Λάσπες στους ανεμιστήρες

Δεν ξέρω αν ωφελεί να λέει κανείς τη γνώμη του σε μια τόσο αδιέ­ξοδη και μπερ­δε­μένη εποχή. Εχω την αίσθηση πως τα λόγια μας τα παίρνει ο αέρας και χάνο­νται μέσα στις καθη­με­ρι­νές φλυα­ρίες των πολι­τι­κών και του πλήθους. Ισως είναι πιο φρόνιμο, αυτό που έχει κάποιος να πει, να το λέει όσο καλύ­τερα μπορεί μέσα από το έργο του και στα υπό­λοιπα να σιωπά.  Στην αντί­θετη περί­πτωση, όποιος απο­φα­σί­ζει να μιλήσει, να μην ξεχνά ότι για να πάρουν τα λόγια του το ίδιο βάρος με το έργο του, θα πρέπει να προ­σμε­τρώ­νται μαζί το ήθος και η ποιό­τητά του. Και τέλος πάντων ότι έχει να πει, να το λέει με χαρτιά και ντο­κου­μέ­ντα. Να ξέρουμε κι εμείς ποιοι είναι αυτοί που «λυμαί­νο­νται τα μυστικά κον­δύ­λια» για παρά­δειγμα μιας και είναι η συζή­τηση των ημερών δια­φο­ρε­τικά κατα­λή­γουν να είναι αυτό που κατη­γο­ρούν. Συκο­φά­ντες. Οι πολίτες μένουν αδιά­φο­ροι σε κορώνες , όλο και περισ­σό­τε­ροι αμέ­το­χοι, συγκε­ντρω­μέ­νοι σε χρέη, υπο­χρε­ώ­σεις και αριθ­μούς που δεν βγαί­νουν. Οι επι­κοι­νω­νιο­λό­γοι παρο­τρύ­νουν, καθώς φαί­νε­ται εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος, σε υψηλούς τόνους, συνι­στούν όξυνση, ευθείες βολές, και λεκτι­κές πιρου­έ­τες. Κι αυτή η διαρκής αναφορά «της λάσπης στον ανε­μι­στήρα» δεν αρκεί…