Αρχοντική, μεγάλη και πλήρως ανανεωμένη η CAIR γιορτάζει τα 90 της χρόνια με ολοκαίνουργιες δημιουργίες

Γράφει ο

Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Είναι αρχο­ντική, κοντέσα και καθόλου retro. Η CAIR ξεσκό­νισε τους ώμους της, κατέ­βηκε από το ράφι του χρόνου και ανα­γεν­νη­μένη έχει ξεκι­νή­σει μια απόλυτα υγιή πορεία. Τα 90 χρόνια ζωής την έχουν γεμίσει σοφία και ξεχω­ρι­στή θέση στις αγορές, όμως δεν έχουν βαρύνει τα βήματά της. Απε­να­ντίας, κατά­φερε να κλείσει όλες τις παλιές, ασή­κω­τες οικο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις και απε­λευ­θε­ρω­μένη ανοί­γε­ται σε νέους ορί­ζο­ντες.

Το πιο και­νούρ­γιο προϊόν που θα λαν­σά­ρει στην ελλη­νική αγορά είναι το Βερμούτ 40 ετών! Η σχεδόν ξεχα­σμένη δεξα­μενή είναι γεμάτη αρω­μα­τικό κρασί, αψέντι, μπα­χά­ρια και όπως περιέ­γραψε προς τη «δημο­κρα­τική» ο εμπο­ρι­κός διευ­θυ­ντής της CAIR Δημή­τρης Αλε­βί­ζος «ήδη έχουμε αρχίσει την εμφιά­λωση και από το τέλος του τρέ­χο­ντος μηνός θα βγούμε στην αγορά». Από το παλαιω­μένο Vermouth θα κυκλο­φο­ρή­σουν μόλις 10.000 φιάλες και… όποιος προ­λά­βει. Η μάχη της διεκ­δί­κη­σης μιας φιάλης θα είναι στα σίγουρα σκληρή, καθώς συλ­λέ­κτες και bartenders που σέβο­νται την κάβα τους, θα θελή­σουν να έχουν του­λά­χι­στον μία μπο­τί­λια.

«Αισίως έχουμε φτάσει στις 25 ετι­κέ­τες οίνων και έχουμε κατα­φέ­ρει να είμαστε μακράν η Νο1 εται­ρεία παρα­γω­γής αφρωδών οίνων στην Ελλάδα». Ο κ. Δημή­τρης Αλε­βί­ζος εξήγησε ότι ο κύριος εμπο­ρι­κός στόχος είναι η ανα­νέ­ωση του κατα­να­λω­τι­κού κοινού (της λια­νι­κής). Προς την κατεύ­θυνση αυτή έχουν σχε­δια­στεί νέες συσκευα­σίες, μικρές και μεγάλες, που ακο­λου­θούν το σύγ­χρονο lifestyle της νεο­λαίας. Το νεότερο δημιούρ­γημα της CAIR είναι η Rhosecco (η Ροδί­τικη εκδοχή του Βενε­τσιά­νι­κου Prosecco), αφρώδης, γεμάτη λευ­κό­σαρ­κες, φρου­τώ­δεις γεύσεις και λου­λού­δια. Οι αμπε­λώ­νες που την τρο­φο­δο­τούν βρί­σκο­νται στις πλαγιές του Ατά­βυ­ρου και έχει σχε­δια­στεί με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι χαμηλή σε περιε­κτι­κό­τητα αλκοόλ.

Βέβαια, οι «μεγάλες» ετι­κέ­τες της 90χρονης οινο­βιο­μη­χα­νίας και πρώτες σε πωλή­σεις εξα­κο­λου­θούν να είναι οι γεμάτες φυσα­λί­δες Brut & Demi sec, όπως και το λευκό κρασί «Ρόδος 2400» ως η πιο χαρα­κτη­ρι­στική εκδοχή της ποι­κι­λίας Αθήρι.

Μακάρι να είχαμε

περισ­σό­τερα στα­φύ­λια

Το σύνολο των οίνων (αφρώ­δεις και μη) που λαν­σά­ρο­νται σε μπου­κάλι από την CAIR προ­έρ­χε­ται απο­κλει­στικά από τους ροδί­τι­κους αμπε­λώ­νες. «Παρά­γουμε ετησίως 2,5 εκα­τομ­μύ­ρια φιάλες κρασιού και η ζήτηση είναι τέτοια ώστε θα θέλαμε να είχαμε μεγα­λύ­τερη παρα­γωγή στα­φυ­λιού στο νησί» είπε ο εμπο­ρι­κός διευ­θυ­ντής Δημή­τρης Αλε­βί­ζος.

Μιλώ­ντας για το ίδιο θέμα προς τη «δημο­κρα­τική» ο κ. Αντώνης Χατζη­ιω­άν­νου, μέλος του Δ.Σ. της CAIR, έκανε γνωστό ότι «ως εται­ρεία έχουμε ζητήσει από το Υπουρ­γείο Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης να μας εγκρί­νει δικαιώ­ματα φύτευ­σης 100 – 150 στρεμ­μά­των ορι­σμέ­νων ποι­κι­λιών αμπε­λώ­νων και περι­μέ­νουμε απά­ντηση».

Γενικά η Ρόδος έχει ανάγκη από νέους αμπε­λώ­νες. Η περσινή παρα­γωγή στα­φυ­λιών που εξα­γο­ρά­σθη­καν από την CAIR, έφτασε στους 1700 τόνους. Σε αυτούς πρέπει να συνυ­πο­λο­γι­στούν ακόμα μερικές εκα­το­ντά­δες τόνοι, που απορ­ρο­φή­θη­καν από άλλα, τοπικά οινο­ποιεία. «Η παρα­γωγή αυτή δεν έχει σχέση με τους 12.000 τόνους στα­φυ­λιών που είχαμε πριν από 10 χρόνια, ούτε με τους προ εικο­σα­ε­τίας 17.000 τόνους στα­φυ­λιών» ανέφερε ο κ. Αντώνης Χατζη­ιω­άν­νου.

Σημειώ­νε­ται ότι τα τελευ­ταία 15 χρόνια είχαν δοθεί οικο­νο­μικά κίνητρα ορι­στι­κής εκρί­ζω­σης αμπε­λώ­νων κι έτσι το νησί έχασε ένα μεγάλο αριθμό από πολύ­τι­μες ρίζες. Το πρό­βλημα, όπως το περιέ­γραψε ο κ. Χατζη­ιω­άν­νου, είναι πως «υπάρ­χουν αρκετοί που εγκα­τέ­λει­ψαν τα χωράφια τους κι ενώ έχουν δικαιώ­ματα αμπε­λώ­νων, δεν τα πωλούν ή αν πωλούν, τότε ζητούν πάρα πολύ μεγάλο αντί­τιμο. Ακο­λου­θούν αυτή την πρα­κτική καθώς είτε θέλουν να δια­τη­ρή­σουν αυτή τους την κλη­ρο­νο­μιά, είτε απλώς δεν θέλουν να φορο­λο­γη­θούν για μα τέτοια οικο­νο­μική πράξη».

Με το μάτι στραμ­μένο στη διεθνή αγορά

«Γενικά το ελλη­νικό κρασί εξα­κο­λου­θεί να είναι ανώνυμο στις μεγάλες αγορές του εξω­τε­ρι­κού» τόνισε προς τη «δημο­κρα­τική» ο κ. Νίκος Χαζίρης. Ως το πρόσωπο που βρί­σκε­ται πίσω από όλες τις προ­σπά­θειες της CAIR για την ανά­πτυξή της στο εξω­τε­ρικό, ο κ. Χαζίρης βρέθηκε πολλές φορές επι­κε­φα­λής εμπο­ρι­κών απο­στο­λών σε διάφορα μέρη του κόσμου, από την Κίνα μέχρι την Αμερική. «Η εμπει­ρία μάς έδειξε ότι οι μεγάλοι οίκοι οίνου έχουν εδραιώ­σει τις θέσεις τους στις κεντρι­κές αγορές και αυτό το πέτυχαν μετά από δεκα­ε­τίες δου­λειάς, τερά­στιες παρα­γω­γές κρασιού και διαρκή υπο­στή­ριξη από το κράτος».

Ο κ. Χαζίρης στάθηκε ιδιαί­τερα στις πρα­κτι­κές που ακο­λου­θούν κράτη όπως η Ιταλία και η Γαλλία, που στη­ρί­ζουν το κρασί ως ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της εθνικής τους γαστρο­νο­μίας. Αυτού του είδους οι πολι­τι­κές έχουν δώσει όνομα σε κάθε φιάλη και ταυ­τό­τητα την οποία ακόμα δεν έχει η Ελλάδα. Πρέπει ωστόσο να σημειω­θεί ότι ολό­κληρη η εθνική μας παρα­γωγή κρασιού, αντι­στοι­χεί στην παρα­γωγή που έχει μόνο μία οινο­πα­ρα­γω­γός εται­ρεία της Αυστρα­λίας. Από την άλλη, η μικρή παρα­γωγή μπορεί να υπο­λο­γι­στεί και ως πλε­ο­νέ­κτημα, αρκεί να γίνει το κατάλ­ληλο λαν­σά­ρι­σμα. Τα στελέχη των ελλη­νι­κών εται­ρειών κρασιού ξέρουν τον τρόπο, αλλά χρειά­ζε­ται υπο­στή­ριξη και από το κράτος.

Προς το παρόν, η μόνη «υπο­στή­ριξη» που παρείχε η Κυβέρ­νηση προς τους οινο­πα­ρα­γω­γούς είναι η επιβολή του φόρου κατα­νά­λω­σης κρασιού. Ο φόρος αυτός αντι­στοι­χεί σε 0.20 ευρώ ανά λίτρο και για μια εται­ρεία σαν την CAIR η ετήσια εκροή από το ταμείο μπορεί να φτάσει ακόμα και στις 400.000 ευρώ!

Πλήρης η οικο­νο­μική

εξυ­γί­ανση

Το μεγάλο πρό­βλημα της CAIR ήταν οι πολι­τι­κές παρεμ­βά­σεις, που είχαν ως μόνο στόχο να εξυ­πη­ρε­τή­σουν μικρο­κομ­μα­τικά συμ­φέ­ρο­ντα. Επί χρόνια η ροδί­τικη εται­ρεία φορ­τω­νό­ταν με πλε­ο­νά­ζον προ­σω­πικό, μόνο και μόνο για να κερ­δί­σουν ψήφους συγκε­κρι­μέ­νοι βου­λευ­τές. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι σήμερα η μεγάλη οινο­πα­ρα­γω­γός εται­ρεία λει­τουρ­γεί με 48 άτομα, ενώ στα χρόνια της κομ­μα­τι­κής εξάρ­τι­σης είχε φτάσει να απα­σχο­λεί 130 άτομα. Σε απλά οικο­νο­μικά μεγέθη, το πλε­ο­νά­ζον προ­σω­πικό απαι­τούσε κάθε χρόνο την πρό­σθετη πληρωμή μισθών και εργο­δο­τι­κών εισφο­ρών ύψους δύο εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ. Ηταν η μόνη εται­ρεία στον κόσμο που έπαιρνε δάνεια για να πλη­ρώ­νει μισθούς.

Όλα αυτά απο­τε­λούν παρελ­θόν. Από το 2011 κι έπειτα ακο­λου­θή­θη­καν πολι­τι­κές που οδή­γη­σαν στην απο­πλη­ρωμή δανείων ύψους 14,5 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ και τώρα πια η CAIR είναι καθαρή.

«Είμαστε μια απόλυτα υγιής επι­χεί­ρηση, που πλη­ρώ­νει κανο­νικά όλους τους παρα­γω­γούς και τηρεί ευλα­βικά όλες τις υπο­χρε­ώ­σεις προς το προ­σω­πικό, τους ασφα­λι­στι­κούς οργα­νι­σμούς και το Δημόσιο» εξήγησε προς τη «δημο­κρα­τική» ο οικο­νο­μι­κός διευ­θυ­ντής Μιχάλης Παπα­κα­λο­δού­κας. Ο ίδιος είναι σήμερα από τα παλαιό­τερα στελέχη της CAIR και τόνισε ότι η διοί­κηση της εται­ρείας και προ­σω­πικά ο πρό­ε­δρος κ. Αγα­πη­τός Παπουρ­δά­νος ακο­λου­θεί μια ιδιαί­τερα σφιχτή οικο­νο­μική πολι­τική. «Μειώ­σαμε τον τζίρο μέσα από τη μείωση των επι­σφα­λών πελατών. Ετσι, ενώ έχουμε μικρό­τερο ετήσιο κύκλο εργα­σιών, έχουμε αυξήσει το περι­θώ­ριο κέρδους και αυτό με τη σειρά του μας έφερε καλύ­τερη ρευ­στό­τητα και ένα υγιές ταμείο. Ο ισο­λο­γι­σμός της επι­χεί­ρη­σης τα λέει όλα».

Στο ίδιο πνεύμα ο κ. Αντώνης Χατζη­ιω­άν­νου τόνισε ότι «η CAIR έχει απο­κτή­σει λογική και ισορ­ρο­πία. Ο Αγα­πη­τός (Παπουρ­δά­νος) έχει επι­βά­λει σφιχτή δια­χεί­ριση, εσω­τε­ρική οικο­νο­μία, περιο­ρι­σμό των δαπανών, διαρκή συνερ­γα­σία με το προ­σω­πικό και έλεγχο όλης της δρα­στη­ριό­τη­τας της επι­χεί­ρη­σης. Αυτά έχουν εξυ­γιά­νει το ταμείο και εκτός των άλλων επι­κρα­τεί εργα­σιακή ειρήνη και πίστη όλων ότι η επι­χεί­ρηση διοι­κεί­ται καλά».

Πρέπει να σημειω­θεί ότι ο κ. Αγα­πη­τός Παπουρ­δά­νος ήταν επί δεκα­ε­τίες και παρα­μέ­νει επι­κε­φα­λής λογι­στη­ρίου σε μεγάλο ξενο­δο­χειακό όμιλο, συνεπώς γνω­ρί­ζει πολύ καλά το τι σημαί­νει χρηστή, οικο­νο­μική διοί­κηση. Ο ίδιος ο κ. Παπουρ­δά­νος κληθείς από τη «δημο­κρα­τική» να μιλήσει για όλα αυτά, αρκέ­στηκε να πει «προ­σω­πικά με ενδια­φέ­ρει να κρατάμε την CAIR παρα­γω­γική και υγιή. Για όλα τα υπό­λοιπα αρμό­διοι για να σας μιλή­σουν είναι οι διευ­θυ­ντές και οι επι­κε­φα­λής των τμη­μά­των της».

Η δυνατή πορεία πρέπει να είναι ακη­δε­μό­νευτη

Από τους πολι­τι­κούς (κάθε από­χρω­σης) πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Επειδή πλη­σιά­ζουν εκλογές είναι σίγουρο ότι θα αρχί­σουν ξανά πιέσεις από διάφορα κέντρα και παρά­κε­ντρα εξου­σίας ώστε να “φυτευ­τεί” προ­σω­πικό σε διά­φο­ρες θέσεις. Είναι η γνωστή συνταγή της από­λυ­της κατα­στρο­φής και ακο­λου­θεί­ται από εκεί­νους που είτε κοι­τά­ζουν την κομ­μα­τική τους καριέρα, είτε την προ­σω­πική τους τσέπη που είναι βαθιά σαν πηγάδι (και δια­χρο­νικά γεμίζει με τα λεφτά των άλλων).

Η CAIR, επι­τέ­λους μετά από χρόνια είναι ξανά μια μεγάλη, υγιής, παρα­γω­γική και δημο­φι­λής οινο­πα­ρα­γω­γός εται­ρεία. Αυτό οφεί­λουν να το σεβα­στούν όλοι.