Στ. Kαμπάνταης: «Θα απαιτήσουμε την υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας»

Πώς απο­φα­σί­σατε να ασχο­λη­θείτε με το επάγ­γελμα του οδηγού του­ρι­στι­κού λεω­φο­ρείου;

Ξεκί­νησα το 2008, όταν ένας φίλος μου αγόρασε δεύτερο λεω­φο­ρείο και με παρα­κί­νησε να εργαστώ ως οδηγός. Τότε οι συν­θή­κες ήταν σαφώς καλύ­τε­ρες. Έβγαλα επαγ­γελ­μα­τικό δίπλωμα και έτσι μπήκα στον κλάδο.

Ποιες είναι οι δυσκο­λίες και ποια τα καλά του επαγ­γέλ­μα­τος;

Το επάγ­γελμα του οδηγού του­ρι­στι­κού λεω­φο­ρείου έχει πολλά καλά και αντί­στοιχα πολλές δυσκο­λίες. Είναι ωραίο να έρχεσαι σε επαφή με ανθρώ­πους απ΄ όλη την Ευρώπη και απ’ όλο τον κόσμο που έρχο­νται να επι­σκε­φθούν τη Ρόδο. Είναι δε εξαι­ρε­τικό το προ­νό­μιο που έχουμε να βρι­σκό­μα­στε καθη­με­ρινά σε όλα αυτά τα αξιο­θέ­ατα και τα πανέ­μορφα σημεία της Ρόδου.

Οι δυσκο­λίες έχουν να κάνουν με τα πάρεργα όπως το αχθο­φο­ρικό έργο που ανα­γκα­στικά επι­τε­λούμε καθη­με­ρινά. Ιδιαί­τερα όμως θα σταθώ στα εξα­ντλη­τικά ωράρια εργα­σίας. Είναι σύνηθες για ένα οδηγό να βρί­σκε­ται στο τιμόνι έως και 20 ώρες τη μέρα! Είναι βάρβαρο το ωράριο αυτό.

Ξεκι­νώ­ντας από το αερο­δρό­μιο για να φθά­σουμε στη Νότια Ρόδο, θα στα­μα­τή­σουμε σε πολλούς σταθ­μούς κατά τη διάρ­κεια της δια­δρο­μής, θα αφή­σουμε κόσμο, θα φορ­τώ­σουμε και θα ξεφορ­τώ­σουμε βαλί­τσες. Θα μπλέ­ξουμε σε κίνηση, θα πρέπει να κου­μα­ντά­ρουμε τον μεγάλο όγκο του οχή­μα­τος… Μία δια­δρομή με ενδιά­με­σες στάσεις, μπορεί να διαρ­κέ­σει έως και τρεις ώρες. Και μπορεί ένας οδηγός να κάνει πέντε και έξι τέτοια transfer την ημέρα.

Όλες αυτές τις δυσκο­λίες μπορεί να μη τις αντι­λαμ­βά­νε­ται ο πολύς κόσμος, καλού­μα­στε όμως να τις αντι­με­τω­πί­σουμε καθη­με­ρινά με χαμό­γελο αφού έχουμε να κάνουμε με τους επι­σκέ­πτες του νησιού μας, στους οποίους οφεί­λουμε να δεί­χνουμε πάντα το καλύ­τερό μας πρόσωπο. Οι οδηγοί είμαστε συνέ­χεια μαζί με τους του­ρί­στες. Τους μετα­φέ­ρουμε από και προς το ξενο­δο­χείο, στο λιμάνι, στις εκδρο­μές τους. Έχουμε άμεση επαφή μαζί τους. Ο γύρος της Ρόδου διαρκεί π.χ. 13 ώρες συνο­λικά. Στο τέλος της μέρας βγά­ζουμε μαζί τους φωτο­γρα­φίες, ανταλ­λάσ­σουμε τηλέ­φωνα, γινό­μα­στε φίλοι στα κοι­νω­νικά δίκτυα.

Οφείλω να πω στο σημείο αυτό, ότι το επίπεδο των συνα­δέλ­φων είναι πάρα πολύ υψηλό. Όλα τα παιδιά είναι υπεύ­θυνα και φιλό­τιμα. Αντι­με­τω­πί­ζουν την κάθε δυσκο­λία με άψογο επαγ­γελ­μα­τι­σμό. Και απαι­τεί­ται υψηλός επαγ­γελ­μα­τι­σμός καθώς η θέση μας συν­δέ­ε­ται με πολλές ευθύνες.

Θα λέγατε ότι είναι επι­κερ­δές το επάγ­γελμα του οδηγού του­ρι­στι­κού λεω­φο­ρείου στη Ρόδο;

Αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε κι εμείς οι ίδιοι ότι οι συν­θή­κες δεν είναι πλέον ιδα­νι­κές. Δεν είναι τα πράγ­ματα όπως ήταν πριν από μία δεκα­ε­τία. Δίνο­νται πολλές προ­σφο­ρές στις τιμές των πακέτων, ενώ και η υψηλή φορο­λο­γία απο­τε­λεί βραχνά. Αυτό όμως που πρέπει να γίνει αντι­λη­πτό, είναι ότι την τελευ­ταία δεκα­ε­τία έχει διο­γκω­θεί σημα­ντικά ο αριθμός των του­ρι­στών που δέχεται το νησί.

Οι αφίξεις-αναχωρήσεις έχουν αυξηθεί κατά ένα εκα­τομ­μύ­ριο χον­δρικά, πράγμα που σημαί­νει ότι οι μετα­κι­νή­σεις έχουν αυξηθεί κατά 35%, ενώ δεν έχει επε­κτα­θεί απα­ραί­τητα ο στόλος των του­ρι­στι­κών λεω­φο­ρείων και ο αριθμός των επαγ­γελ­μα­τιών οδηγών. Ανα­γκα­ζό­μα­στε συνεπώς να εκτε­λούμε εξα­ντλη­τικά ωράρια εργα­σίας για να φέρουμε εις πέρας το μετα­φο­ρικό έργο. Κι ενώ δου­λεύ­ουμε κάτω από αντί­ξοες συν­θή­κες, οι απο­λα­βές μας απέχουν πολύ από το προσ­δο­κώ­μενο. Έχουν αναρ­τη­θεί κάποιες συμ­βά­σεις εργα­σίας στον Σ.ΕΠ.Ε. που αν τις δει κανείς θα τρίβει τα μάτια του. Τα προ­βλε­πό­μενα επι­δό­ματα για νυχτε­ρινή απα­σχό­ληση, υπε­ρω­ριακή εργασία, αχθο­φο­ρικό έργο κλπ. ανε­βά­ζουν σημα­ντικά το ύψος της μισθο­δο­σίας. Αυτοί οι μισθοί δεν πλη­σιά­ζουν ούτε στο ελά­χι­στο τους δικούς μας.

Όχι λοιπόν δεν μπορεί να πει κανείς ότι είναι καλά αμει­βό­μενο το επάγ­γελμα του οδηγού του­ρι­στι­κού λεω­φο­ρείου στη Ρόδο.

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα, πώς αντε­πε­ξέρ­χε­στε οι οδηγοί στα καθή­κο­ντά σας κάτω από αυτές τις συν­θή­κες…

Αυτό που χρειά­ζε­ται είναι εμπει­ρία και αγάπη γι’ αυτό που κάνεις. Αν δεν την αγαπάς αυτή τη δουλειά, δεν μπορείς να την κάνεις. Και όντως, όλοι μας αγαπάμε τη δουλειά μας. Δια­φο­ρε­τικά δεν θα μπο­ρού­σαμε να αντε­πε­ξέλ­θουμε στις απαι­τή­σεις, θα είχαμε αφήσει το τιμόνι προ πολλού.

Είστε ο νεα­ρό­τε­ρος πρό­ε­δρος που υπη­ρέ­τησε το Σωμα­τείο Οδηγών Λεω­φο­ρείων της Ρόδου «Κολοσ­σός». Πώς φθάσετε σε αυτή τη θέση;

Όπως σας εξήγησα, ασχο­λού­μαι με το επάγ­γελμα από το 2008 με ένα διά­λειμμα δύο ετών. Επι­χεί­ρησα να κάνω μία δική μου επι­χεί­ρηση με κέρδισε όμως το τιμόνι, οπότε επέ­στρεψα στα λεω­φο­ρεία. Όταν λοιπόν επέ­στρεψα θέλησα να ασχο­ληθώ με το συν­δι­κα­λι­σμό για να βοηθήσω κι εγώ όσο μπο­ρούσα στην επίλυση κάποιων χρόνιων προ­βλη­μά­των του κλάδου. Στην προη­γού­μενη θητεία του δ.σ. κατέ­λαβα τη θέση του αντι­προ­έ­δρου. Στα τέλη του 2017 μετά την παραί­τηση του προ­έ­δρου, ανέλαβα πρό­ε­δρος και οδήγησα το Σωμα­τείο σε εκλογές.

Το Σωμα­τείο μας ήταν απο­δυ­να­μω­μένο τότε. Οι προη­γού­με­νοι πρό­ε­δροι αδια­φο­ρού­σαν εντελώς για την τύχη του κλάδου. Υπήρχε πλήρης αδρά­νεια για πολλά χρόνια. Δυσκο­λευ­τή­καμε να συγκρο­τή­σουμε ψηφο­δέλ­τιο. Κατά­φερα όμως να συγκε­ντρώσω μία ομάδα συνα­δέλ­φων, να κάνω ένα αξιό­μαχο συν­δυα­σμό με τον οποίο κατε­βή­καμε στις εκλογές. Η συνέ­χεια είναι λίγο-πολύ γνωστή.

Κατα­φέ­ραμε σήμερα παρ’ όλες τις απειλές και τους εκβια­σμούς που δέχο­νται οι συνά­δελ­φοι να προ­βούμε σε μία κινη­το­ποί­ηση όπου συμ­με­τέ­χουν 120-130 οδηγοί. Αν μη το άλλο, αυτή η συμ­με­τοχή φανε­ρώ­νει το αξιό­μαχο του συλ­λό­γου μας.

Και είμαστε στις επάλ­ξεις για να διεκ­δι­κή­σουμε όλα όσα δικαιού­μα­στε. Ζητούμε την επίλυση προ­βλη­μά­των του κλάδου τα οποία διαιω­νί­ζο­νται λόγω της αδια­φο­ρίας και της αδρά­νειας που υπήρχε όλα τα προη­γού­μενα χρόνια.

Πώς επήλθε η ρήξη με την εργο­δο­σία; Ποιο είναι το χρονικό της προ­κή­ρυ­ξης των απερ­για­κών σας κινη­το­ποι­ή­σεων;

Κοι­τάξτε, κανο­νικά θα έπρεπε η ίδια η εργο­δο­σία να ανα­λά­βει την πρω­το­βου­λία της υπο­γρα­φής μίας τοπικής συλ­λο­γι­κής σύμ­βα­σης η οποία θα ρύθμιζε όλα τα ανοιχτά εργα­σιακά ζητή­ματα. Αυτό δεν έγινε ποτέ. Όταν λοιπόν εκλέ­χθηκα πρό­ε­δρος του συλ­λό­γου καλέ­σαμε την Ένωση Πρα­κτό­ρων να συζη­τή­σουμε το ζήτημα της Συλ­λο­γι­κής Σύμ­βα­σης Εργα­σίας. Δεν αντα­πο­κρί­θηκε όμως ποτέ κανείς στο κάλεσμά μας. Κάπως έτσι φτάσαμε σήμερα στις κινη­το­ποι­ή­σεις. Αντί­θετα με ό,τι μπορεί να πιστεύει κανείς, ζητούμε μία λύση το συντο­μό­τερο δυνατό. Θέλουμε να επι­στρέ­ψουμε στη δουλειά μας, αλλά πριν γίνει αυτό, θέλουμε να γνω­ρί­ζουμε ότι έχουν λυθεί τα εργα­σιακά μας θέματα με αιχμή το ωράριο απα­σχό­λη­σης.

Τι απα­ντάτε σε όσους επι­κρί­νουν την απόφασή του σωμα­τείου σας να προβεί σε απερ­γίες εν μέσω της του­ρι­στι­κής σεζόν;

Κατα­λα­βαίνω ότι μπορεί να υπάρ­χουν αντι­δρά­σεις για την κινη­το­ποί­ηση εν μέσω της υψηλής του­ρι­στι­κής περιό­δου. Θέλω όμως να κατα­στήσω σαφές, ότι δεν απο­φα­σί­σαμε εν μία νυκτί να απερ­γή­σουμε. Η προ­σπά­θεια συνεν­νό­η­σης και συνερ­γα­σίας με την Ένωση του­ρι­στι­κών πρα­κτό­ρων ξεκί­νησε από το Φεβρουά­ριο. Κανείς όμως δεν αντα­πο­κρί­θηκε. Ακόμη και μετά την ευρεία σύσκεψη που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στο δημαρ­χείο με τη συμ­με­τοχή δια­φό­ρων φορέων και επαγ­γελ­μα­τι­κών σωμα­τείων που μας στη­ρί­ζουν, δεν φτάσαμε στο επι­θυ­μητό επίπεδο συνεννόησης-συνεργασίας με τους πρά­κτο­ρες.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να μην έχουμε άλλη λύση από την άσκηση πίεσης για να εισα­κου­στούν τα αιτή­ματά μας. Δεν είχαμε προ­α­πο­φα­σί­σει εν ολίγοις να κάνουμε απερ­γίες τον Αύγου­στο. Αυτό προ­έ­κυψε λόγω των συγκυ­ριών.

Το δικα­στή­ριο απο­φάν­θηκε περί της νομι­μό­τη­τας της απερ­για­κής σας κινη­το­ποί­η­σης. Απο­τε­λεί η απόφαση αυτή δικαί­ωση για εσάς;

Αυτό που έχω να δηλώσω είναι ότι πάντα πίστευα ότι έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Τα αιτή­ματά μας είναι καθ΄ όλα νόμιμα. Δεν διεκ­δι­κή­σαμε τίποτε παρά­λογο. Πίστευα στα αιτή­ματά μας όπως πίστευα και στη Δικαιο­σύνη. Δεν φοβή­θηκα και δεν δίστασα ούτε στιγμή. Προ­φα­νώς και ο αγώνας μας δικαιώ­νε­ται μέσα απ΄όλη αυτή τη δια­δι­κα­σία που περά­σαμε έπειτα από την μηνυ­τή­ρια αναφορά που υπέβαλε ενα­ντίον μας ιδιω­τική εται­ρεία ζητώ­ντας να χαρα­κτη­ρι­στεί παρά­νομη και κατα­χρη­στική η απερ­γιακή μας κινη­το­ποί­ηση. Πλέον δεν μας σταματά τίποτε. Θα απαι­τή­σουμε την υπο­γραφή της συλ­λο­γι­κής σύμ­βα­σης εργα­σίας.

Θέλω με την ευκαι­ρία να ευχα­ρι­στήσω μέσα από την καρδιά μου όλους όσοι μας συμπα­ρα­στά­θη­καν όλες αυτές τις ημέρες. Η Υπο­στή­ριξή τους ήταν συγκι­νη­τική.

Πώς θα χαρα­κτη­ρί­ζατε το ρόλο των οδηγών; Ποια είναι η θέση τους στην του­ρι­στική αλυσίδα;

Οι οδηγοί απο­τε­λούμε ένα βασικό κρίκο στην του­ρι­στική αλυσίδα. Νοια­ζό­μα­στε για τον του­ρι­σμό και θέλουμε να βελ­τιώ­νε­ται συνεχώς το παρε­χό­μενο του­ρι­στικό προϊόν του τόπου μας. Όπως και όσο μπο­ρούμε είμαστε απο­φα­σι­σμέ­νοι να στη­ρί­ξουμε την προ­σπά­θεια για την επι­μή­κυνση της του­ρι­στι­κής περιό­δου. Εφόσον λοιπόν ορί­σουμε ένα συγκε­κρι­μένο πλαίσιο εργα­σίας, είμαστε πρό­θυ­μοι να συμ­με­τέ­χουμε στην μεγάλη προ­σπά­θεια για την επέ­κταση της σεζόν.

Κλεί­νο­ντας, ποια είναι η άποψή σας για το του­ρι­στικό προϊόν της Ρόδου και το μέλλον του του­ρι­σμού;

Δεν χρειά­ζε­ται να μετράμε κεφάλια. Πρέπει να στο­χεύ­ουμε στην ποιό­τητα. Εάν προ­σφέ­ρεις ποιο­τι­κές υπη­ρε­σίες θα μπορείς να αξιώ­νεις ένα ποιο­τι­κό­τερο του­ρι­σμό. Πιστεύω ότι το νησί δεν έχει ανάγκη από επι­πλέον κλίνες. Άλλα πράγ­ματα χρειά­ζε­ται. Κατα­να­λώ­νουμε πολλούς πόρους και απί­στευτη ενέρ­γεια στη δια­χεί­ριση ενός τερά­στιου όγκου του­ρι­στών με το όφελος για το νησί μας να είναι πενιχρό. Αν πάρουμε ως παρά­δειγμα τη Μύκονο ή τη Σαντο­ρίνη που δέχο­νται σαφώς λιγό­τε­ρους του­ρί­στες ενώ τα έσοδά τους είναι πολλά περισ­σό­τερα από εμάς, θα συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε ότι ίσως πρέπει να επα­νε­ξε­τά­σουμε τα πράγ­ματα. Δεν εννοώ ότι πρέπει να μιμη­θούμε τη Μύκονο και τη Σαντο­ρίνη, απλά πρέπει να ανα­ζη­τούμε πάντα το καλύ­τερο δυνατό απο­τέ­λε­σμα.