα όλα κάτω, τα ζύγισα και απο­φά­σισα ότι αξίζει τον κόπο να το κάνω και το έκανα.

Πώς έφτασε στα χέρια σου η συνέ­ντευξη;

Δεν είχα καμία σχέση με τη Ρόδο απο­λύ­τως. Είχα μπει την επόμενη ημέρα των γενε­θλίων μου στο δια­δί­κτυο για να απα­ντήσω στις ευχές των φίλων μου και εμφα­νί­στηκε ξαφνικά μπροστά μου η συνέ­ντευξη του Μιχάλη που είχε δώσει σε εσάς. Την διάβασα, την ξανα­διά­βασα και πήρα το θάρρος να τον ανα­ζη­τήσω στο facebook. Του έστειλα μήνυμα, του συστή­θηκα, του είπα ότι έχω περάσει λευ­χαι­μία, του είπα ότι είμαι σίγουρη πως θα ξεπε­ρά­σει το πρό­βλημα της υγείας του και του ζήτησα να κρατάει γερά και να μην εγκα­τα­λεί­ψει. Κι έτσι ξεκι­νή­σαμε να μιλάμε.

Με τον Μιχάλη τι είναι αυτό που σας έφερε κοντά;

Η συνέ­ντευξη, ο τρόπος που περιέ­γραψε αυτό που βιώνει με τον καρκίνο, ο δυνα­μι­σμός που έβγαινε όσο τη διάβαζα, η μεγάλη του πίστη… Αυτό.

Βρήκες δηλαδή κοινά σημεία με ‘σενα;

Ναι. Ειδικά στο θέμα της πίστης. Εγώ πάντα είχα πίστη στη ζωή μου. Είχα περάσει λευ­χαι­μία μικρή, μετά εμφά­νισα καρκίνο στον έναν μαστό, μετά και στον άλλον και πριν από λίγους μήνες εμφά­νισα ξανά λευ­χαι­μία αλλά δεν έπαψα να ελπίζω και να πιστεύω, δεν έχασα την πίστη μου. Ελεγα «δεν έχω τίποτα και προ­χω­ράω μπροστά».

Πόσες φορές χρειά­στηκε να αντι­με­τω­πί­σεις την ασθέ­νεια;

Στα 9 μου χρόνια, νόσησα με λευ­χαι­μία. Καρ­κί­νος στο στήθος εμφα­νί­σθηκε στα 25 μου και τώρα στα 33 μου, το περα­σμένο καλο­καίρι πάλι αρρώ­στησα, μου παρου­σιά­στηκε ασθέ­νεια στο αίμα.

Και οδηγός σου σε αυτή την περι­πέ­τεια ήταν η πίστη σου;

Ναι.

Και ως παιδί;

Ναι. Ως παιδί η μαμά μου με έψαχνε και εγώ ήμουν έξω, «για να μιλήσω με τον Θεό». Μου έλεγε η μαμά μου «με ποιον μιλάς;» κι εγώ της απα­ντούσα «με τον Θεό, με ακούει»… Η πίστη μου με έσωσε και τις τρεις φορές. Όταν είχα νοσήσει με λευ­χαι­μία, οι γιατροί είπαν στη μαμά μου ότι δεν θα ξυπνούσα το πρωί, ότι είχα μόλις 12 ώρες ζωή. Τελικά ξύπνησα το πρωί, αλλά χρειά­στηκε να μείνω μέσα στην κλινική τέσ­σε­ρις μήνες. Ρωτούσα τη μαμά μου «τι έχω μαμά;», κι εκείνη δεν μου έλεγε για να μην με στε­νο­χω­ρή­σει. Ανα­ρω­τιό­μουν «μαμά, μήπως έφαγα πολλά παγωτά; Μήπως έφαγα πολλά τσιπς;… Θα περάσει όμως μαμά». Και με ρωτούσε η μαμά μου, «το πιστεύ­εις ότι θα περάσει;» και εγώ της απα­ντούσα «ναι, το πιστεύω γιατί δεν έχω τίποτα».

Και μετά, πότε εμφα­νί­στηκε ο καρ­κί­νος;

Στα 25 μου. Είδα κάποια σημάδια στο στήθος μου, στον αρι­στερό μαστό και πήγα με την κολλητή μου φίλη στον γιατρό ο οποίος διέ­γνωσε κακο­ή­θεια. Ξεκί­νησα αγωγή, κι όταν μερικές μέρες αργό­τερα πήγα για να με δει, τα σημάδια είχαν εξα­πλω­θεί και στους δύο μαστούς. Τότε ο γιατρός μου, μου είπε ότι πρέπει να ξεκι­νήσω χημειο­θε­ρα­πείες. Εγώ έκλαιγα, δεν ήθελα να ξεκι­νήσω θερα­πείες, φοβή­θηκα ότι θα χάσω τα μαλλιά μου… Πήρα τηλέ­φωνο την γερό­ντισσα στον Αγιο Εφραίμ, στην Νέα Μάκρη, την οποία συμ­βου­λεύ­ο­μαι και μου είπε «Μαρία, πού είναι η πίστη σου; Τόσο καιρό τα κατα­φέρ­νεις μόνη σου, γιατί λυγί­ζεις τώρα;»… Τότε γονά­τισα, προ­σευ­χή­θηκα και είπα «Κύριέ μου, σε παρα­καλώ, διώξε μού το αυτό το πράγμα, όπως το έκανες και τότε». Κι έτσι κι έγινε… Πήγα στον γιατρό για να ξεκι­νήσω θερα­πείες και σε 20 λεπτά είχα βγει έξω! Και ρώτησε η κολλητή μου «τι έγινε;» και λέει ο γιατρός «δεν έχει τίποτα!». Αυτό το οποίο έζησα, είναι θαύμα… Φέτος τον Μάιο, αισθάν­θηκα αδια­θε­σία και λιπο­θύ­μησα. Δεν είχα δύναμη να σηκωθώ. Πάω στη γιατρό και εκεί συνει­δη­το­ποιούμε ότι το ανο­σο­ποι­η­τικό μου σύστημα έχει καταρ­ρεύ­σει και επίσης είχα ξανά πρό­βλημα στο αίμα. Εμεινα μέσα δύο μέρες και βγήκα και από εκεί νική­τρια και μάλιστα πήρα και 10 κιλά μετά από αυτό. Εκανα θερα­πείες και έπαιρνα φάρμακα μέχρι και τον Σεπτέμ­βριο που μας πέρασε.

Η συνέ­ντευξη του Μιχάλη δημο­σιεύ­θηκε τον περα­σμένο Αύγου­στο, που ήσουν κι εσύ ακόμα σε θερα­πεία.

Ναι. Το ήξερε ο Μιχάλης πως και εγώ ήμουν σε θερα­πεία.

Αρα ήρθατε κοντά σε μια περίοδο που και οι δύο δίνατε την μάχη σας.

Ναι. Ο Μιχάλης, ήταν σε φάση που έπρεπε να απο­φα­σί­σει αν θα κάνει ή όχι το χει­ρουρ­γείο γιατί οι πιθα­νό­τη­τες ήταν 50%-50%, τελικά το έκανε αφού το συζη­τή­σαμε. Εγώ ήμουν στη φάση που είχα περάσει τόσες αρρώ­στιες και τόσα προ­βλή­ματα υγείας και ήθελα να τα αφήσω όλα πίσω και να βρω την ευτυχία. Μιλού­σαμε και λέγαμε ο ένας στον άλλον τις εμπει­ρίες μας… Οσα άτομα και να έχεις δίπλα σου, και όσοι και να θέλουν να σου σταθούν, στην ουσία μόνος σου το περνάς.

Πόσο καιρό είσαι τώρα στη Ρόδο;

Είμαι περίπου έναν μήνα εδώ. Μου αρέσει και το νησί και οι άνθρω­ποι. Ο Μιχάλης μου άνοιξε την καρδιά του, οι δικοί του άνθρω­ποι μού άνοιξαν την πόρτα τους… Θέλω να προ­χω­ρήσω στη ζωή μου, θέλω να το φτάσω μέχρι το τέρμα.

Ποιο είναι το τέρμα για σένα;

Θέλω μετά από χρόνια να έχω τη δική μου οικο­γέ­νεια, να κάνω αυτό που μου αρέσει στον εργα­σιακό τομέα και ένα όνειρο που έχω από μικρή είναι να εκδώσω το βιβλίο μου. Θέλω πολύ επίσης να προ­σφέρω σε παιδιά που είναι άρρωστα, με καρκίνο ή λευ­χαι­μία αλλά και σε παιδιά που μεγα­λώ­νουν σε ορφα­νο­τρο­φεία.

Ηρθες λοιπόν στη Ρόδο, άφησες την Κύπρο πίσω σου, τη ζωή σου εκεί, τους γονείς σου…

Ναι, παρ΄ότι είχα πει ότι δεν θα εγκα­τα­λείψω ποτέ τη χώρα μου και τη ζωή μου, το έκανα γνω­ρί­ζο­ντας τις αντι­κει­με­νι­κές δυσκο­λίες. Πιστεύω ότι πολύ σύντομα θα ξεπε­ρά­σουμε τα εμπόδια και θα ζήσουμε τη ζωή μας όπως θέλουμε. Ο Μιχάλης είναι η δύναμή μου και είμαι η δύναμή του.

Οι γονείς σου, οι φίλοι σου τι σου είπαν όταν τους το ανα­κοί­νω­σες;

Νομίζω ότι πήραν δύναμη από εμένα και από την απόφασή μου! Στε­νο­χω­ρή­θηκα που άφησα τους γονείς μου πίσω. Τον μπαμπά μου ακόμα δεν μπορώ να τον αντι­κρίσω, κλαίει κι εκείνος και κλαίω κι εγώ λόγω του απο­χω­ρι­σμού… Η μαμά μου, είπε ότι θέλει να είμαι ευτυ­χι­σμένη κι αφού η ευτυχία μου είναι στη Ρόδο να ακο­λου­θήσω την καρδιά μου. Πιστεύ­ουν πολύ σ΄εμένα οι γονείς μου.

Όταν ξαπλώ­νεις το βράδυ, στην νέα σου πατρίδα τι σκέ­φτε­σαι;

Βλέπω την Μαρία να τρα­γου­δάει… Μετά από τόσα χρόνια και όσα πέρασα, πιστεύω ότι φέτος θα κατα­φέρω επι­τέ­λους να τελειώσω το τρα­γούδι. Με βλέπω να προ­σφέρω στα παιδιά που έχουν την ανάγκη μου… Θα έχω τη δική μου οικο­γέ­νεια και τα δικά μου παιδιά, αλλά θέλω να φρο­ντίζω και τα παιδιά που έχουν ανάγκη. Πάνω απ΄όλα όμως θέλω να είμαστε καλά και να έχουμε υγεία και το πιστεύω ότι θα είναι έτσι. Πρέπει να παλεύ­ουμε για τους στόχους μας. Εγώ έβαλα στόχο να τελειώσω τις σπουδές μου στο τρα­γούδι. Ξεκί­νησα στα 18 και θα τελειώσω φέτος στα 33 μου, αλλά παρά τις δυσκο­λίες δεν τα παρά­τησα ποτέ. Το βιβλίο επίσης ξεκί­νησα από τα 18 μου να το γράφω και τελικά θα το τελειώσω τον ερχό­μενο Φεβρουά­ριο. Ηθελα να ασχο­ληθώ με τον χορό και παρά το γεγονός ότι δεν πίστευα πως θα τα κατα­φέρω, εντού­τοις το έκανα και αυτό έστω και στα 33 μου. Όλα γίνο­νται όταν θέλουμε!

Πότε άρχισες να κάνεις ξανά σχέδια, να ονει­ρεύ­ε­σαι;

Ποτέ δεν στα­μά­τησα, πάντα είχα όνειρα και στόχους. Αυτά μου έδιναν δύναμη για να προ­χω­ρήσω. Και ο Μιχάλης, είναι αυτό που είχα πάντα στο μυαλό μου… Τον ονει­ρευό­μουν πριν τον συνα­ντήσω.

Ο Μιχάλης μού είπε ότι σχε­διά­ζετε να παντρευ­τείτε!

Ναι! Το 2020, στην Κύπρο. Τον γάμο μου τον φαντά­ζο­μαι απλό και όμορφο, σαν παρα­μύθι. Εχω βρει ήδη το νυφικό και κάποια άλλα πράγ­ματα… Θα είναι παρα­δει­σέ­νια γιατί με τον Μιχάλη έχουμε δεθεί πρώτα ψυχικά και ο γάμος θα επι­σφρα­γί­σει όλα όσα έχουν προη­γη­θεί.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.