Ελάφια pet;

Το ελάφια λοιπόν, ξανά στην Τάφρο και στα πάρκα της Ρόδου, σύμφωνα με όσα δήλωσε ο Δήμαρ­χος.

Ας κρα­τή­σουμε την επι­φύ­λαξη,  για να το πόσο, ένα άγριο ζώο, μπορεί να απο­τε­λέ­σει του­ρι­στική ατρα­ξιόν, εκτός του φυσικού του χώρου που είναι το δάσος και ας μεί­νουμε στο ότι, θα μετα­φερ­θούν κάποια, από  αυτά που βρί­σκο­νται στο Ελα­φο­κο­μείο. Μα το  πάρκο των ελαφιών στο Ροδίνι. δημιουρ­γή­θηκε, όταν για κάποιους λόγους όλα τα ελάφια μαζεύ­τη­καν από όλα τα πάρκα και την Τάφρο της Ρόδου (πολλά λέγο­νται ότι συνέ­βη­σαν σχετικά με την ασφά­λειά τους). Από τότε απο­τε­λούν ένα πλη­θυ­σμό ασφα­λείας,  σε περί­πτωση που συμβεί κάποιου είδους απώλεια στον φυσικό πλη­θυ­σμό. Επαυσαν  οι λόγοι που τα ελάφια μαζεύ­τη­καν άρον-άρον από την Τάφρο τότε; Γιατί δεν γίνεται το Ελα­φο­κο­μείο χώρος επί­σκε­ψης, αφού προη­γου­μέ­νως ανα­βαθ­μι­στεί και εκλεί­ψουν όλα όσα έχουμε δια­βά­σει σχετικά με την δια­βί­ωση και την ασφά­λειά τους στο χώρο; (Υπερ-πληθυσμός, υπο­σι­τι­σμός, θανά­τωση ελαφιών από σκυλιά, έλλειψη ιατρι­κής υπο­δο­μής και φαρ­μά­κων…)

Αλήθεια, τι γίνεται και με την περί­πτωση του Πάρκου του Αγίου Σουλά, το οποίο δημιουρ­γή­θηκε -μετά από μελέτη μάλιστα, με σκοπό την ανά­δειξη και την του­ρι­στική αξιο­ποί­ηση του μονα­δι­κού πλα­τω­νιού της Ρόδου; Εδώ, θα σας μετα­φέρω τα όσα έχει δηλώσει για το θέμα αυτό ο κ. Νίκος Θεο­δω­ρί­δης, σε συνέ­ντευξή του στην «δ», γιατί καλό είναι να μην  ξεχνάμε :

Το «πάρκο ελαφιών» του Αγίου Σουλά δημιουρ­γή­θηκε στα πλαίσια ευρύ­τε­ρης μελέτης με τίτλο «Ο βιό­το­πος του ελαφιού Dama dama», συνέ­χεια ενός Στρα­τη­γι­κού Σχεδίου (Master plan), που συντά­χτηκε από το Εργα­στή­ριο Δασικής Οικο­νο­μι­κής και Αξιο­ποί­η­σης Φυσικών Πόρων, της Σχολής Δασο­λο­γίας και Φυσικού Περι­βάλ­λο­ντος, του Αρι­στο­τε­λείου Πανε­πι­στη­μίου Θεσ­σα­λο­νί­κης, στην ομάδα εργα­σίας του οποίου, μου ζητή­θηκε και συμ­με­τείχα προ­σω­πικά, για το Δήμο Καμεί­ρου, μετά από σύναψη «Προ­γραμ­μα­τι­κής Σύμ­βα­σης» με την Δασική Υπη­ρε­σία (Υ.Α.Α.Τ.), και η οποία μελέτη υλο­ποι­ή­θηκε από τον τότε δήμαρχο Καμεί­ρου κ. Στέφανο Δημητρά. Ο σκοπός της δημιουρ­γίας του Πάρκου ήταν πολ­λα­πλός. Μεταξύ των στόχων που τέθηκαν ήταν η ανά­δειξη, μέσα από του­ρι­στικά και λοιπά φυλ­λά­δια ή μελέτες και η αξιο­ποί­ηση του συγκε­κρι­μέ­νου φυσικού πόρου, που ταυ­τό­χρονα απο­τε­λεί ιστο­ρικό, πολι­τι­σμικό και κοι­νω­νικό αγαθό, για το νησί της Ρόδου, του­ρι­στικά, ανα­δει­κνύ­ο­ντας όλα τα παρα­πάνω στοι­χεία. Η αξιο­ποί­ησή του περιε­λάμ­βανε επί­σκεψη κατοί­κων ή του­ρι­στών στο χώρο, ο οποίος για το λόγο αυτό δια­μορ­φώ­θηκε κατάλ­ληλα (παγκά­κια, υπε­ρυ­ψω­μένα παρα­τη­ρη­τή­ρια, κιόσκια) ως χώρος ανα­ψυ­χής, προ­κει­μέ­νου να γνω­ρί­σουν και να παρα­τη­ρή­σουν το ελάφι στο φυσικό του περι­βάλ­λον. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο υπήρχε εντολή ο αριθμός των ζώων να μην υπερβεί τον αριθμό των 7-8. Η σωστή αξιο­ποί­ηση θα μπο­ρούσε να δώσει εργασία σε διά­φο­ρες ομάδες επαγ­γελ­μά­των ή κατοί­κων της περιο­χής. Επίσης στο χώρο αυτό θα μπο­ρούσε να γίνει παρα­τή­ρηση και επι­στη­μο­νι­κές μελέτες για το ελάφι της Ρόδου από φοι­τη­τές της Ελλάδας ή του εξω­τε­ρι­κού, εφόσον υπήρχε η σωστή προ­ώ­θηση και ενη­μέ­ρωση. Μία άλλη χρήση θα μπο­ρούσε να είναι η χρήση του ως πυρήνα προ­σαρ­μο­γής, σε περί­πτωση που υπήρχε ανάγκη, ή μετά από κάποια ανάρ­ρωση ή μετά από κάποιο τραυ­μα­τι­σμό, επα­νέ­ντα­ξης κάποιου ελαφιού στο φυσικό περι­βάλ­λον»

Το πάρκο αυτό όπως υπήρχε κατα­στρά­φηκε από την φωτιά. Τι έχει γίνει μέχρι τώρα;  Λέει ο κ. Θεο­δω­ρί­δης : «Οι ζημιές του Πάρκου, που δεν είναι μόνο η περί­φραξη, δεν έχουν ακόμη πλήρως απο­κα­τα­στα­θεί, έχουν όμως γίνει εργα­σίες απο­κα­τά­στα­σης, όπως απο­μά­κρυνση πολλών καμένων δέντρων, με την επί­βλεψη της υπη­ρε­σίας, έχει συντα­χτεί και εγκρι­θεί η μελέτη της Διεύ­θυν­σης Δασών, για την απο­κα­τά­σταση της περί­φρα­ξης και μετά τη χρη­μα­το­δό­τησή της, μπορεί να δημο­πρα­τη­θεί. Πρέπει να κατα­λά­βουμε ότι σήμερα ο χώρος δεν απο­τε­λεί πάρκο ελαφιών, αφού δεν υπάρ­χουν ελάφια. Είναι ένα δασικό οικο­σύ­στημα που κάηκε μερικώς και χρήζει απο­κα­τά­στα­σης τεχνη­τής ή φυσικής. Από τη στιγμή δε που τα ελάφια ελευ­θε­ρώ­θη­καν δεν έχει τόση σημασία ο χρόνος απο­κα­τά­στα­σης της περί­φρα­ξης. Σημασία όμως έχει, εφ’ όσον απο­κα­τα­στα­θεί το πάρκο, ο φορέας που θα το ανα­λά­βει, να υλο­ποι­ή­σει τους στόχους για τους οποίους δημιουρ­γή­θηκε και όχι να αυτο­σχε­διά­ζει. Ούτε τα ελάφια μπορούν να δοθούν σε κάποιον, όποιος και αν είναι αυτός, για να παίζει ή για να τα χαϊ­δεύει. Τα ελάφια πρέπει να παρα­μεί­νουν άγρια για να εξυ­πη­ρε­τή­σουν τους σκοπούς ίδρυσης του πάρκου, αλλιώς δεν υπάρχει, κατά την άποψή μου, λόγος ύπαρξής του. Αυτός ήταν ο αρχικός σχε­δια­σμός και η ανάγκη ίδρυσης του «πάρκου ελαφιών της Σορωνής. Ένας στόχος που μάλλον μετά την ίδρυσή του δεν κατα­νο­ή­θηκε και δεν συνε­χί­στηκε. Ένας στόχος που έχασε το δρόμο του και τελικά δεν επι­τεύ­χθηκε!»

Θα κλείσω με το τελευ­ταίο του κ. Θεο­δω­ρίδη: « Τα ελάφια πρέπει να παρα­μεί­νουν άγρια. Δεν είναι για να παίζει κάποιος ή να τα χαϊ­δεύει». Και παντού, όπου θέλουν σοβαρά να ασχο­λη­θούν κάποιοι με το οικο­σύ­στημά τους και να προ­ω­θή­σουν ταυ­τό­χρονα και τον περί­φημο εναλ­λα­κτικό του­ρι­σμό, έχουν φρο­ντί­σει για την δημιουρ­γία εθνικών πάρκων και την τοπο­θέ­τηση παρα­τη­ρη­τη­ρίων σ’ αυτά για να παρα­κο­λου­θεί ο επι­σκέ­πτης ή ο ντόπιος την άγρια ζωή του τόπου, ζώα ή πουλιά,  στον φυσικό τους χώρο. Δεν τα κάνουν  pet για να τα ταίζουν  στο στόμα.

Με τόσα χρήματα που έχουν κατά καιρούς δαπα­νη­θεί για μελέτες. για το έρημο ελάφι, αυτόν τον γνωστό άγνωστο,  θα είχαν γίνει πολλά. Ισως , όταν απο­φα­σί­σουμε για την ανά­δειξη αυτού του πλούτου του νησιού με οργα­νω­μένο τρόπο, τεκ­μη­ριω­μένα, σταθερά και σοβαρά. «Οι μελέτες και οι έρευνες είναι αντα­το­πο­δο­τι­κές όταν τις εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται κάποιος» όπως λέει και ο κ. Θεο­δω­ρί­δης.

Υ.Γ. Προς το παρόν,  όσες υπάρ­χουν, όχι μόνον δεν αξιο­ποιού­νται σοβαρά, αλλά δια­βά­ζο­νται και λάθος, με σκοπό να στο­χο­ποι­η­θούν τα ελάφια για τις ζημιές σε αγρο­τι­κές καλ­λιέρ­γειες. Κα κάπως έτσι, αντί να συζη­τάμε για την αξιο­ποί­ηση του, ψάχνουμε για… ελεγ­χό­μενο κυνήγι και και­νούρ­γιες μελέτες πάλι. για το εάν και πόσο έχει αυξηθεί ο πλη­θυ­σμός.

Προ­τεί­νουμε, η επόμενη μελέτη να γίνει για τα κατσί­κια και τον έλεγχο-μέτρα του υπερ-πληθυσμού τους και της ανε­ξέ­λεγ­κτης βόσκη­σης, Τι εννο­είτε «δεν γίνο­νται αυτά, έρχο­νται και εκλογές;…»