Το καλοκαίρι με τα “κουρέματα”, ο χειμώνας των πλειστηριασμών και οι αμαρτωλές τραπεζικές πράξεις

Γράφει ο

Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Τέλος καλό για τη Ροδί­τισσα που είχε δεχθεί από τράπεζα πρόταση για σημα­ντικό “κούρεμα” της δανεια­κής της οφειλής. Αν και η τράπεζα, εξε­τά­ζο­ντας τα δικαιο­λο­γη­τικά της πελά­τισ­σας είχε απο­φα­σί­σει να πάρει πίσω την πρόταση “κου­ρέ­μα­τος”, μετά τη δημο­σιο­ποί­ηση του θέματος από τη “δημο­κρα­τική” και την κινη­το­ποί­ηση των τοπικών στε­λε­χών του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού ιδρύ­μα­τος, τελικά το αίτημα επα­νε­ξε­τά­σθηκε και εγκρί­θηκε. Το καλο­καίρι που πέρασε ήταν γεμάτο από τέτοιου είδους προ­τά­σεις, ενώ ο χει­μώ­νας που ακο­λου­θεί θα είναι γεμάτος πλει­στη­ρια­σμούς για το κλεί­σιμο όλων των υπο­θέ­σεων της αμαρ­τω­λής εξα­ε­τίας 2003-2008.

Πιο συγκε­κρι­μένα, η Ροδί­τισσα ήταν εγγυ­ή­τρια σε δανειακή σύμβαση ύψους 13.000 ευρώ. Το δάνειο είχε συνα­φθεί από την τράπεζα Eurobank, η οποία και πριν από δύο μήνες είχε προ­τεί­νει εγγρά­φως την παρα­γραφή των 2/3 του κεφα­λαίου, με την προ­ϋ­πό­θεση η εγγυ­ή­τρια να κατα­βά­λει εφάπαξ το υπό­λοιπο 1/3. Η Ροδί­τισσα είχε απο­δε­χθεί την πρόταση, συγκέ­ντρωσε όλα όσα απαι­τού­νταν, μα όταν ήρθε η ώρα να γίνει η πράξη ρύθ­μι­σης και ορι­στι­κής εξό­φλη­σης τα πάντα άλλαξαν. Η αρμόδια επι­τροπή με έδρα τα γραφεία της τρά­πε­ζας στην Αθήνα, απο­φά­σισε να μην προ­χω­ρή­σει η πρόταση που η ίδια είχε κάνει. Μάλιστα, δέχθηκε τηλε­φώ­νημα από δικη­γο­ρικό γραφείο που την ενη­μέ­ρωνε πως εάν δεν προ­χω­ρή­σει σε άμεση τακτο­ποί­ηση ολό­κλη­ρου του κεφα­λαίου και των τόκων, θα έχανε το σπίτι της.

Το θέμα δημο­σιο­ποί­ησε η “δημο­κρα­τική” με πλήρες ρεπορ­τάζ πριν από ένα μήνα και αυτό προ­κά­λεσε την άμεση κινη­το­ποί­ηση των στε­λε­χών της Eurobank στη Ρόδο. Μετά από σειρά επι­κοι­νω­νιών, δια­πι­στώ­θηκε ότι η Ροδί­τισσα είχε απόλυτο δίκιο για τη δια­μαρ­τυ­ρία της. Τα τοπικά τρα­πε­ζικά στελέχη ανά­γκα­σαν την αρμόδια Επι­τροπή να επα­νε­ξε­τά­σει την όλη υπόθεση και τα μέλη της να κατα­λά­βουν το λάθος τους. Ο τρόπος με τον οποίο η Αθήνα είχε δρο­μο­λο­γή­σει την υπόθεση, οι μετέ­πειτα χει­ρι­σμοί της και η κατά­ληξη στο να απει­λεί­ται η ενδια­φε­ρό­μενη πως θα χάσει το σπίτι της θα οδη­γού­σαν σε άμεση κατάρ­ρευση όλων των προ­σπα­θειών που κατα­βάλ­λουν τα τοπικά στελέχη για το κλεί­σιμο όλων των συναφών υπο­θέ­σεων.

Τελικώς η αρμόδια Επι­τροπή της Eurobank ενέ­κρινε το “κούρεμα” κατά τα 2/3 του δανείου στο οποίο η Ροδί­τισσα επι­τη­δευ­μα­τίας ήταν εγγυ­ή­τρια. Η υπόθεση έκλεισε την περα­σμένη εβδο­μάδα, σχεδόν πέντε μήνες μετά την αρχική πρόταση.

Ένα καλο­καίρι

γεμάτο “κου­ρέ­ματα”

Η οδηγία που έχουν τα τρα­πε­ζικά στελέχη είναι να κλεί­σουν, ει δυνατόν, όλες τις προ­βλη­μα­τι­κές δανεια­κές συμ­βά­σεις. «Όλο το καλο­καίρι κάναμε ορι­στι­κές τακτο­ποι­ή­σεις δανείων με γεν­ναίες δια­γρα­φές κεφα­λαίων και τόκων», δήλωσε προς τη “δημο­κρα­τική” τρα­πε­ζικό στέ­λε­χος της Eurobank και εξήγησε ότι είναι μια πρα­κτική που θα συνε­χι­στεί για τέτοιου είδους δανεια­κές συμ­βά­σεις. Ο του­ρι­σμός και το ρευστό χρήμα που έδωσε σε μισθω­τούς και επι­τη­δευ­μα­τίες, λει­τούρ­γησε κατα­λυ­τικά για όλους.

“Κούρεμα” του δανείου τους μπορούν να διεκ­δι­κή­σουν όλοι, έστω κι αν δεν έχουν λάβει έγγραφη πρόταση από την τράπεζα. Το μέτρο αφορά κυρίως κατα­να­λω­τικά δάνεια και μικρές δανεια­κές συμ­βά­σεις. Είναι γενικά πολλές οι παρά­με­τροι που εξε­τά­ζο­νται από τα μέλη των αρμό­διων επι­τρο­πών προ­κει­μέ­νου να εγκρί­νουν ή να απορ­ρί­ψουν ένα αίτημα. Το σίγουρο είναι πως η υποβολή του σχε­τι­κού αιτή­μα­τος δεν αλλάζει προς το χει­ρό­τερο τη θέση του δανειο­λή­πτη ή του εγγυητή. Το αίτημα παρα­γρα­φής τμή­μα­τος της οφειλής μπορεί να υπο­βλη­θεί σε κάποιο κατά­στημα της Ρόδου. Αυτό προ­ω­θεί­ται στην Αθήνα κι αν τελικώς δεν εγκρι­θεί, ουδείς μπορεί να υπο­χρε­ώ­σει τον δανειο­λή­πτη ή τον εγγυητή να υπο­γρά­ψει με το ζόρι οποια­δή­ποτε άλλη ρύθμιση.

Το σίγουρο είναι πως εκείνοι που επι­θυ­μούν να επι­τύ­χουν ένα καλό deal για την υπο­χρέ­ωσή τους, μπορούν να το επι­τύ­χουν, αρκεί να πιέσουν και να μην υπα­να­χω­ρή­σουν στο πρώτο “όχι”.

Οι αμαρ­τω­λές πράξεις

των τρα­πε­ζών

Το ό,τι οι τρά­πε­ζες μπορεί και να δεί­χνουν “ανθρώ­πινο” πρόσωπο δε σημαί­νει πως όλα πια είναι ρόδινα. Απε­να­ντίας, είναι απο­φα­σι­σμέ­νες, περισ­σό­τερο από κάθε άλλη στιγμή στο παρελ­θόν, να τα ξεπου­λή­σουν όλα. Ηδη, για τους επό­με­νους μήνες έχουν δρο­μο­λο­γη­θεί χιλιά­δες εκπλει­στη­ρια­σμοί ακι­νή­των και για τη Ρόδο όλοι αφορούν πράξεις real estate που είχαν λάβει χώρα την περίοδο 2003-2008.

Στην εξαετία εκείνη οι τρά­πε­ζες είχαν αμαρ­τή­σει. Τα διοι­κη­τικά συμ­βού­λια πίεζαν τα τοπικά στελέχη να χορη­γούν δάνεια αφειδώς. Οι εξα­σφα­λί­σεις για τα δάνεια που έδιδαν ήταν απλώς και μόνο “για τα μάτια”. Η έκφραση δεν είναι μετα­φο­ρική, αλλά κυριο­λε­κτική, καθώς εκείνα τα χρόνια ήταν σύνηθες να γίνεται εκτα­μί­ευση ποσών 500.000 ευρώ έως 1.500.000 ευρώ για την αγορά μιας κατοι­κίας. Σε ό,τι αφορά ποσά δανείων από 100.000 έως και 300.000 ευρώ αρκούσε ως εξα­σφά­λιση ένα οικό­πεδο και μια βεβαί­ωση μηχα­νι­κού.

Στην πράξη, οι τρά­πε­ζες ήταν εκείνες που εκτί­να­ξαν τις τιμές των ακι­νή­των στα ύψη. Οι τρά­πε­ζες το επέ­βα­λαν και αυτό τότε δεν ενο­χλούσε κανέναν. Οι ιδιο­κτή­τες καλο­πλη­ρώ­νο­νταν για τα ακίνητά τους, οι εργο­λά­βοι ζούσαν κατα­σκευα­στικό παρά­δεισο και οι αγο­ρα­στές έκαναν όλα τα όνειρά τους πράξη. Οι τρά­πε­ζες δεν είχαν φραγ­μούς.

Το Νοέμ­βριο του 2008 ξεκί­νησε η τρα­πε­ζική κρίση. Από τη μια στιγμή στην άλλη κόπηκαν όλες οι δανεια­κές αιτή­σεις. Ξαφνικά χιλιά­δες νεό­δμητα σπίτια και δια­με­ρί­σματα έμειναν χωρίς αγο­ρα­στές. Τα όσα ακο­λού­θη­σαν είναι ευρέως γνωστά. Εκείνο που δεν γνω­ρί­ζουν οι πολλοί, είναι πως αρκετά τρα­πε­ζικά μικρο­στε­λέχη έχασαν τη δουλειά τους. Όλοι εκείνοι που τηρού­σαν κατά γράμμα τις οδηγίες των διοι­κή­σεων, οδη­γή­θη­καν στο “από­σπα­σμα”. Για τις αμαρ­τω­λές πρα­κτι­κές των τρα­πε­ζι­κών διοι­κή­σεων την πλή­ρω­σαν μόνο οι μικροί. Τα μεγα­λο­στε­λέχη έμειναν στο απυ­ρό­βλητο και μετά το εθνικό τρα­πε­ζικό ξεπού­λημα (που έγινε επί ημερών Αλέξη Τσίπρα) έλαβαν άφεση αμαρ­τιών και βγήκαν από το Σύστημα χωρίς επι­πτώ­σεις οικο­νο­μι­κές ή έστω ηθικές.

Τα ακρι­βο­πλη­ρω­μένα ακίνητα της περιό­δου 2003-2008 τώρα βγαί­νουν στο σφυρί. Στη Ρόδο είναι πάρα πολλοί οι επι­σπευ­δό­με­νοι εκπλει­στη­ρια­σμοί κατοι­κιών και οικο­πέ­δων. Για όλους η τιμή εκκί­νη­σης βρί­σκε­ται σε εξευ­τε­λι­στικά επίπεδα. Το πιο τραγικό είναι πως, παρότι θα έχουν χάσει τα ακίνητά τους, οι τότε δανειο­λή­πτες θα συνε­χί­σουν να είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να πλη­ρώ­σουν το αρχικό κεφά­λαιο της οφειλής. Μιας οφειλής που από την αρχή εκτι­νά­χθηκε στα ύψη λόγω των τρα­πε­ζι­κών πολι­τι­κών.

Στην πράξη, με τους δρο­μο­λο­γού­με­νους πλει­στη­ρια­σμούς οι τρά­πε­ζες μετα­κυ­λύ­ουν τα λάθη τους στους δανειο­λή­πτες και απαι­τούν να δια­σω­θούν από τους πολίτες για τρίτη φορά. Η πρώτη φορά ήταν με την υπο­γραφή των μνη­μο­νίων και τη διάθεση δεκάδων δισε­κα­τομ­μυ­ρίων ευρώ από την Τρόικα για τη διάσωση των ταμείων τους, η δεύτερη φορά με τον εξα­νε­μι­σμό της αξίας όλων των μετοχών στο εθνικό τρα­πε­ζικό ξεπού­λημα του 2015 και η τρίτη τώρα, που απαι­τούν από τους δανειο­λή­πτες να πάρουν στην πλάτη τους όλα τα σφάλ­ματα των τρα­πε­ζι­κών διοι­κή­σεων.