Για τη θεατρική παράσταση “Συνέβη κι όποιος θέλει το πιστεύει”

Λίγα λόγια απο τον Σπύρο Συρό­πουλο καθη­γητή του πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου για το έργο του Θοδωρή Αθερίδη ‘ΣΥΝΕΒΗ ΚΙ ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙ” απο την θεα­τρικη ομαδα ενη­λί­κων ‘ΑΝΕΜΗ’ Μαρίας Μανιώτη στην σκηνή του COLORADO για φιλαν­θρω­πικό σκοπό.

Από τα αρχαία χρόνια, το θέατρο υπήρξε όχι μόνο καλ­λι­τε­χνική έκφραση, αλλά και ανα­πό­σπα­στο και ζωτικό κομμάτι της κοι­νό­τη­τας. Και μπορεί οι καλ­λι­τέ­χνες να ήταν επαγ­γελ­μα­τίες ηθο­ποιοί, ωστόσο σχεδόν όλοι οι Αθη­ναίοι γεύ­τη­καν κάποτε την εμπει­ρία της θεα­τρι­κής μύησης, εφόσον κλη­ρώ­νο­νταν ως μέλη των πολυά­ριθ­μων χορών των τρα­γι­κών (αργό­τερα και των κωμικών) παρα­στά­σεων. Ο ερα­σι­τέ­χνης ηθο­ποιός, που δεν προ­βάλ­λει αξιώ­σεις επαγ­γελ­μα­τι­κής ανά­δει­ξης, απο­τε­λεί το επι­σφρά­γι­σμα της ευαι­σθη­σίας όσον αφορά στην καλ­λι­τε­χνική έκφραση.  Όταν αυτή η έκφραση απο­σκο­πεί στην εξυ­πη­ρέ­τηση και της κοι­νω­νι­κής ευαι­σθη­σίας, τότε το θέατρο μετα­μορ­φώ­νε­ται σε έκφραση κοι­νω­νι­κής αλλη­λεγ­γύης. Αυτό συνέβη και με το «Συνέβη και όποιος θέλει το πιστεύει» — το θεα­τρικό έργο του Θοδωρή Αθερίδη, το οποίο με χαρά παρα­χώ­ρησε στην παλιά συνερ­γά­τιδά του και ηθοποιό-σκηνοθέτη Μαρία Μανιώτη. Εκείνη, καθο­δη­γώ­ντας εξαι­ρε­τικά τη θεα­τρική ομάδα ενη­λί­κων του κέντρου Ανέμη, ανέβασε την παρά­σταση σε μία μη συμ­βα­τική, αλλά καθ’ όλα καλ­λι­τε­χνική σκηνή, αυτήν του κέντρου δια­σκέ­δα­σης Colorado. Αυτή δεν ήταν η μόνη ανα­τροπή καθώς το έργο του Αθερίδη χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από μία αλλη­λου­χία ανα­τρο­πών. Ξεκι­νώ­ντας ανά­λα­φρα, πατώ­ντας στα όρια του κωμικού, οι θεα­τρι­κοί χαρα­κτή­ρες των ερα­σι­τε­χνών ηθο­ποιών άλλαξαν το κλίμα με τρόπο ανε­παί­σθητο, πολιορ­κώ­ντας το γέλιο μας με δόσεις θλιμ­μέ­νης αλή­θειας, για να κατα­λή­ξουν στον ωμό ρεα­λι­σμό των κρυμ­μέ­νων κοι­νω­νι­κών προ­βλη­μά­των που ελλο­χεύ­ουν στις σκο­τει­νές παρυφές μίας κοι­νω­νίας: ο αλκο­ο­λι­σμός, η συναι­σθη­μα­τική εξάρ­τηση των ανθρώ­πων από άλλους ανθρώ­πους, η εκμε­τάλ­λευση των γυναι­κών, αλλά και η κακο­ποί­ηση των παιδιών. Κρυμ­μένα μυστικά και σχέσεις που ριζώ­νουν από το Χθες στο Σήμερα και δια­κλα­δί­ζο­νται ανε­ξέ­λεγ­κτα. Ανα­τρο­πές στο συναί­σθημα και στη σκέψη όσων παρα­κο­λού­θη­σαν τα γνωστά σε όλες και όλους μας πρόσωπα να μετα­μορ­φώ­νο­νται, όχι μόνο στην όψη, αλλά και στο ξεγύ­μνωμα της ψυχής. Να μοι­ρά­ζο­νται γλυ­κό­πι­κρες γεύσεις συναι­σθη­μά­των αλλά και να καθο­δη­γούν τα δικά μας. Το πιο σημα­ντικό ήταν όχι μόνο το μετα­φο­ρικό κοι­νω­νικό μήνυμα, αλλά και το αισιό­δοξα επί­καιρο. Αντί χρη­μα­τι­κού αντι­τί­μου, ένας κου­μπα­ράς στην είσοδο του νυχτε­ρι­νού κέντρο, συγκέ­ντρωνε τις προ­σφο­ρές όλων προς ενί­σχυση δύο παιδιών από την πόλη μας που αντι­με­τω­πί­ζουν σοβα­ρό­τατα προ­βλή­ματα υγείας. Όλοι όσοι ενε­πλά­κη­σαν στην παρά­σταση εργά­στη­καν ή πρό­σφε­ραν τον χώρο ή τις υπη­ρε­σίες τους αφι­λο­κερ­δώς. Εδώ δεν κρίνεις καν ποιος και ποια έπαιξε καλύ­τερα ή λιγό­τερο πει­στικά. Το χει­ρο­κρό­τημα το άξιζαν όλοι και με το παρα­πάνω.