“Δημοσιογραφία της ευμένειας ή δημοσιογραφία της ευγένειας;”

Αεθρο του Χρήστου Μπάρδου

Σε κάθε κοι­νω­νικό σύστημα, το επαγ­γελ­μα­τικό αξίωμα προσ­δί­δει ταυ­τό­χρονα και μια θέση ισχύος στον κάτοχο του. Αλίμονο αν, ο καθένας έκανε χρήση της ατο­μι­κής εξου­σίας ή του εκά­στοτε τίτλου που του εξα­σφα­λί­ζει η επαγ­γελ­μα­τική του θέση για ίδιον  όφελος.

Δημο­σιο­γρά­φος  θεω­ρεί­ται ο υπη­ρέ­της του κοινού συμ­φέ­ρο­ντος, που οφείλει να περι­γρά­φει και να κρι­τι­κά­ρει πραγ­μα­τικά γεγο­νότα, την αλήθεια, δημόσια, δεδο­μέ­νου ότι ο απλός πολίτης δεν έχει την δυνα­τό­τητα να το κάνει. Για αυτό και η πένα του γίνεται ένα ακόμα όπλο προ­ά­σπι­σης της δικαιο­σύ­νης. Στο στό­χα­στρο του τίθε­νται δημό­σιες και ιδιω­τι­κές αυθαι­ρε­σίες, παρα­νο­μίες και σκάν­δαλα που απο­δε­δειγ­μένα υπάρ­χουν και δεν κατα­σκευά­ζο­νται.

Σε καμιά όμως περί­πτωση, αυτή η δημο­σιο­γρα­φική πένα δεν απο­τε­λεί ούτε προ­σω­πικό ξίφος,  ούτε ασπίδα προ­στα­σίας  προ­κει­μέ­νου να εξυ­πη­ρε­τή­σει προ­σω­πι­κές εμπά­θειες και αντι­πα­λό­τη­τες, εγω­ι­στικά κίνητρα και συμ­φέ­ρο­ντα. Η συκο­φα­ντία δεν βαφτί­ζε­ται δημο­σιο­γρα­φικό λει­τούρ­γημα. Η κατά εξα­κο­λού­θηση σκαν­δα­λο­θη­ρία και άκριτη κατη­γο­ρία που κινεί­ται στον κόσμο του φαντα­στι­κού, οδηγεί σε μονα­χικό δρόμο και δεν καλύ­πτε­ται από τον ορισμό του δημο­σιο­γρά­φου.

Αναμ­φι­σβή­τητα, ο Γιώργος Χατζη­μάρ­κος   ως Περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου, ανα­λαμ­βά­νει το μέγεθος της ευθύνης του ρόλου του. Ουδέ­ποτε δίστασε να αντι­με­τω­πί­σει την οποια­δή­ποτε  κριτική στο πρόσωπο του, από όσο ψηλά και αν ερχό­τανε. Κριτική όμως, που ακο­λου­θεί­ται από απο­δεί­ξεις και επι­χει­ρή­ματα, γιατί μόνο τότε απο­τε­λεί βασικό μοχλό ανά­πτυ­ξης και προόδου. Η κριτική της αγέ­νειας, των προ­σω­πι­κών επι­θέ­σεων και της εσκεμ­μέ­νης σκο­πι­μό­τη­τας πρέπει να κατα­πο­λε­μεί­ται για να μην διαιω­νί­ζε­ται.

Η ενθου­σιώ­δης επίθεση της κας Δαβιλά στο πρόσωπο του Γιώργου Χατζη­μάρ­κου περιέ­χει παρω­πί­δες οι οποίες την εμπο­δί­ζουν να αντι­λη­φθεί οτι­δή­ποτε αληθινό και άξιο έχει συντε­λε­στεί σε αυτό τον τόπο. Η περι­φε­ρειακή αρχή δέχεται πυρά λάσπης που δεν της ανα­λο­γούν και δεν την αγγί­ζουν. Επειδή οι νησιώ­τες έχουν κατα­λή­ξει στον νέο τρόπο δια­κυ­βέρ­νη­σης, όπως έχει πιστο­ποι­η­θεί και από τις πρό­σφα­τες δημο­σκο­πή­σεις.

Είναι πρέπον λοιπόν, να θυμηθεί κανείς, ότι ο όρκος που συνο­δεύει το λει­τούρ­γημα που υπη­ρε­τεί είναι βαρύς και αλλη­λέν­δε­τος με την προ­στα­σία της αλή­θειας και της δια­φά­νειας. Το κοι­νω­νικό χρέος δια­σφα­λί­ζει μια ανι­διο­τελή εξυ­πη­ρέ­τηση του κοινού καλού με ήθος και αξιο­πρέ­πεια.   Δύο χαρα­κτη­ρι­στικά που δεν μπορούν να αφαι­ρέ­σουν, ούτε από τον Γιώργο Χατζη­μάρκο, ούτε από εμάς που καθη­με­ρινά παλεύ­ουμε δίπλα του.

Μπάρδος Γ. Χρήστος

Εντε­ταλ­μέ­νος  Περι­φε­ρεια­κός  Σύμ­βου­λος

 στη Διεύ­θυνση Μετα­φο­ρών και Επι­κοι­νω­νιών Δωδ/σου

της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου