Σ. Σοκορέλος, ο πρώτος των πρώτων: «Το ηθικό δίδαγμα των Πανελληνίων είναι να πιστεύεις στον εαυτό σου και στις ικανότητές σου»

Συ­νέ­ντευ­ξη στον

Δημ. Γκαρ­τζώ­νη

O Σω­τή­ρης Σο­κο­ρέ­λος ση­μεί­ω­σε σπου­δαία επι­τυ­χία στις φε­τι­νές πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις. Είναι ο πρώ­τος των πρώ­των φε­τι­νών ει­σα­χθέ­ντων στα Ανώ­τα­τα Εκ­παι­δευ­τι­κά Ιδρύ­μα­τα της χώρας. Πέ­ρα­σε στην Ια­τρι­κή Σχολή Αθη­νών, με 19.641 μόρια, επι­τυγ­χά­νο­ντας την υψη­λό­τε­ρη βαθ­μο­λο­γία! Είναι γιος της Ζωής και του Μι­χά­λη Σο­κο­ρέ­λου, διευ­θυ­ντή της Ορ­θο­πε­δι­κής Κλι­νι­κής του Νο­σο­κο­μεί­ου της Ρόδου και θέλει και ο ίδιος να επι­λέ­ξει την ει­δι­κό­τη­τα της ορ­θο­πε­δι­κής.

Σε μία εκ βα­θέ­ων συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δη­μο­κρα­τι­κή», ο Σω­τή­ρης Σο­κο­ρέ­λος, μιλά για τον αγώνα που έδωσε για να κα­τα­κτή­σει το όνει­ρό του και απο­τε­λεί πα­ρά­δειγ­μα προς μί­μη­ση για την προ­σή­λω­σή του στο στόχο του.

Τα ΜΜΕ εξή­ραν την με­γά­λη πρω­τιά του Σω­τή­ρη, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντάς τον ως «παιδί-θαύμα» ή «παιδί-φαι­νό­με­νο». Ο ίδιος δη­λώ­νει απλά για την επι­τυ­χία του στις πα­νελ­λή­νιες εξε­τά­σεις και την ει­σα­γω­γή του στην Ια­τρι­κή: «Είναι για μένα ένα όνει­ρο που έγινε πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, μια μάχη από την οποία βγήκα δυ­να­τό­τε­ρος και νι­κη­τής στα μάτια των δικών μου αν­θρώ­πων».

• Τι ση­μαί­νει για ‘σένα η πρω­τιά στην Ια­τρι­κή Αθη­νών; Πώς είναι να βλέ­πεις το όνομά σου και τη φω­το­γρα­φία σου στα πα­νελ­λή­νιας εμ­βέ­λειας σάιτ, τη­λε­ο­πτι­κούς σταθ­μούς, με­γά­λες εφη­με­ρί­δες…;

Είναι για μένα ένα όνει­ρο που έγινε πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, μια μάχη από την οποία βγήκα δυ­να­τό­τε­ρος και νι­κη­τής στα μάτια των δικών μου αν­θρώ­πων. Είναι με­γά­λη τιμή για εμένα να βλέπω το όνομά μου, τις φω­το­γρα­φί­ες μου και τη ζωή μου ολό­κλη­ρη να περ­νά­ει από σάιτ, εφη­με­ρί­δες, κα­νά­λια ρα­διο­φω­νι­κά και τη­λε­ο­πτι­κά μέσα που άκου­γα, πα­ρα­κο­λου­θού­σα και θαύ­μα­ζα από μι­κρός. Νιώθω ότι ένας κύ­ριος στό­χος, ανα­φαν­δόν, επε­τεύ­χθη.

• Το γε­γο­νός ότι έδι­νες πα­νελ­λή­νιες για δεύ­τε­ρη φορά, σε έκανε να πει­σμώ­σεις ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο; Τι έχεις να πεις στα παι­διά που δεν τα κα­τά­φε­ραν αυτή τη φορά, ακόμη και αν προ­σπά­θη­σαν πολύ;

Πέ­ρυ­σι, ει­σά­χθη­κα στο Τμήμα Βιο­λο­γί­ας του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Πα­τρών, στο οποίο και ποτέ δεν πα­ρα­κο­λού­θη­σα κά­ποιο μά­θη­μα, απλά είχα πραγ­μα­το­ποι­ή­σει την εγ­γρα­φή. Ήθελα την ια­τρι­κή. Αυτό ήταν που με πεί­σμω­σε, η ίδια η θέ­λη­σή μου. Όπως και την πρώτη φορά. Κι αυτό θεωρώ ότι πρέ­πει να μας πει­σμώ­νει όλους, όχι μια “ατυ­χία”, αλλά τα ίδια μας τα όνει­ρα. Διότι στις πα­νελ­λή­νιες η επί­δο­ση δεν κα­θο­ρί­ζε­ται μόνο από τις γνώ­σεις που κα­τέ­χει ο κα­θέ­νας, αλλά από πολ­λούς δια­φο­ρε­τι­κούς πα­ρά­γο­ντες, όπως εμπει­ρία, ψυ­χραι­μία, με­θο­δι­κό­τη­τα, ευ­ε­λι­ξία ώστε να μπο­ρείς να αντε­πε­ξέλ­θεις στις δύ­σκο­λες συν­θή­κες αλλά και το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο τύχη… Με βάση τούς κα­θη­γη­τές μου όλα τα πα­ρα­πά­νω τα είχα εκτός από … την τύχη. Πέ­ρυ­σι είχα απο­κλί­σεις στις βαθ­μο­λο­γί­ες με­τα­ξύ των εξε­τα­στών, όχι λι­γό­τε­ρο πεί­σμα ή γνώ­σεις. Θυ­μά­μαι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τους κα­θη­γη­τές μου να λένε: “Σω­τή­ρη, ήσουν έτοι­μος. Η τύχη δεν ήταν έτοι­μη για εσένα. Έχεις τις ικα­νό­τη­τες ακόμα και σε ένα μήνα να ξα­να­δώ­σεις, απλά έτσι όπως δο­μεί­ται το σύ­στη­μα, πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νου­με ένα χρόνο”.

Στα παι­διά που φέτος δεν τα κα­τά­φε­ραν και “απέ­τυ­χαν “-ένας όρος τε­λεί­ως σχε­τι­κός- έχω να πω πως η ζωή δε στα­μα­τά­ει εδώ. Μπο­ρεί να νιώ­θε­τε “άχθος αρού­ρης”, όμως αξί­ζε­τε. Πι­στέψ­τε στον εαυτό σας, στα όνει­ρά σας και θα κα­τα­φέ­ρε­τε τα πάντα.

Υπάρ­χουν πολ­λοί δρό­μοι για να κά­νεις αυτό που θέ­λεις και με υπο­μο­νή μπο­ρείς να βρεις τον κα­λύ­τε­ρο και όποιον σου ται­ριά­ζει …

• Επέ­λε­ξες την ια­τρι­κή λόγω της… οι­κο­γε­νεια­κής πα­ρά­δο­σης; Σκέ­φτε­σαι να ακο­λου­θή­σεις την ορ­θο­πε­δι­κή ή προ­τι­μάς κά­ποια άλλη ει­δι­κό­τη­τα;

Η οι­κο­γέ­νειά μου απαρ­τί­ζε­ται από 3 γε­νιές εκ­παι­δευ­τι­κών και πρώ­τος ο πα­τέ­ρας μου ήταν εκεί­νος που θέ­λη­σε πολύ την ια­τρι­κή και την επέ­λε­ξε. Μπο­ρεί να μην κα­τά­φε­ρα να τους γνω­ρί­σω όλους, όμως, ιστο­ρί­ες της οι­κο­γέ­νειας και οι επαγ­γελ­μα­τι­κές τους επι­λο­γές απο­τέ­λε­σαν για εμένα “οδηγό ζωής”. Αγα­πού­σαν τα παι­διά, αγα­πού­σαν τον συ­νάν­θρω­πό τους και πρό­σφε­ραν στην κοι­νω­νία με κάθε τρόπο.

Η μη­τέ­ρα μου με την ευαι­σθη­σία της και με το να αγα­πά­ει ανι­διο­τε­λώς κάθε άν­θρω­πο που έχει συ­να­ντή­σει στη ζωή της, μου έμαθε την αξία της “προ­σφο­ράς”. Όσα κι αν έχω δε­χτεί αδί­κως κι ό,τι κι αν με έχει πει­ρά­ξει δε θα με κά­νουν να αρ­νη­θώ τη βο­ή­θειά μου σε κα­νέ­ναν. Όταν κά­ποιος πέ­φτει, πρέ­πει να τον ση­κώ­νου­με και όχι να τον ρί­χνου­με πιο κάτω…

Από μι­κρός όνει­ρο ζωής, και όχι επει­δή ήταν ο πα­τέ­ρας μου, αλλά γιατί ήθελα να προ­σφέ­ρω, να βοη­θή­σω τον κόσμο, να απα­λύ­νω τον πόνο, ήταν η ια­τρι­κή. Απλά ο πα­τέ­ρας μου, απο­τε­λού­σε το ιδα­νι­κό πρό­τυ­πο κι με έκανε να το κυ­νη­γή­σω ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο και να θέλω να προ­σφέ­ρω μια χείρα βοη­θεί­ας στον κόσμο σε πα­νελ­λή­νιο επί­πε­δο ακόμα και σε πα­γκό­σμιο, όπως ακρι­βώς έκανε κι εκεί­νος στον τόπο μας.

Η ευ­σπλα­χνία, η ευαι­σθη­σία μου σε συ­νερ­γα­σία με το πρό­τυ­πό μου έδρα­σαν κα­τα­λυ­τι­κά στο να θέλω τόσο πολύ να γίνω ένας για­τρός, γιατί η ια­τρι­κή είναι, πραγ­μα­τι­κά, ένα λει­τούρ­γη­μα …

Έτσι, θεωρώ την από­φα­ση μου αυτή απόρ­ροια όλων των αξιών που μου έχει εμ­φυ­σή­σει η οι­κο­γέ­νειά μου στο σύ­νο­λό της. Ναι, σκέ­φτο­μαι να ακο­λου­θή­σω την ορ­θο­πε­δι­κή. Με έχει “κερ­δί­σει” ως ει­δι­κό­τη­τα και θεωρώ ότι έχει πολλά πε­ρι­θώ­ρια ανά­πτυ­ξης.

• Σκέ­φτε­σαι να συ­νε­χί­σεις σπου­δές στο εξω­τε­ρι­κό, ή και να ερ­γα­στείς μό­νι­μα εκεί, όπως κά­νουν πλέον πολ­λοί νέοι για­τροί;

Αυτή την στιγ­μή, θα ήθελα χωρίς δεύ­τε­ρη σκέψη να μείνω εδώ στην πα­τρί­δα μου, την αγα­πη­μέ­νη μου Ελ­λά­δα… ακόμα και αν μου γίνει πρό­τα­ση υπο­τρο­φί­ας. Στο μέλ­λον σκέ­φτο­μαι να συ­νε­χί­σω με­τεκ­παί­δευ­ση στο εξω­τε­ρι­κό, συ­γκε­κρι­μέ­να στο νο­σο­κο­μείο Mayo Clinic της Αμε­ρι­κής.

• Ποια είναι η άποψή σου τε­λι­κά για τη δια­δι­κα­σία των πα­νελ­λη­νί­ων εξε­τά­σε­ων; Πόσο δύ­σκο­λη ήταν για σένα η προ­ε­τοι­μα­σία και τι είναι αυτό που παί­ζει το με­γα­λύ­τε­ρο ρόλο στην επι­τυ­χία ενός μα­θη­τή;

Προ­σω­πι­κά, θεωρώ πως οι πα­νελ­λή­νιες εξε­τά­σεις πρέ­πει να απο­δε­σμευ­τούν τε­λεί­ως από τον θεσμό της σχο­λι­κής εκ­παί­δευ­σης διότι με αυτό τον τρόπο αλ­λοιώ­νε­ται ο σκο­πός της και όλα θυ­σιά­ζο­νται στο μολώχ των εξε­τά­σε­ων.

Οι πα­νελ­λή­νιες ναί, είναι όντως ένας δύ­σκο­λος αγώ­νας. Όχι από άποψη δια­βά­σμα­τος, γιατί δυ­στυ­χώς ή ευ­τυ­χώς από μικρά παι­διά εί­χα­με έναν όγκο μα­θη­μά­των, αλλά από άποψη ψυ­χο­λο­γί­ας. Ξέ­ρεις ότι μια εξέ­τα­ση τριών ωρών κρί­νει το μέλ­λον σου. Η δια­δι­κα­σία είναι ψυ­χο­φθό­ρα τόσο για εμάς τους υπο­ψή­φιους όσο και για τους γο­νείς μας. Είναι μια “επέν­δυ­ση ψυχής”. Για να βγείς νι­κη­τής από αυτόν τον “αγώνα” και να πε­τύ­χεις πρέ­πει να ελέγ­χεις το άγχος σου και γε­νι­κό­τε­ρα όλα τα αρ­νη­τι­κά σου συ­ναι­σθή­μα­τα. “Κερ­δί­ζει”, δη­λα­δή, πιο ισορ­ρο­πη­μέ­νος ανά­με­σα σε δύο μα­θη­τές πα­ρό­μοιων ικα­νο­τή­των.

• Χρειά­στη­κε να κά­νεις θυ­σί­ες για να πε­τύ­χεις το στόχο σου;

Σε θέμα δια­σκέ­δα­σης και ψυ­χα­γω­γί­ας δε στε­ρή­θη­κα τί­πο­τε απο­λύ­τως. Έβγαι­να τα­κτι­κά με τους φί­λους μου και προ­σπα­θού­σα το βράδυ, μετά το διά­βα­σμα, να χα­λα­ρώ­νω βλέ­πο­ντας κά­ποια ται­νία. Το μόνο που στε­ρή­θη­κα ήταν η γυ­μνα­στι­κή, που πα­λαιό­τε­ρα με χα­λά­ρω­νε ήταν ένας τρό­πος εκτό­νω­σης για εμένα κι έτσι, θα προ­σπα­θή­σω να την ανα­πλη­ρώ­σω τώρα. Καθώς λέμε «νοῦς ὑγιής ἐν σώ­μα­τι ὑγιεῖ».

• Κλεί­νο­ντας, ποια είναι η ση­μα­ντι­κό­τε­ρη εμπει­ρία που απο­κό­μι­σες μέσα από τη δια­δι­κα­σία των πα­νελ­λη­νί­ων εξε­τά­σε­ων;

«Όλα για κά­ποιο λόγο γί­νο­νται». Με πίστη, υπο­μο­νή και επι­μο­νή όλα είναι δυ­να­τά… Η περ­σι­νή ατυ­χία με ωρί­μα­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο, άνοι­ξε τους πνευ­μα­τι­κούς μου ορί­ζο­ντες και με έκανε δυ­να­τό­τε­ρο γιατί ήταν κάτι πολύ δύ­σκο­λο. Για εμένα, η ια­τρι­κή ήταν όνει­ρο ζωής και το είδα να γκρε­μί­ζε­ται εν μια νυκτί. Δε θέ­λη­σα να τα πα­ρα­τή­σω σε καμία πε­ρί­πτω­ση, ούτε σκέ­φτη­κα να ακο­λου­θή­σω τη Βιο­λο­γία, γιατί ήμουν πλή­ρως συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νος …

Μέσα από τις πα­νελ­λή­νιες «φίλ­τρα­ρα» αν­θρώ­πους και συ­μπε­ρι­φο­ρές. Κα­τα­νό­η­σα ποιοί ήταν πραγ­μα­τι­κά δίπλα μου και χαί­ρο­νταν με την χαρά μου και ποιοί όχι…

Σε αυτό μου τον αγώνα, είδα την οι­κο­γέ­νειά μου και τους δι­κούς μου αν­θρώ­πους πιο ενω­μέ­νους από ποτέ. Αν με ρω­τού­σα­τε για κάτι που έμαθα από αυτό το τα­ξί­δι, θα σας απα­ντού­σα πως έμαθα να αγα­πάω ει­λι­κρι­νά και ανι­διο­τε­λώς αλλά και να αντι­με­τω­πί­ζω κάθε επερ­χό­με­νη δυ­σκο­λία. Έμαθα να προ­σφέ­ρω πε­ρισ­σό­τε­ρα. Οι άν­θρω­ποί μου είναι η δύ­να­μή μου. Για αυ­τούς θα έκανα τα πάντα. Το ηθικό δί­δαγ­μα των πα­νελ­λη­νί­ων είναι να πι­στεύ­εις στον εαυτό σου και στις ικα­νό­τη­τες σου…

Τέλος ένα «τε­ρά­στιο» ευ­χα­ρι­στώ στην οι­κο­γέ­νειά μου, τον κα­θέ­να ξε­χω­ρι­στά, τους κα­θη­γη­τές μου αλλά και τους αφα­νείς ήρωες αυτής της ιστο­ρί­ας…