“Ο Βασίλης Ράπανος τιμή για όλους μας και παράδειγμα για κάθε νέο”

Του Γιώργου Νικη­τιάδη

τ. Υφυ­πουρ­γού Πολιτισμού-Τουρισμού

π. Βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου

Η εκλογή του Βασίλη Ράπανου, ως μέλους στην Ακα­δη­μία Αθηνών για τον τομέα Οικο­νο­μι­κές Επι­στή­μες – Δημο­σιο­νο­μική θεωρία και Πολι­τική, απο­τε­λεί για εμάς τους Δωδε­κα­νή­σιους ύψιστη τιμή που προ­κα­λεί συναι­σθή­ματα βαθιάς χαράς και περη­φά­νειας.

Ο Βασίλης Ράπανος, παιδί φτωχής οικο­γέ­νειας από την Κέφαλο της Κω, κατά­φερε μέσα στις πιο δύσκο­λες και αντί­ξοες συν­θή­κες, όχι απλώς να σπου­δά­σει με αρι­στείες παντού, αλλά να εξε­λι­χθεί σε επι­στή­μονα με διαρκή προ­σφορά στο κοι­νω­νικό σύνολο. Το επι­στη­μο­νικό του έργο κατέ­τεινε διαρκώς στο πως θα συμ­βάλ­λει σε μια καλύ­τερη Ελλάδα και μια δικαιό­τερη κοι­νω­νία. Η επί δεκα­ε­τίες φιλία που διατηρώ μαζί του, με κάνει να αισθά­νο­μαι διπλά υπε­ρή­φα­νος για την τιμή της σχέσης αυτής, με έναν άνθρωπο απόλυτα έντιμο, βαθιά δημο­κράτη, ακρι­βο­δί­καιο και θερμό πατριώτη. Ο Βασίλης Ράπανος ωστόσο, δεν μπορεί να κριθεί μόνο για το άριστο επι­στη­μο­νικό του έργο και τον ακέραιο χαρα­κτήρα του. Ταυ­το­χρό­νως θα πρέπει να συνυ­πο­λο­γί­σουμε στο δια­μέ­τρημα του, την γενναία στάση του απέ­να­ντι στην εφτά­χρονη δικτα­το­ρία της χώρας. Ο Βασίλης, ήταν από τους λίγους Κώους που φοι­τη­τής τότε, δεν λύγισε απέ­να­ντι στους δικτά­το­ρες, αλλά αντι­θέ­τως συμ­με­τείχε ενεργά στον αγώνα κατά της χούντας. Η στάση του αυτή, τον οδήγησε για τέσσερα χρόνια στις φυλακές απ’ όπου απε­λευ­θε­ρώ­θηκε όταν δόθηκε γενική αμνη­στία στους πολι­τι­κούς κρα­τού­με­νους.

Ο Βασίλης Ράπανος, τακτι­κός καθη­γη­τής στο Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών για χρόνια, Διοι­κη­τής στις μεγα­λύ­τε­ρες τρά­πε­ζες, με την ανα­γό­ρευση του σε μέλος του Ανώ­τα­του Πνευ­μα­τι­κού Ιδρύ­μα­τος της χώρας, αναμ­φι­σβη­τή­τως, απο­τε­λεί για όλους μας τερά­στια τιμή. Τιμή για το χωριό της Κεφάλου που γεν­νή­θηκε, τιμή για την Κω που μεγά­λωσε, τιμή για κάθε Δωδε­κα­νή­σιο, τιμή για την πατρίδα μας που υπη­ρέ­τησε και συνε­χί­ζει να υπη­ρε­τεί με ζήλο και αυτα­πάρ­νηση. Μακάρι η ζωή του, το ήθος του, οι επι­στη­μο­νι­κές του επι­δό­σεις και το δημο­κρα­τικό του φρόνημα να απο­τε­λέ­σουν παρά­δειγμα για όλους τους νέους του τόπου μας.