Κάνε το όπως στη Σιγκαπούρη

O Eλληνας συντα­ξιού­χος που από του χρόνου απει­λεί­ται με νέες μειώ­σεις των ήδη πετσο­κομ­μέ­νων απο­λα­βών του, βλέ­πο­ντας τις «θεϊκές» στα μάτια του συντά­ξεις που παίρ­νουν οι πολι­τι­κοί του ηγέτες (υπουρ­γοί και πρω­θυ­πουρ­γοί), θα πρέπει να ανα­ρω­τιέ­ται: «Tι ακριβώς έκαναν αυτοί οι άνθρω­ποι για να δικαιού­νται αυτές τις συντά­ξεις; Παρέ­λα­βαν ένα κράτος που λει­τουρ­γούσε και παρέ­δω­σαν ένα κράτος χρε­ο­κο­πη­μένο. Γιατί θα πρέπει να αντα­μεί­βο­νται επι­πλέον, με συντά­ξεις από τις οποίες απoυσιάζει κάθε στοι­χείο αντα­πο­δο­τι­κό­τη­τας;». Στο ερώτημα αυτό, που ασφαλώς υπερ­βαί­νει την ελλη­νική περί­πτωση, αφιε­ρώ­νει πρό­σφατο άρθρο της η γνωστή συγ­γρα­φέας και οικο­νο­μο­λό­γος Dambisa Moyo. Η απά­ντηση που δίνει είναι απλή. Η σύνταξη των πολι­τι­κών ηγετών θα πρέπει να εξαρ­τά­ται από την απο­δο­τι­κό­τητά τους. Αυτό σημαί­νει στην ουσία τη βελ­τί­ωση της κατά­στα­σης της χώρας όπως αυτή φαί­νε­ται σε διά­φο­ρους δείκτες: Aνεργία, αύξηση/μείωση του ΑΕΠ, επεν­δύ­σεις, κλεί­σιμο επι­χει­ρή­σεων, ποιό­τητα υπη­ρε­σιών δημό­σιας υγείας και παι­δείας, αισιο­δο­ξία για το μέλλον, ευρω­στία τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος, εξα­γω­γές κ.λπ. κ.λπ. «Τέτοιες ποσο­τι­κές αξιο­λο­γή­σεις», γράφει η Moyo, «όχι απλά θα έδιναν στους πολι­τι­κούς μεγα­λύ­τερα κίνητρα να πάρουν έξυπνες -και όχι απλά συμ­φέ­ρου­σες πολιτικά- απο­φά­σεις αλλά θα βοη­θού­σαν και τους ψηφο­φό­ρους να κάνουν πιο καλά πλη­ρο­φο­ρη­μέ­νες επι­λο­γές σχετικά με το ποιος θα είναι ο αντι­πρό­σω­πός τους». Αν ένας πολι­τι­κός ηγέτης επι­φέ­ρει βελ­τιώ­σεις στους προ­α­να­φερ­θέ­ντες δείκτες, η σύνταξή του θα πρέπει να προ­σαρ­μό­ζε­ται προς τα πάνω. Αλλιώς, φυσικά, προς τα κάτω. Αυτές οι σκέψεις δεν βρί­σκο­νται μόνο στον χώρο των ιδεών. Ηδη εφαρ­μό­ζο­νται στην ίσως πιο προ­ω­θη­μένη χώρα σήμερα. Τη Σιγκα­πούρη. Εκεί οι υπουρ­γοί μπορούν να λαμ­βά­νουν το 40%-60% της βασικής σύντα­ξης ως επι­πλέον μπόνους ανάλογα με τις επι­δό­σεις τους. Φυσικά η Ελλάδα βρί­σκε­ται στον αντί­ποδα της Σιγκα­πού­ρης. Εδώ οι πολι­τι­κοί ηγέτες (υπουρ­γοί και πρω­θυ­πουρ­γοί) όχι απλά λαμ­βά­νουν τερα­τώ­δεις για τον πολύ κόσμο συντά­ξεις, αλλά πολλές φορές -αν έχουν περάσει και από τις Βρυξέλλες- δύο και τρεις! Και απο­λαμ­βά­νουν αυτές τις συντά­ξεις που δεν έχουν καμία σχέση με την απο­δο­τι­κό­τητά τους, χωρίς κανένα ίχνος ντροπής, χωρίς κανένα ίχνος αυτο­κρι­τι­κής, απλά επα­να­λαμ­βά­νο­ντας όποτε τους δοθεί η ευκαι­ρία την ανάγκη να «κάνουν θυσίες οι Ελληνες» Ισως αυτό να εξηγεί και το γεγονός ότι όπως δεί­χνουν οι δημο­σκο­πή­σεις στη Σιγκα­πούρη, οι πολι­τι­κοί ηγέτες της χώρας εκτι­μώ­νται από τον κόσμο, ενώ στην Ελλάδα η εκτί­μηση βρί­σκε­ται σε μηδε­νικά επίπεδα. ( από τον Τάκη Μιχα στο capital.gr)