Μπάλα και… ξύλο

Μία δυνατή καμπά­νια από την εται­ρεία JWT του Λον­δί­νου και το Εθνικό Κέντρο για την Ενδο­οι­κο­γε­νειακή Βία τρέχει παράλ­ληλα με το Μου­ντιάλ, απο­κα­λύ­πτο­ντας μία άβολη αλήθεια: στη Βρε­τα­νία αλλά και σε άλλες χώρες, η κακο­ποί­ηση αυξά­νε­ται κατά τη διάρ­κεια ενός ποδο­σφαι­ρι­κού αγώνα. « Οχι βία στα γήπεδα. Οχι βία στα σπίτια» είναι ο τίτλος της καμπά­νιας, και χρη­σι­μο­ποιεί το λογο­παί­γνιο «If England/Japan/Switzerland gets beaten, so will she». Με άλλα λόγια: αν χάσει η Αγγλία/η Ιαπωνία/η Ελβετία, αυτή θα φάει ξύλο… Μπορεί να ακού­γε­ται σαν κακό­γου­στο ανέκ­δοτο, ότι δηλαδή χάσει-κερδίσει η ομάδα που υπο­στη­ρί­ζει ο άντρας του σπιτιού, η γυναίκα του και τα παιδιά του θα ξυλο­κο­πη­θούν. Ομως οι αριθμοί λένε την αλήθεια και τα περι­στα­τικά που έρχο­νται καθη­με­ρινά στο φως, όλο και πλη­θαί­νουν. Οι ειδικοί συν­δέ­ουν αυτή την έξαρση βίας κατά τη διάρ­κεια ενός αγώνα ποδο­σφαί­ρου, με την κατα­νά­λωση αλκοόλ που εκείνη την ώρα αυξά­νε­ται, σε συν­δυα­σμό με τα νεύρα που μπορεί να  προ­κα­λέ­σει σε κάποιον ένα ανυ­πο­ψί­α­στο μέλος της οικο­γέ­νειάς του, ο άμαχος πλη­θυ­σμός, αν για παρά­δειγμα τον δια­κό­ψει ή δεν κάνει νεκρική σιγή κατά τη διάρ­κεια μιας σημα­ντι­κής «φάσης». Εννο­εί­ται πως δεν φταίει το ποδό­σφαιρο για την αύξηση της οικο­γε­νεια­κής βίας. Το ποδό­σφαιρο είναι απλά η αφορμή για να εκδη­λώ­σουν την αρρώ­στια και να εκτο­νώ­σουν τα συσ­σω­ρευ­μένα νεύρα τους όσοι συμπε­ρι­φέ­ρο­νται σαν χού­λι­γκαν στο σαλόνι του σπιτιού τους. Γυναί­κες και παιδιά, τα «γυναι­κό­παιδα» όπως τα απο­κα­λού­σαν σε καιρούς πολέμου, μετα­τρέ­πο­νται καθη­με­ρινά σε σάκους του μποξ. Οι δράστες δεν είναι απο­κλει­στικά -όπως επι­μέ­νουν τα επι­κίν­δυνα στερεότυπα- άτομα κατώ­τε­ρου μορ­φω­τι­κού επι­πέ­δου. Ζουν ανάμεσά μας, περι­μέ­νουν στην ίδια ουρά με εμάς για να πλη­ρώ­σουν στη ΔΕΗ ή στο σούπερ μάρκετ, κάποιους μπορεί να μας τους συστή­σουν κοινοί φίλοι ως «πολύ καλά παιδιά». (Οι ενδια­φέ­ρου­σες πλη­ρο­φο­ρίες από  άρθρο της Αστε­ρό­πης Λαζα­ρί­δου στο protagon.gr)