Εντονες συγκινήσεις στις συναντήσεις ψυχικής υγείας με φόντο τον Μονόλιθο

Γράφει ο

Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Ένα εξαι­ρε­τικά ενδια­φέ­ρον τρι­ή­μερο ψυχικής υγείας έγινε την περα­σμένη εβδο­μάδα στον Μονό­λιθο, εκεί όπου μια ομάδα ανδρών και γυναι­κών ακο­λού­θη­σαν μια ολό­κληρη σειρά από βιω­μα­τι­κές ψυχο­θε­ρα­πευ­τι­κές και σωμα­τι­κές ασκή­σεις, με στόχο να κατα­νο­ή­σουν τον πλήρη κύκλο κάθε εμπει­ρίας ζωής. Η κατα­νό­ηση των σταδίων που ακο­λου­θεί η κάθε εμπει­ρία, συνε­πά­γε­ται την ικα­νό­τητα του ατόμου στη λήψη των κατάλ­λη­λων απο­φά­σεων ώστε η εμπει­ρία αυτή να οδη­γη­θεί στην ολο­κλή­ρωση, άρα στο τέλος το άτομο να νιώσει ικα­νο­ποι­η­μένο και κατά συνέ­πεια ισορ­ρο­πη­μένο – ευτυ­χι­σμένο.

Επι­κε­φα­λής της δράσης «Βιώ­νο­ντας τη ζωή σε ολο­κλη­ρω­μέ­νους κύκλους» ήταν η σύμ­βου­λος ψυχικής υγείας Βασι­λική Μπάλα. Η ίδια σχε­δί­ασε μια σειρά από δράσεις που αφο­ρού­σαν αρχικά την κατα­νό­ηση και την αύξηση της αντί­λη­ψης πάνω στο κάθε μπλο­κά­ρι­σμα στον ψυχισμό των συμ­με­τε­χό­ντων. «Ο κάθε άνθρω­πος γεν­νιέ­ται ολο­κλη­ρω­μέ­νος, κρύβει μέσα του όλες τις απα­ντή­σεις για κάθε ένα από τα μπλο­κα­ρί­σματα που αντι­με­τω­πί­ζει», εξήγησε η κα. Μπάλα στη “δημο­κρα­τική”. Με την Αρχή αυτή ως γνώμονα, το κάθε πρόσωπο κλήθηκε να ανα­γνω­ρί­σει τα σημα­ντι­κό­τερα από εκείνα που ταλα­νί­ζουν τον ψυχισμό του. Η ανα­γνώ­ριση ήταν απα­ραί­τητη, καθώς συχνά αυτά ανορ­θώ­νουν όλα τα εμπόδια και δεν επι­τρέ­πουν τις ανθρώ­πι­νες εμπει­ρίες να ολο­κλη­ρω­θούν.

Είναι σημα­ντικό να σημειω­θεί πως παρότι στις ομάδες ισχύει αυστηρή εχε­μύ­θεια, εν τούτοις ο κάθε ένας από τους συμ­με­τέ­χο­ντες ανοί­γε­ται και μιλάει για τους προ­βλη­μα­τι­σμούς του, μέχρι του σημείου που νιώθει άνετα.

Μία από τις βασικές δράσεις στο τρι­ή­μερο ψυχικής υγείας ήταν η “σιωπή”. Το μεγα­λύ­τερο μέρος της δεύ­τε­ρης ημέρας αφιε­ρώ­θηκε σε πλήρη σιωπή και την εστίαση στον εαυτό του. Επί ώρες η μόνη επι­κοι­νω­νία που είχαν οι συμ­με­τέ­χο­ντες ήταν με το βαθύ­τερο τους εαυτό. Κάτι το τόσο ουσια­στικό είναι εύκολο στην αρχή να φανεί ως αστείο, κυρίως για τα τρίτα πρόσωπα. Ωστόσο, με την κατάλ­ληλη καθο­δή­γηση και το δια­λο­γι­σμό που συντό­νισε η ψυχο­θε­ρα­πεύ­τρια, τα πάντα απέ­κτη­σαν νόημα και το θετικό απο­τέ­λε­σμα ήταν μετρή­σιμο, για ορι­σμέ­νους λιγό­τερο και για κάποιους άλλους περισ­σό­τερο.

Το ζητού­μενο σε όλες τις δράσεις ήταν να καθα­ρί­σει το μυαλό και η ψυχή από τα περιττά βάρη. Σε αυτό το καθαρό πεδίο είναι πιο εύκολο να εμφυ­σή­σουν ανά­γλυφα τα επτά στάδια της κάθε εμπει­ρίας. Από τη γέννηση στις “Αισθή­σεις” της επι­θυ­μίας ή της ανάγκης, στην “Επί­γνωση” του τι περίπου είναι αυτή η επι­θυ­μία, την “Κινη­το­ποί­ηση” για μια πιο σαφή εικόνα, τη “Δράση”, όπως σχε­διά­ζε­ται στη σκέψη, την “Τελική Επαφή” από την εφαρ­μογή της δράσης, την “Ικα­νο­ποί­ηση” από το πολύ­τιμο βίωμα και τέλος την “Από­συρση” στο κενό που με τη σειρά του θα οδη­γή­σει σε ένα και­νού­ριο κύκλο εμπει­ρίας.

Το κάθε ένα από αυτά τα στάδια έχει κι από ένα δικό του εμπόδιο, που είτε έχει να κάνει με την υπο­βάθ­μιση της ανάγκης – επι­θυ­μίας, την καθυ­στέ­ρηση ικα­νο­ποί­η­σής της μέσα από τη διαρκή ανα­ζή­τηση πλη­ρο­φο­ριών και μια σειρά άλλων αντι­δρά­σεων που εν τέλει λει­τουρ­γούν ανα­σταλ­τικά.

Η ξεκά­θαρη κατα­νό­ηση του “ολο­κλη­ρω­μέ­νου κύκλου της εμπει­ρίας Gestalt” σημαί­νει πως το κάθε πρόσωπο θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να αυτο­βοη­θεί­ται στο να οδη­γή­σει τα βήματά του προς το κάθε επόμενο στάδιο μέχρι να κατα­κτή­σει την Ικα­νο­ποί­ηση. Η αυτο­βο­ή­θεια ουσια­στικά ξεκινά από την Αρχή, πως το άτομο κρύβει μέσα του όλες τις απα­ντή­σεις που χρειά­ζε­ται.

«Μέσα από τις ψυχο­θε­ρα­πευ­τι­κές συνα­ντή­σεις επι­διώ­κουμε να γίνει μεν η ψυχο­εκ­παί­δευση μέσα από την θεω­ρη­τική προ­σέγ­γιση αυτών των μεθόδων, ωστόσο το μεγα­λύ­τερο μέρος των δράσεών μας αφιε­ρώ­νε­ται στη βιω­μα­τική κατά­κτηση αυτής της γνώσης. Όταν το ζήσεις, το έχεις κάνει πια μέρος του εαυτού σου» τόνισε προς τη “δημο­κρα­τική” η κα. Βασι­λική Μπάλα.

Για την οπτική αντί­ληψη των εσω­τε­ρι­κών συγκρού­σεων των συμ­με­τε­χό­ντων σημα­ντικό ρόλο δια­δρα­μά­τισε η δασκάλα – εικα­στι­κός Μαρία Παπα­δο­πού­λου, που εισή­γαγε τους πάντες στον όρο “Μάνταλα” και στους κύκλους με εικόνες γεμάτες ψυχικά περιε­χό­μενα. «Η τέχνη έχει ψυχο­θε­ρα­πευ­τική δύναμη και μέσα από τη μάνταλα μπορεί να απει­κο­νι­στούν, να διε­ρευ­νη­θούν οι εσω­τε­ρι­κές συγκρού­σεις, να ανα­ζη­τη­θεί η εξέλιξη στην ατομική πορεία της ψυχής, να απει­κο­νι­στούν οι εσω­τε­ρι­κές συγκρού­σεις και τα διε­ρευ­νη­θούν τα λαν­θά­νο­ντα ψυχικά περιε­χό­μενά της» περιέ­γραψε η κα. Παπα­δο­πού­λου.

Την αίσθηση πλη­ρό­τη­τας και ισορ­ρο­πίας συμπλή­ρωσε η επαφή με το σώμα μέσα από την γιόγκα. Οι απλές και συγ­χρό­νως πολυ­σύν­θε­τες ασκή­σεις κάτω από την καθο­δή­γηση της κα. Μαρίας Λαγω­νι­κάκη Yoga Trainer, συνέ­βα­λαν στην περαι­τέρω σύνδεση της ομάδας, το βίωμα της αρμο­νίας σε ομαδικό επίπεδο καθώς οι μάνταλα ζωντά­νευαν παίρ­νο­ντας σάρκα και οστά.

Στο ψυχο­θε­ρα­πευ­τικό τρι­ή­μερο υπο­στή­ριξε εξίσου και ο κ. Γιώργος Θυρρής, ως οδηγός στις φυσικές δια­δρο­μές μέσα στο δάσος της Κυμι­σά­λας. Σώμα και ψυχή, καλ­λι­τε­χνία και εσω­τε­ρική ανα­ζή­τηση, δια­λο­γι­σμός και yoga δού­λε­ψαν όλα μαζί την περα­σμένη εβδο­μάδα και το απο­τέ­λε­σμα για τους συμ­με­τέ­χο­ντες ήταν απο­κα­λυ­πτικό.

Παρότι οι γενι­κεύ­σεις δεν χρη­σι­μο­ποιού­νται σε θέματα που αφορούν τη ψυχική υγεία, πάρα ταύτα φαί­νε­ται πως υπάρχει στην κοι­νω­νία διάχυτη η ανάγκη για τέτοιου είδους δράσεις και ακόμα μεγα­λύ­τερη ανάγκη ώστε αυτές να ανα­δει­χθούν και να υιο­θε­τη­θούν ως ένα απα­ραί­τητο κομμάτι για μια ολο­κλη­ρω­τικά υγιή ζωή.