Στήριξη φοιτητών και γονέων από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, μετά την άγρια δολοφονία της Eλένης Tοπαλούδη

Σε μια σειρά από ενέρ­γειες για την στήριξη των φοι­τη­τών και των οικο­γε­νειών τους θα προ­χω­ρή­σει το Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου, έπειτα από το τραγικό περι­στα­τικό με την δολο­φο­νία της άτυχης φοι­τή­τριας Ελένης Τοπα­λούδη, που συγκλό­νισε όχι μόνο την φοι­τη­τική κοι­νό­τητα και την τοπική κοι­νω­νία αλλά ολό­κληρη την Ελλάδα.

Η πρύ­τα­νις του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου κυρία Χρυσή Βιτσι­λάκη, με δηλώ­σεις της στη «δημο­κρα­τική», πέρα από την ποινική και την κοι­νω­νική διά­σταση του θέματος, θέτει και την ανάγκη στή­ρι­ξης των φοι­τη­τών του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου στη Ρόδο.

Η πρύ­τα­νις του Πανε­πι­στη­μίου, επι­ση­μαί­νει στη «δημο­κρα­τική» την ανάγκη να ληφθούν μέτρα για να μην επα­να­λη­φθούν παρό­μοια φαι­νό­μενα στο μέλλον, όχι μόνο στη Ρόδο αλλά σε ολό­κληρη την Ελλάδα και τονίζει ότι για να γίνει αυτό είναι απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση η συνερ­γα­σία όλων αλλά και τα αυξη­μένα αντα­να­κλα­στικά της κοι­νω­νίας και τα ευήκοα ώτα των σωμάτων ασφα­λείας.

«Μπροστά στο εξαι­ρε­τικά τραγικό και επαί­σχυ­ντο αυτό εγκλη­μα­τικό συμβάν, με την απώλεια της ζωής μιας νεαρής κοπέλας που μόλις ξεκι­νούσε τη ζωή της και την αβά­στα­χτη απώλεια που αντι­με­τω­πί­ζει η οικο­γέ­νεια που έχει χάσει το παιδί της, θα πρέπει ως Πανε­πι­στή­μιο Νοτίου Αιγαίου να προ­σπα­θή­σουμε να στη­ρί­ξουμε όλα τα άτομα της πανε­πι­στη­μια­κής κοι­νό­τη­τας και τις οικο­γέ­νειές τους για να αντι­με­τω­πί­σουν αυτό το βαρύ πλήγμα και να το κατα­νο­ή­σουν. Επι­κοι­νώ­νησα πολλές φορές και με τον πατέρα της άτυχης φοι­τή­τριας ενόσω ήταν στη Ρόδο, για να του μετα­φέρω ότι το Πανε­πι­στή­μιο είναι δίπλα του και το ίδιο θα κάνουμε και με μια σειρά από ενέρ­γειες που θα αφορούν τους φοι­τη­τές και τις φοι­τή­τριές μας εσω­τε­ρικά αλλά και με εξω­τε­ρι­κές δράσεις σε συνερ­γα­σία με άλλους φορείς», ανέφερε η κ. Χρ. Βιτσι­λάκη.

«Να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σουμε

την κοι­νω­νία»

Αυτό στο οποίο δίνει ιδιαί­τερη σημασία η πρύ­τα­νις του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου, είναι η αλλαγή της «πατριαρ­χι­κής και σεξι­στι­κής αντί­λη­ψης» που διέπει την κοι­νω­νία, όπως λέει, και που καθιστά κάθε γυναίκα η οποία λέει «ΟΧΙ», δυνη­τικό θύμα ενός άνδρα.

«Το βασι­κό­τερο στο οποίο πρέπει να στα­θούμε αυτή τη στιγμή είναι τα αίτια της πατριαρ­χι­κής και σεξι­στι­κής αντί­λη­ψης που διέπουν την κοι­νω­νία μας μέσα στην οποία όλες και όλοι από την μεριά μας, αντι­με­τω­πί­ζουμε μια γυναίκα ως αυτο­νο­ή­τως δυνη­τικό θύμα ενός άνδρα που μπορεί να ασκήσει πάνω της σωμα­τική βία, μόνο και μόνο επειδή η γυναίκα θεω­ρεί­ται κατώ­τερη, επειδή θεω­ρεί­ται ότι πρέπει να αντα­πο­κρί­νε­ται “γιατί αυτή είναι η φύση της και ο ρόλος της” στις αρρω­στη­μέ­νες ορέξεις ενός άνδρα ο οποίος αιτιο­λο­γεί­ται τελικά γι αυτό που κάνει, γιατί “προ­κλή­θηκε”, γιατί η γυναίκα “φορούσε μίνι φούστα”, και όχι γιατί έτσι του αρέσει και γιατί θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο και θεωρεί δεδο­μένο ότι μια γυναίκα πρέπει να υπο­κύ­ψει και ότι ο ίδιος δεν πρέπει να ακούσει το “ΟΧΙ”. Aυτό είναι το μεγάλο πρό­βλημα. Μόνο αν ευαι­σθη­το­ποι­ή­σουμε την κοι­νω­νία μας θα μπο­ρέ­σουμε να μειώ­σουμε και ει δυνατόν να εξα­λεί­ψουμε στη συνέ­χεια συμ­βά­ντα αυτού του είδους. Η σεξουα­λική κακο­ποί­ηση της κοπέλας εξε­λί­χθηκε στον φρικτό θάνατό της, επειδή είπε “ΟΧΙ” στην απαί­τηση δύο ανδρών, να συνευ­ρε­θεί μαζί τους, και επειδή μάλιστα τους εγκά­λεσε, απ΄όσο γνω­ρί­ζουμε, ότι θα τους καταγ­γεί­λει και θα προ­σφύ­γει στη δικαιο­σύνη γι΄αυτή την εγκλη­μα­τική συμπε­ρι­φορά απέ­να­ντί της. Η αυτο­χει­ρία για την αυτο­προ­στα­σία σε αυτό το επίπεδο, μετά από άσκηση εγκλη­μα­τι­κής σεξουα­λι­κής βίας είναι κάτι το οποίο δεν θα πρέπει να συμ­βαί­νει στην κοι­νω­νία, γι αυτό και πρέπει να κάνουμε ό,τι μπο­ρούμε όχι για να ανα­δεί­ξουμε ποιος έκανε τι και πώς σε ποιον, αλλά ότι έστω και τα λίγα ή πολλά που γνω­ρί­ζουμε γι΄αυ­τήν την περί­πτωση, θα πρέπει να μας οδη­γή­σουν να λάβουμε μέτρα για να μην συνε­χί­σει να συμ­βαί­νει αυτό το πράγμα. Ας θυμό­μα­στε αυτές τις γιορτές, ότι μια νεαρή κοπέλα η οποία δεν υπέκυψε και ίσως δεν υπέκυψε επειδή είχε και στο παρελ­θόν -όπως αναφέρεται- βιαστεί, δεν θα είναι μαζί μας. Του­λά­χι­στον το συμβάν της δικής της απου­σίας με αυτόν τον φρικτό τρόπο, θα πρέπει να μας ευαι­σθη­το­ποι­ή­σει ως κοι­νω­νία. Ο καθένας και ατομικά από το μετε­ρίζι του αλλά και συλ­λο­γικά δεν θα πρέπει να επι­τρέ­πει να γίνο­νται τέτοια συμ­βά­ντα, θα πρέπει όλες και όλοι το παρα­μι­κρό στοι­χείο που έχουμε να το καταγ­γέλ­λουμε. Θα πρέπει να συνερ­γα­στούμε και με τα σώματα ασφα­λείας, που από τη μεριά τους θα πρέπει να διε­ρευ­νούν διε­ξο­δικά ακόμα και την παρα­μι­κρή υπόνοια κακο­ποί­η­σης η οποία έρχεται ως ενη­μέ­ρωση ή ως καταγ­γε­λία. Τα νεαρά κορί­τσια φοβού­νται και ντρέ­πο­νται να καταγ­γεί­λουν σεξουα­λική κακο­ποί­ηση, διότι αυτό τους έχουμε μάθει ως κοι­νω­νία, να αισθά­νο­νται. Τα σώματα ασφα­λείας, οι εκπαι­δευ­τι­κοί, οι φοι­τη­τές και οι φοι­τή­τριες, όλα τα μέλη της κοι­νω­νίας θα πρέπει να κατα­νο­ή­σουν ότι η σεξουα­λική παρε­νό­χληση –που είναι προ­οί­μιο σεξουα­λι­κής βίας- και η σεξουα­λική βία, βασί­ζο­νται σε μια φαλ­λο­κρα­τική αντί­ληψη περί του “δικαιώ­μα­τος” των ανδρών να χρη­σι­μο­ποιούν για τις ορέξεις τους τις γυναί­κες».