“Ο Βασίλης Ράπανος τιμή για όλους μας και παράδειγμα για κάθε νέο”

Του Γιώρ­γου Νι­κη­τιά­δη

τ. Υφυ­πουρ­γού Πο­λι­τι­σμού-Του­ρι­σμού

π. Βου­λευ­τή Δω­δε­κα­νή­σου

Η εκλο­γή του Βα­σί­λη Ρά­πα­νου, ως μέ­λους στην Ακα­δη­μία Αθη­νών για τον τομέα Οι­κο­νο­μι­κές Επι­στή­μες – Δη­μο­σιο­νο­μι­κή θε­ω­ρία και Πο­λι­τι­κή, απο­τε­λεί για εμάς τους Δω­δε­κα­νή­σιους ύψι­στη τιμή που προ­κα­λεί συ­ναι­σθή­μα­τα βα­θιάς χαράς και πε­ρη­φά­νειας.

Ο Βα­σί­λης Ρά­πα­νος, παιδί φτω­χής οι­κο­γέ­νειας από την Κέ­φα­λο της Κω, κα­τά­φε­ρε μέσα στις πιο δύ­σκο­λες και αντί­ξο­ες συν­θή­κες, όχι απλώς να σπου­δά­σει με αρι­στεί­ες πα­ντού, αλλά να εξε­λι­χθεί σε επι­στή­μο­να με διαρ­κή προ­σφο­ρά στο κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο. Το επι­στη­μο­νι­κό του έργο κα­τέ­τει­νε διαρ­κώς στο πως θα συμ­βάλ­λει σε μια κα­λύ­τε­ρη Ελ­λά­δα και μια δι­καιό­τε­ρη κοι­νω­νία. Η επί δε­κα­ε­τί­ες φιλία που δια­τη­ρώ μαζί του, με κάνει να αι­σθά­νο­μαι διπλά υπε­ρή­φα­νος για την τιμή της σχέ­σης αυτής, με έναν άν­θρω­πο από­λυ­τα έντι­μο, βαθιά δη­μο­κρά­τη, ακρι­βο­δί­καιο και θερμό πα­τριώ­τη. Ο Βα­σί­λης Ρά­πα­νος ωστό­σο, δεν μπο­ρεί να κρι­θεί μόνο για το άρι­στο επι­στη­μο­νι­κό του έργο και τον ακέ­ραιο χα­ρα­κτή­ρα του. Ταυ­το­χρό­νως θα πρέ­πει να συ­νυ­πο­λο­γί­σου­με στο δια­μέ­τρη­μα του, την γεν­ναία στάση του απέ­να­ντι στην εφτά­χρο­νη δι­κτα­το­ρία της χώρας. Ο Βα­σί­λης, ήταν από τους λί­γους Κώους που φοι­τη­τής τότε, δεν λύ­γι­σε απέ­να­ντι στους δι­κτά­το­ρες, αλλά αντι­θέ­τως συμ­με­τεί­χε ενερ­γά στον αγώνα κατά της χού­ντας. Η στάση του αυτή, τον οδή­γη­σε για τέσ­σε­ρα χρό­νια στις φυ­λα­κές απ’ όπου απε­λευ­θε­ρώ­θη­κε όταν δό­θη­κε γε­νι­κή αμνη­στία στους πο­λι­τι­κούς κρα­τού­με­νους.

Ο Βα­σί­λης Ρά­πα­νος, τα­κτι­κός κα­θη­γη­τής στο Πα­νε­πι­στή­μιο Αθη­νών για χρό­νια, Διοι­κη­τής στις με­γα­λύ­τε­ρες τρά­πε­ζες, με την ανα­γό­ρευ­ση του σε μέλος του Ανώ­τα­του Πνευ­μα­τι­κού Ιδρύ­μα­τος της χώρας, αναμ­φι­σβη­τή­τως, απο­τε­λεί για όλους μας τε­ρά­στια τιμή. Τιμή για το χωριό της Κε­φά­λου που γεν­νή­θη­κε, τιμή για την Κω που με­γά­λω­σε, τιμή για κάθε Δω­δε­κα­νή­σιο, τιμή για την πα­τρί­δα μας που υπη­ρέ­τη­σε και συ­νε­χί­ζει να υπη­ρε­τεί με ζήλο και αυ­τα­πάρ­νη­ση. Μα­κά­ρι η ζωή του, το ήθος του, οι επι­στη­μο­νι­κές του επι­δό­σεις και το δη­μο­κρα­τι­κό του φρό­νη­μα να απο­τε­λέ­σουν πα­ρά­δειγ­μα για όλους τους νέους του τόπου μας.