“Για τον Βαγγέλη”-Η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων για τον Βαγγέλη Παυλίδη

Εμείς οι σκι­τσο­γρά­φοι είμαστε εξαι­ρε­τικά επιρ­ρε­πείς στην υπερ­βολή. Η υπερ­βολή άλλωστε, είναι βασικό χαρα­κτη­ρι­στικό γνώ­ρι­σμα του τρόπου με τον οποίο μετα­βο­λί­ζουμε την επι­και­ρό­τητα και γενι­κό­τερα την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Από τον υπερ­το­νι­σμό και την παρα­μόρ­φωση ανθρώ­πι­νων χαρα­κτη­ρι­στι­κών, μέχρι το “τρά­βηγμα” των γεγο­νό­των στα άκρα προ­κει­μέ­νου να φωτί­σουμε κάποιες αθέατες πλευρές τους, η τάση να υπερ­βά­λουμε είναι πάντοτε παρούσα.

Κι όμως, όταν καλού­μα­στε να μιλή­σουμε για τον Βαγγέλη Παυλίδη ή ιδιω­τικά είτε, πολύ περισ­σό­τερο, δημόσια, αυτή η ευκολία να είμαστε πλη­θω­ρι­κοί και σπά­τα­λοι σε λόγια και συναι­σθή­ματα μας εγκα­τα­λεί­πει και δίνει τη θέση της σε μια περί­εργη αμη­χα­νία. Ίσως γιατί ο ίδιος ο Βαγ­γέ­λης υπήρξε τόσο πλη­θω­ρι­κός που κάνει οποια­δή­ποτε προ­σπά­θεια απο­τί­μη­σης του έργου και της προ­σω­πι­κό­τη­τας του να μοιάζει φτωχή.

Συνη­θί­ζουμε να λέμε πως οι σπου­δαίοι δημιουρ­γοί ζουν ακόμα και μετά το τέλος της ζωής τους μέσα από το έργο τους που παρα­μέ­νει ζωντανό. Είναι μια σκέψη παρή­γορη και αισιό­δοξη. Πράγ­ματι το έργο του Βαγγέλη Παυλίδη είναι και θα είναι εδώ γιατί υπήρξε ένας σπου­δαίος δημιουρ­γός. Κάθε σκίτσο του θα μείνει ζωντανό και παλ­λό­μενο, όπως ήταν τη στιγμή που γεν­νή­θηκε. Οι βαφές που επέλεξε ο Βαγ­γέ­λης δεν θα ξεθω­ριά­σουν. Ο Βαγ­γέ­λης Παυ­λί­δης περ­πά­τησε σκι­τσά­ρο­ντας τα χρόνια της χούντας και της μετα­πο­λί­τευ­σης, αφή­νο­ντας γελοιο­γρα­φικά χνάρια βαριά και ανε­ξί­τηλα, αφού υπήρξε ταυ­τό­χρονα εξαι­ρε­τικά ευρη­μα­τι­κός αλλά και πρω­το­μά­στο­ρας της πένας, καυ­στι­κός σχο­λια­στής και συνάμα σπάνιος καλ­λι­τέ­χνης. Αν για πολλούς από εμάς ο Βαγ­γέ­λης υπήρξε αδερ­φι­κός φίλος, για νεό­τε­ρους συνα­δέλ­φους υπήρξε δάσκα­λος που συνε­χί­ζει ακόμα να διδά­σκει κι ας μην είναι εδώ. Σχο­λιά­ζο­ντας την επι­και­ρό­τητα ή ομορ­φαί­νο­ντας βιβλία, ο Βαγ­γέ­λης Παυ­λί­δης κατά­φερε να αξιο­ποι­ή­σει το πλούσιο ταλέντο του και να συγκα­τα­λέ­γε­ται δίκαια ανάμεσα στους κορυ­φαί­ους Έλληνες σκι­τσο­γρά­φους.

Το έργο του Βαγγέλη, είναι λοιπόν εδώ, ο ίδιος όμως μας λείπει. Μας λείπει πολύ. Έφυγε νωρίς, έφυγε απροσ­δό­κητα κι αν η ελλη­νική γελοιο­γρα­φία φτώχυνε μια φορά, η παρέα μας, η συντρο­φιά των ελλήνων σκι­τσο­γρά­φων φαντά­ζει χρε­ο­κο­πη­μένη, αφού ο Βαγ­γέ­λης υπήρξε μια χαρι­σμα­τική προ­σω­πι­κό­τητα. Κάποιοι τον ζήσαμε περισ­σό­τερο, παρότι επέλεξε να ζει εδώ στη Ρόδο. Ακόμα όμως και όσοι τον συνα­να­στρά­φη­καν λιγό­τερο σίγουρα δεν θα τον ξεχά­σουν. Ο Βαγ­γέ­λης δημιουρ­γούσε όμορφες ιστο­ρίες και επε­φύ­λασσε για τον εαυτό του το ρόλο του πρω­τα­γω­νι­στή.  Αρκούσε να τσου­γκρί­σεις ένα ποτήρι κρασί μαζί του για να σου μετα­δώ­σει την αγάπη του για τη ζωή, το κέφι και την όρεξη του να δημιουρ­γή­σει ή με τα μολύβια, είτε και χωρίς. Πλη­θω­ρι­κός και πολύ­πλευ­ρος, κυριαρ­χούσε στο χώρο, σε “άρπαζε” και σε κέρδιζε, όπως ακριβώς άρπαξε τη ζωή και την έζησε μέχρι τέλους.

Πέρα από δρα­στή­ριος δημιουρ­γός υπήρξε υπερ­δρα­στή­ριος άνθρω­πος. Παρά την επιλογή του να ζει μακριά από την πρω­τεύ­ουσα, εδώ, στην αγα­πη­μένη του Ρόδο, ο Βαγ­γέ­λης Παυ­λί­δης δεν φλέρ­ταρε ούτε στιγμή με τον ανα­χω­ρη­τι­σμό, κάτι που συχνά κάνουν οι μεγάλοι καλ­λι­τέ­χνες. Δεν αυτο­πε­ριο­ρί­στηκε στο ρόλο του παρα­τη­ρητή σχο­λια­στή, αλλά υπήρξε ενερ­γη­τι­κός συν­δια­μορ­φω­τής της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. “Ανα­κα­τεύ­τηκε” με τα κοινά, αφου­γκρά­στηκε και ζυμώ­θηκε με τους συμπο­λί­τες του, έτρεξε για τον τόπο και τους συναν­θρώ­πους του. Πήρε και έδωσε.

Το κενό που άφησε είναι μεγάλο. Κοι­τά­ζο­ντάς το όμως συνει­δη­το­ποιούμε το μέγεθος του ίδιου. Το μέγεθος του συνα­δέλ­φου, του φίλου, του δασκά­λου μας. Και κάθε φορά που βρι­σκό­μα­στε σε μια όμορφη εκδή­λωση σαν τη σημε­ρινή, σε μια έκθεση, ή ακόμα και σε μια απλή βραδιά με κρασί και μεζέδες θα χαμο­γε­λάμε και θα λέμε μεταξύ μας τι ωραία που θα ήταν να ήταν μαζί μας και ο Βαγ­γέ­λης.