Τσίπρας: “Καμία χώρα από μόνη της δεν μπορεί να διαχειριστεί αποτελεσματικά τη μετανάστευση”

Είναι απα­ραί­τητη η κατα­νό­ηση των προ­τε­ραιο­τή­των, των προσ­δο­κιών και των ανη­συ­χιών τόσο των χωρών προ­έ­λευ­σης, διέ­λευ­σης όσο και προ­ο­ρι­σμού των μετα­να­στών, προ­κει­μέ­νου να κάνουμε ένα βήμα προς τα εμπρός και να δώσουμε απο­τε­λε­σμα­τι­κές λύσεις στις προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζουμε, υπο­γράμ­μισε ο πρω­θυ­πουρ­γός, Αλέξης Τσίπρας, κατά την ομιλία του στη Γενική Συνέ­λευση της Δια­κυ­βερ­νη­τι­κής Διά­σκε­ψης του ΟΗΕ, στο Μαρακές.

«Είμαστε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να ξεπε­ρά­σουμε τις δια­φο­ρε­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις, όπως φάνηκε κατά τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι έχουμε μια υπο­χρέ­ωση, αλλά και το δικαί­ωμα να ρυθ­μί­ζουμε αυτό το φαι­νό­μενο σε εθνικό επίπεδο», είπε και σημεί­ωσε: «Ταυ­τό­χρονα, πρέπει να ανα­γνω­ρί­σουμε ότι καμία χώρα από μόνη της δεν μπορεί να δια­χει­ρι­στεί απο­τε­λε­σμα­τικά τη μετα­νά­στευση. Χρεια­ζό­μα­στε πολυ­με­ρείς απα­ντή­σεις βάσει του διε­θνούς δικαίου».

Η Ελλάδα έχει γνω­ρί­σει τη μετα­νά­στευση των δικών της πολιτών και υπήρξε, επίσης, χώρα διέ­λευ­σης για τους μετα­νά­στες που επι­θυ­μούν να προ­σεγ­γί­σουν άλλα κράτη μέλη της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, τόνισε ο πρω­θυ­πουρ­γός κατά την ομιλία του στη Γενική Συνέ­λευση της Δια­κυ­βερ­νη­τι­κής Διά­σκε­ψης του ΟΗΕ, στο Μαρακές.

Επι­σή­μανε ότι η Ελλάδα έχει επη­ρε­α­στεί σε μεγάλο βαθμό από τις σημα­ντι­κές μεικτές μετα­να­στευ­τι­κές και προ­σφυ­γι­κές ροές από το 2015 και ο ελλη­νι­κός λαός, παρά τις δυσκο­λίες που περ­νούσε, έδειξε στον κόσμο ότι οι άνθρω­ποι που έχουν ανάγκη πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζο­νται με αλλη­λεγ­γύη.

Στη Σύνοδο, η οποία συγκα­λεί­ται υπό την αιγίδα της Γενικής Συνέ­λευ­σης των Ηνω­μέ­νων Εθνών για την επι­κύ­ρωση, κατόπιν δια­κυ­βερ­νη­τι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων που προη­γή­θη­καν, του κει­μέ­νου του Παγκό­σμιου Συμ­φώ­νου για τη Μετα­νά­στευση, λαμ­βά­νει επίσης μέρος, ως επι­κε­φα­λής της Αντι­προ­σω­πείας της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, ο Ευρω­παίος Επί­τρο­πος Μετα­νά­στευ­σης, Εσω­τε­ρι­κών Υπο­θέ­σεων και Ιθα­γέ­νειας, Δημή­τρης Αβρα­μό­που­λος.

“Ορόσημο στον διάλογο και τη διεθνή συνερ­γα­σία για τη μετα­νά­στευση”

Το Παγκό­σμιο Σύμφωνο για τη Μετα­νά­στευση, όπως επι­ση­μαί­νε­ται στις σχε­τι­κές ανα­κοι­νώ­σεις της συνόδου, είναι το απο­τέ­λε­σμα δια­λό­γου και δια­βου­λεύ­σεων διάρ­κειας 18 μηνών μεταξύ των κρατών-μελών, παρα­γό­ντων που σχε­τί­ζο­νται άμεσα με τη μετα­νά­στευση από τις τοπικές κοι­νω­νίες αλλά και των ίδιων των μετα­να­στών, στη βάση της Δια­κή­ρυ­ξης της Νέας Υόρκης, που υιο­θε­τή­θηκε ομόφωνα από τη γενική συνέ­λευση των Ηνω­μέ­νων Εθνών τον Σεπτέμ­βριο του 2016.

Είναι η πρώτη παγκό­σμια συμ­φω­νία των Ηνω­μέ­νων Εθνών για μια κοινή προ­σέγ­γιση στη διεθνή μετα­νά­στευση και τις προ­ε­κτά­σεις της και, όπως χαρα­κτη­ρι­στικά ανα­φέ­ρε­ται στο προ­σχέ­διο του Συμ­φώ­νου, “απο­τε­λεί ορόσημο στην ιστορία του παγκό­σμιου δια­λό­γου και της διε­θνούς συνερ­γα­σίας για τη μετα­νά­στευση”.

“Είναι μια ευκαι­ρία να μεγι­στο­ποι­ή­σουμε τη συμβολή που ήδη έχουν οι μετα­νά­στες στις κοι­νω­νίες μας και να συμ­φω­νή­σουμε σε μια σειρά από δράσεις προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λί­σουμε τον πλήρη σεβασμό των δικαιω­μά­των όλων των μετα­να­στών”, είχε επι­ση­μά­νει σχετικά ο ΓΓ των Ηνω­μέ­νων Εθνών παρου­σιά­ζο­ντας, τον περα­σμένο Απρίλιο, την έκθεσή του για το πώς η μετα­νά­στευση μπορεί να γίνει λει­τουρ­γική για όλους.

Χωρίς δεσμευ­τική ισχύ και με σεβασμό στην εθνική κυριαρ­χία

Βασικός στόχος του Συμ­φώ­νου είναι η βελ­τί­ωση της συνερ­γα­σίας και της δια­χεί­ρι­σης της δια­συ­νο­ρια­κής μετα­κί­νη­σης ανθρώ­πων. Ωστόσο, όπως σημειώ­νε­ται, δεν έχει δεσμευ­τική νομική ισχύ καθώς γίνεται σεβαστή η αρχή της εθνικής κυριαρ­χίας. Το Παγκό­σμιο Σύμφωνο, σύμφωνα με το προ­σχέ­διό του, απο­τε­λεί ένα μη δεσμευ­τικό νομικά πλαίσιο συνερ­γα­σίας, που έχει οικο­δο­μη­θεί πάνω στις αρχές της Δια­κή­ρυ­ξης της Νέας Υόρκης για τους Πρό­σφυ­γες και τους Μετα­νά­στες και προωθεί τη διεθνή συνερ­γα­σία μεταξύ όλων των σχε­τι­κών με τη μετα­νά­στευση παρα­γό­ντων, κατα­νο­ώ­ντας ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να αντι­με­τω­πί­σει από μόνο του το μεγάλο αυτό ζήτημα αλλά και μένο­ντας προ­ση­λω­μένο στην αρχή του σεβα­σμού της εθνικής κυριαρ­χίας των κρατών και των υπο­χρε­ώ­σεών τους στη βάση του διε­θνούς δικαίου.

“Ανα­γνω­ρί­ζουμε ότι υπάρχει μια συνεχής ανάγκη για διε­θνείς προ­σπά­θειες ώστε να ενι­σχυ­θεί η γνώση και η ικα­νό­τητα ανά­λυ­σης (του φαι­νο­μέ­νου) της μετα­νά­στευ­σης, καθώς η κοινή κατα­νό­ηση θα βελ­τιώ­σει τις πολι­τι­κές που “ξεκλει­δώ­νουν” τη δυνα­μική της βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης για όλους. Θα πρέπει να συλ­λέ­γουμε και να δια­νέ­μουμε ποιο­τικά στοι­χεία. Θα πρέπει να δια­σφα­λί­σουμε ότι οι τωρινοί αλλά και οι εν δυνάμει μετα­νά­στες είναι πλήρως ενη­με­ρω­μέ­νοι για τα δικαιώ­ματά τους, τις υπο­χρε­ώ­σεις τους και τις επι­λο­γές για μετα­νά­στευση με ασφά­λεια και τάξη, αλλά και για τους κιν­δύ­νους της παρά­νο­μης μετα­νά­στευ­σης. Θα πρέπει επίσης να παρέ­χουμε σε όλους τους πολίτες πρό­σβαση σε αντι­κει­με­νική, βασι­σμένη σε στοι­χεία και καθαρή πλη­ρο­φό­ρηση για τα οφέλη και τις προ­κλή­σεις της μετα­νά­στευ­σης, με την προ­ο­πτική να δια­λύ­σουμε παρα­πλα­νη­τι­κές ρητο­ρι­κές που δημιουρ­γούν αρνη­τι­κές αντι­λή­ψεις για τους πρό­σφυ­γες”, τονί­ζε­ται σχετικά, στο προ­σχέ­διο της συμ­φω­νίας.

Το Παγκό­σμιο Σύμφωνο για τη Μετα­νά­στευση, το οποίο, όπως σημειώ­νε­ται, “εκφρά­ζει την κοινή δέσμευσή μας για τη βελ­τί­ωση της συνερ­γα­σίας σε ό,τι αφορά τη διεθνή μετα­νά­στευση, περι­λαμ­βά­νει 23 σημεία-στόχους προ­κει­μέ­νου να κατα­στεί ευκο­λό­τερη η δια­χεί­ριση του μετα­να­στευ­τι­κού σε όλα τα επίπεδα- παγκό­σμιο, εθνικό και τοπικό. Μεταξύ άλλων, γίνεται αναφορά στις αντι­ξο­ό­τη­τες που εμπο­δί­ζουν μεγά­λους αριθ­μούς ανθρώ­πων να έχουν πρό­σβαση σε μια βιώσιμη καθη­με­ρι­νό­τητα στον τόπο από τον οποίο προ­έρ­χο­νται, αλλά και στους κιν­δύ­νους στα διάφορα στάδια της μετα­νά­στευ­σης. Επίσης, τίθε­νται ζητή­ματα, όπως οι ανη­συ­χίες των κρατών και των τοπικών κοι­νω­νιών, αλλά και οι οικο­νο­μι­κές και κοι­νω­νι­κές επι­πτώ­σεις που ενδέ­χε­ται να έχει η μετα­νά­στευση σε κοι­νω­νικό και περι­βαλ­λο­ντικό επίπεδο καθώς οι κοι­νω­νίες υπό­κει­νται σε δημο­γρα­φι­κές αλλαγές.

Υπάρχει επίσης πρό­βλεψη για το πώς θα μπο­ρού­σαν οι μετα­νά­στες να πετύ­χουν την πλήρη κοι­νω­νική ένταξη και ενσω­μά­τωση ή να διευ­κο­λυν­θούν στην επι­στροφή στις πατρί­δες τους με ασφαλή και αξιο­πρεπή τρόπο και να επα­νε­ντα­χθούν με βιώσιμο τρόπο στις εκεί κοι­νω­νίες.

Το Σύμφωνο για τη Μετα­νά­στευση προ­σπα­θεί, όπως επι­ση­μαί­νε­ται, να δημιουρ­γή­σει συν­θή­κες που θα βοη­θή­σουν τους μετα­νά­στες να απο­τε­λέ­σουν προ­στι­θέ­μενη αξία για τις κοι­νω­νίες υπο­δο­χής τους μέσω της ανθρώ­πι­νης, οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής συμ­βο­λής τους στη βιώσιμη ανά­πτυξη.

Το Παγκό­σμιο Σύμφωνο για τη Μετα­νά­στευση παρέχει έναν κατά­λογο εν δυνάμει δράσεων, από τον οποίο μπορούν να αντλή­σουν τα κράτη ό,τι θεωρούν πως μπορεί να τους βοη­θή­σει προ­κει­μέ­νου να ανα­πτύ­ξουν τις δικές τους ενέρ­γειες σε ό,τι αφορά την εφαρ­μογή των δικών τους μετα­να­στευ­τι­κών πολι­τι­κών, όπως επι­ση­μαί­νε­ται στις σχε­τι­κές ανα­κοι­νώ­σεις.

Σημειώ­νε­ται δε ότι οι δράσεις που περι­λαμ­βά­νο­νται στον κατά­λογο του Συμ­φώ­νου για τη Μετα­νά­στευση βασί­ζο­νται σε διεθνώς ανα­γνω­ρι­σμέ­νες καλές πρα­κτι­κές και “μαθή­ματα” που προ­έ­κυ­ψαν από τον εντα­τικό διάλογο στο πλαίσιο της δια­δι­κα­σίας δια­βού­λευ­σης, που προη­γή­θηκε των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων για τη σύνταξη του Συμ­φώ­νου.

Αντι­δρούν ΗΠΑ και άλλες χώρες

Παρά το γεγονός, ωστόσο, ότι το Σύμφωνο δεν έχει δεσμευ­τική ισχύ έχει προ­κα­λέ­σει σειρά αντι­δρά­σεων σε διά­φο­ρες χώρες, με κυρί­αρ­χες τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες, η πρέσβης των οποίων στα Ηνωμένα Έθνη, Νίκι Χάλεϊ, είχε πει ότι οι ΗΠΑ δεν πρό­κει­ται να συμ­με­τά­σχουν καθώς οι πολι­τι­κές της χώρας σε ό,τι αφορά το μετα­να­στευ­τικό θα πρέπει να καταρ­τί­ζο­νται από τους Αμε­ρι­κα­νούς και μόνο απ’ αυτούς.

Αλλά και ο Αμε­ρι­κα­νός πρό­ε­δρος, Ντό­ναλντ Τραμπ, λίγους μήνες νωρί­τερα, είχε μιλήσει από το βήμα του ΟΗΕ για “ανε­ξέ­λεγ­κτη μετα­νά­στευση” που απο­τε­λεί απειλή για την ίδια την κυριαρ­χία των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών.

Στις αμε­ρι­κα­νι­κές αντι­δρά­σεις ήρθαν να προ­στε­θούν κι αυτές από την πλευρά του Ισραήλ, της Αυστρα­λίας και πολλών ευρω­παϊ­κών χωρών, που απο­φά­σι­σαν να μην λάβουν μέρος στη σύνοδο του Μαρακές, ενώ έντονη ήταν η αντι­πα­ρά­θεση μεταξύ των πολι­τι­κών δυνά­μεων και στο Βέλγιο.

“Έχουμε καθήκον να προ­στα­τεύ­σουμε τα σύνορά μας από παρά­νο­μους εισβο­λείς. Αυτό κάνουμε κι αυτό θα συνε­χί­σουμε να κάνουμε”, είπε χαρα­κτη­ρι­στικά, πριν από λίγο καιρό, ο Ισραη­λι­νός πρω­θυ­πουρ­γός, Μπε­νια­μίν Νετα­νιά­χου, ενώ ο Αυστρα­λός ομό­λο­γός του, Σκοτ Μόρισον, έχει πει ότι το συγκε­κρι­μένο Σύμφωνο θα μπο­ρούσε να υπο­νο­μεύ­σει τους ισχυ­ρούς νόμους και τις πρα­κτι­κές που ακο­λου­θεί η χώρα του σε ό,τι αφορά την προ­στα­σία των συνόρων της.

Στο ίδιο μήκος κύματος, η Ουγ­γα­ρία, η Πολωνία και η Αυστρία δήλωσαν πως δεν πρό­κει­ται να δώσουν το “παρών” στη σύνοδο, όπως επίσης και μια σειρά από άλλα ευρω­παϊκά -και όχι μόνο- κράτη.

Οι υπο­στη­ρι­κτές, ωστόσο, της συγκε­κρι­μέ­νης πρω­το­βου­λίας, όπως η Γερ­μα­νίδα καγκε­λά­ριος ‘Αγκελα Μέρκελ, υπο­στη­ρί­ζουν σθεναρά πως το Σύμφωνο μπορεί να απο­τε­λέ­σει σημα­ντικό εργα­λείο στη δια­χεί­ριση της μετα­νά­στευ­σης και ξεκα­θα­ρί­ζουν σε όλους τους τόνους ότι το κείμενο δεν έχει δεσμευ­τική ισχύ σε νομικό επίπεδο.

“Γινό­μα­στε μάρ­τυ­ρες από ορι­σμέ­νους πολι­τι­κούς τομείς της παρα­ποί­η­σης και της δια­στρέ­βλω­σης των στόχων του Συμ­φώ­νου”, τονίζει χαρα­κτη­ρι­στικά ο επι­κε­φα­λής του Διε­θνούς Οργα­νι­σμού Μετα­νά­στευ­σης, Αντόνιο Βιτο­ρίνο.

“Σίγουρα υπάρ­χουν προ­κλή­σεις, η παρά­τυπη μετα­νά­στευση είναι απειλή, αλλά θα πρέπει να αντι­δρά­σουμε στην αρνη­τική ρητο­ρική κινη­το­ποιού­με­νοι πολι­τικά”, σημειώ­νει ο κ. Βιτο­ρίνο, απα­ντώ­ντας κατ΄ αυτόν τον τρόπο στους επι­κρι­τές του Συμ­φώ­νου.

πηγή news247.gr