“Δημοσιογραφία της ευμένειας ή δημοσιογραφία της ευγένειας;”

Αεθρο του Χρή­στου Μπάρ­δου

Σε κάθε κοι­νω­νι­κό σύ­στη­μα, το επαγ­γελ­μα­τι­κό αξί­ω­μα προσ­δί­δει ταυ­τό­χρο­να και μια θέση ισχύ­ος στον κά­το­χο του. Αλί­μο­νο αν, ο κα­θέ­νας έκανε χρήση της ατο­μι­κής εξου­σί­ας ή του εκά­στο­τε τί­τλου που του εξα­σφα­λί­ζει η επαγ­γελ­μα­τι­κή του θέση για ίδιον  όφε­λος.

Δη­μο­σιο­γρά­φος  θε­ω­ρεί­ται ο υπη­ρέ­της του κοι­νού συμ­φέ­ρο­ντος, που οφεί­λει να πε­ρι­γρά­φει και να κρι­τι­κά­ρει πραγ­μα­τι­κά γε­γο­νό­τα, την αλή­θεια, δη­μό­σια, δε­δο­μέ­νου ότι ο απλός πο­λί­της δεν έχει την δυ­να­τό­τη­τα να το κάνει. Για αυτό και η πένα του γί­νε­ται ένα ακόμα όπλο προ­ά­σπι­σης της δι­καιο­σύ­νης. Στο στό­χα­στρο του τί­θε­νται δη­μό­σιες και ιδιω­τι­κές αυ­θαι­ρε­σί­ες, πα­ρα­νο­μί­ες και σκάν­δα­λα που απο­δε­δειγ­μέ­να υπάρ­χουν και δεν κα­τα­σκευά­ζο­νται.

Σε καμιά όμως πε­ρί­πτω­ση, αυτή η δη­μο­σιο­γρα­φι­κή πένα δεν απο­τε­λεί ούτε προ­σω­πι­κό ξίφος,  ούτε ασπί­δα προ­στα­σί­ας  προ­κει­μέ­νου να εξυ­πη­ρε­τή­σει προ­σω­πι­κές εμπά­θειες και αντι­πα­λό­τη­τες, εγω­ι­στι­κά κί­νη­τρα και συμ­φέ­ρο­ντα. Η συ­κο­φα­ντία δεν βα­φτί­ζε­ται δη­μο­σιο­γρα­φι­κό λει­τούρ­γη­μα. Η κατά εξα­κο­λού­θη­ση σκαν­δα­λο­θη­ρία και άκρι­τη κα­τη­γο­ρία που κι­νεί­ται στον κόσμο του φα­ντα­στι­κού, οδη­γεί σε μο­να­χι­κό δρόμο και δεν κα­λύ­πτε­ται από τον ορι­σμό του δη­μο­σιο­γρά­φου.

Αναμ­φι­σβή­τη­τα, ο Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος   ως Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, ανα­λαμ­βά­νει το μέ­γε­θος της ευ­θύ­νης του ρόλου του. Ου­δέ­πο­τε δί­στα­σε να αντι­με­τω­πί­σει την οποια­δή­πο­τε  κρι­τι­κή στο πρό­σω­πο του, από όσο ψηλά και αν ερ­χό­τα­νε. Κρι­τι­κή όμως, που ακο­λου­θεί­ται από απο­δεί­ξεις και επι­χει­ρή­μα­τα, γιατί μόνο τότε απο­τε­λεί βα­σι­κό μοχλό ανά­πτυ­ξης και προ­ό­δου. Η κρι­τι­κή της αγέ­νειας, των προ­σω­πι­κών επι­θέ­σε­ων και της εσκεμ­μέ­νης σκο­πι­μό­τη­τας πρέ­πει να κα­τα­πο­λε­μεί­ται για να μην διαιω­νί­ζε­ται.

Η εν­θου­σιώ­δης επί­θε­ση της κας Δα­βι­λά στο πρό­σω­πο του Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου πε­ριέ­χει πα­ρω­πί­δες οι οποί­ες την εμπο­δί­ζουν να αντι­λη­φθεί οτι­δή­πο­τε αλη­θι­νό και άξιο έχει συ­ντε­λε­στεί σε αυτό τον τόπο. Η πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή δέ­χε­ται πυρά λά­σπης που δεν της ανα­λο­γούν και δεν την αγ­γί­ζουν. Επει­δή οι νη­σιώ­τες έχουν κα­τα­λή­ξει στον νέο τρόπο δια­κυ­βέρ­νη­σης, όπως έχει πι­στο­ποι­η­θεί και από τις πρό­σφα­τες δη­μο­σκο­πή­σεις.

Είναι πρέ­πον λοι­πόν, να θυ­μη­θεί κα­νείς, ότι ο όρκος που συ­νο­δεύ­ει το λει­τούρ­γη­μα που υπη­ρε­τεί είναι βαρύς και αλ­λη­λέν­δε­τος με την προ­στα­σία της αλή­θειας και της δια­φά­νειας. Το κοι­νω­νι­κό χρέος δια­σφα­λί­ζει μια ανι­διο­τε­λή εξυ­πη­ρέ­τη­ση του κοι­νού καλού με ήθος και αξιο­πρέ­πεια.   Δύο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά που δεν μπο­ρούν να αφαι­ρέ­σουν, ούτε από τον Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, ούτε από εμάς που κα­θη­με­ρι­νά πα­λεύ­ου­με δίπλα του.

Μπάρ­δος Γ. Χρή­στος

Εντε­ταλ­μέ­νος  Πε­ρι­φε­ρεια­κός  Σύμ­βου­λος

 στη Διεύ­θυν­ση Με­τα­φο­ρών και Επι­κοι­νω­νιών Δωδ/σου

της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου