Οι 25 αλλαγές στον εξωδικαστικό μηχανισμό

– Δυνα­τό­τητα ρύθ­μι­σης και των οφειλών που γεν­νή­θη­καν και βεβαιώ­θη­καν κατά το 2017 (αντί του 2016 που ίσχυε) προς δημόσιο (ΕΦΚΑ και ΑΑΔΕ αντί­στοιχα) και ιδιώτες (τρά­πε­ζες, προ­μη­θευ­τές).

– Δυνα­τό­τητα ένταξης στο νόμο επι­χει­ρή­σεων και ελευ­θέ­ρων επαγ­γελ­μα­τιών, εφόσον είχαν ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές ή δάνεια σε καθυ­στέ­ρηση του­λά­χι­στον 90 ημερών έως την 31/12/2017 (αντί 31/12/2016 που ίσχυε).

– Αύξηση του ποσού οφειλής που μπορούν να ρυθ­μί­σουν οι ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τίες σε 125.000 ευρώ προς ΑΑΔΕ και πρό­σθετα 125.000 ευρώ προς ΕΦΚΑ (από 50 χιλ. που ίσχυε μέχρι σήμερα αντί­στοιχα).

– Δυνα­τό­τητα στους ομόρ­ρυθ­μους εταί­ρους να ρυθ­μί­σουν και τις εξω-εταιρικές τους οφειλές, δηλαδή τις προ­σω­πι­κές τους οφειλές σε ΑΑΔΕ, ΕΦΚΑ και τρά­πε­ζες. Σε αυτήν την περί­πτωση η επι­λε­ξι­μό­τητά τους κρί­νε­ται με βάση τα οικο­νο­μικά δεδο­μένα της εται­ρείας.

Συνερ­γα­σία μεταξύ οφει­λέτη και πιστω­τών

Ο δεύ­τε­ρος άξονας απο­σκο­πεί στη ρύθμιση και βελ­τί­ωση της συνερ­γα­σίας μεταξύ οφει­λέτη, καθώς και των πιστω­τών μεταξύ τους (π.χ. τρά­πε­ζες, δημόσιο), παρέ­χο­ντας ταυ­τό­χρονα ενί­σχυση της απαι­τού­με­νης προ­στα­σίας των οφει­λε­τών. Αυτό επι­τυγ­χά­νε­ται με τις ακό­λου­θες δράσεις:

– Επέ­κταση της ανα­στο­λής μέτρων ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης του δημο­σίου (ΑΑΔΕ και ΕΦΚΑ) και σε περί­πτωση υπο­βο­λής αίτησης για διμερή δια­πραγ­μά­τευση.

– Απο­δέ­σμευση των τρα­πε­ζι­κών λογα­ρια­σμών που κατα­σχέ­θη­καν από το δημόσιο (ΑΑΔΕ και ΕΦΚΑ) και ιδιώτες (τρά­πε­ζες, προ­μη­θευ­τές), μόλις ολο­κλη­ρω­θεί η δια­δι­κα­σία υπο­γρα­φής της σύμ­βα­σης ανα­διάρ­θρω­σης, ούτως ώστε να δύναται ο οφει­λέ­της να λάβει τα ποσά που είναι σε κατα­σχε­μένο λογα­ρια­σμό.

– Παρά­ταση προ­στα­σίας του νόμου (ανα­στο­λής κατα­διω­κτι­κών μέτρων) προς τους αιτού­ντες οφει­λέ­τες πέραν των 70 ημερών για μεγα­λύ­τερο χρονικό διά­στημα αυτο­δι­καίως, χωρίς την ανάγκη προ­σφυ­γής στο δικα­στή­ριο.

– Υπο­χρέ­ωση των θεσμι­κών πιστω­τών (δημόσιο και τρά­πε­ζες) να αιτιο­λο­γούν τη μη συμ­με­τοχή τους στη δια­δι­κα­σία, καθώς και την κατα­ψή­φιση προ­τά­σεων ρύθ­μι­σης του οφει­λέτη. Με τον τρόπο αυτό θα δίνεται η δυνα­τό­τητα στον οφει­λέτη να άρει τους λόγους άρνησης των πιστω­τών ή ακόμα και να τεκ­μη­ριώ­σει στους πιστω­τές ότι οι λόγοι αυτοί δεν υφί­στα­νται.

– Υπο­χρέ­ωση ενη­μέ­ρω­σης της ειδικής γραμ­μα­τείας Δια­χεί­ρι­σης Ιδιω­τι­κού Χρέους από τους πιστω­τές, για την πρόοδο της, των διμερών δια­δι­κα­σιών, δια­πραγ­μά­τευ­σης που παρα­μέ­νουν εκκρε­μείς για ένα τρίμηνο.

– Παροχή δυνα­τό­τη­τας χρήσης της πλατ­φόρ­μας για αυτούς που ασκούν επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα και δεν έχουν πτω­χευ­τική ικα­νό­τητα (π.χ. αγρότες), προ­κει­μέ­νου να ρυθ­μί­σουν διμερώς τις οφειλές τους και προς τρά­πε­ζες (μέχρι τώρα επι­τρε­πό­ταν η χρήση της πλατ­φόρ­μας μόνο για διμε­ρείς ρυθ­μί­σεις των προ­σώ­πων αυτών με ΑΑΔΕ και ΕΦΚΑ).

– Ρύθμιση τρόπου καθο­ρι­σμού της ψήφου της ΑΑΔΕ και του ΕΦΚΑ, όταν αυτοί είναι οι μονα­δι­κοί πιστω­τές και η βασική οφειλή σε καθέναν από αυτούς δεν υπερ­βαί­νει τις 20.000 ευρώ.

– Καθο­ρι­σμός κρι­τη­ρίου επι­λο­γής οφειλών μικρο­πι­στω­τών που εξαι­ρού­νται της ρύθ­μι­σης (κάτω του 1,5% των συνο­λι­κών οφειλών ή των 2 εκατ. ευρώ) και οι οποίοι κατέ­χουν ακριβώς το ίδιο ποσό οφειλής στο όριο του 15% των συνο­λι­κών οφειλών ή των 20 εκατ. ευρώ.

– Καθο­ρι­σμός προ­θε­σμιών σε κάθε στάδιο, ειδικά σε περι­πτώ­σεις που ο Νόμος δεν ανα­φέ­ρει ρητή προ­θε­σμία, καθώς και σε περι­πτώ­σεις που η πράξη μέχρι σήμερα έχει απο­δεί­ξει ότι απαι­τεί­ται περισ­σό­τε­ρος χρόνος από αυτόν που είχε σχε­δια­στεί στον αρχικό νόμο.

– Καθο­ρι­σμός δια­δι­κα­σίας έγκρι­σης παρά­τα­σης των προ­θε­σμιών, σε περι­πτώ­σεις αιτιο­λο­γη­μέ­νης αδυ­να­μίας / ανω­τέ­ρας βίας του οφει­λέτη (π.χ. απεργία υπο­θη­κο­φυ­λα­κείων).

– Καθο­ρι­σμός κρι­τη­ρίων επι­λο­γής και ορισμού εμπει­ρο­γνώ­μονα από το δημόσιο (ΑΑΔΕ και ΕΦΚΑ).

– Δυνα­τό­τητα ρύθ­μι­σης οφειλών προς εται­ρείες leasing και factoring, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την ενι­σχυ­μένη θέση τους, έναντι μη εξα­σφα­λι­σμέ­νων πιστω­τών.

– Υπο­χρέ­ωση ελέγχου δανείων με εγγύηση του δημο­σίου, με σκοπό να δια­πι­στώ­νε­ται αν όντως ισχύει η εγγύηση.

– Καθο­ρι­σμός δια­δι­κα­σίας παραί­τη­σης του οφει­λέτη από το αίτημα του για υπαγωγή στο νόμο.

Απλο­ποί­ηση δια­δι­κα­σιών

Ο τρίτος άξονας απο­σκο­πεί στην απλο­ποί­ηση των δια­δι­κα­σιών, με σκοπό τη διευ­κό­λυνση και υπο­στή­ριξη των επι­χει­ρή­σεων και των συνερ­γα­τών τους (π.χ. λογι­στές, οικο­νο­μο­λό­γοι, δικη­γό­ροι, σύμ­βου­λοι). Αυτό επι­τυγ­χά­νε­ται με τις ακό­λου­θες δράσεις:

– Κατάρ­γηση απαί­τη­σης προ­σκό­μι­σης δικαιο­λο­γη­τι­κών, οι πλη­ρο­φο­ρίες των οποίων παρέ­χο­νται ήδη ηλε­κτρο­νικά μέσω της σχε­τι­κής πλατ­φόρ­μας αιτή­σεων της Ειδικής Γραμ­μα­τείας Δια­χεί­ρι­σης Ιδιω­τι­κού Χρέους. Δηλαδή καταρ­γεί­ται η υπο­χρέ­ωση προ­σκό­μι­σης όλων των εγγρά­φων από την Εφορία (ΑΑΔΕ / Taxis), τα ασφα­λι­στικά ταμεία (ΕΦΚΑ / ΚΕΑΟ) και τα πιστω­τικά ιδρύ­ματα (Τρά­πε­ζες / Τει­ρε­σίας).

– Δυνα­τό­τητα προ­σκό­μι­σης δικαιο­λο­γη­τι­κών και μετά την υποβολή της αίτησης, εφόσον αυτά δεν επη­ρε­ά­ζουν τη διε­ξα­γωγή των απαι­τού­με­νων ελέγχων (επι­λε­ξι­μό­τη­τας, ύπαρξης περιου­σίας κλπ) και τη δυνα­τό­τητα σύντα­ξης προ­τά­σεων ανα­διάρ­θρω­σης (υπο­λο­γι­σμός ικα­νό­τη­τας απο­πλη­ρω­μής, αξίας ρευ­στο­ποί­η­σης, αρχής μη χει­ρο­τέ­ρευ­σης θέσης). Εναλ­λα­κτικά οι αιτού­ντες μπορούν να προ­σκο­μί­ζουν υπεύ­θυνη δήλωση ή άλλο απο­δει­κτικό που τεκ­μη­ριώ­νει ότι αιτή­θη­καν την έκδοση των αντί­στοι­χων δικαιο­λο­γη­τι­κών και ότι θα τα προ­σκο­μί­σουν πριν την έναρξη της δια­πραγ­μά­τευ­σης με τους πιστω­τές.

– Πρό­βλεψη εναλ­λα­κτι­κών απο­δει­κτι­κών στοι­χείων της αντι­κει­με­νι­κής αξίας των ακι­νή­των, πέραν της πράξης προσ­διο­ρι­σμού ΕΝΦΙΑ (π.χ. έντυπο ΑΑ Γης για αγρο­τε­μά­χια).

– Δυνα­τό­τητα διο­ρι­σμού συντο­νι­στή από άλλη περι­φε­ρειακή ενότητα της ίδιας περι­φέ­ρειας, ώστε να δια­σφα­λί­ζε­ται ισο­κα­τα­νομή των υπο­θέ­σεων σε όλους τους συντο­νι­στές του μητρώου.

– Καθο­ρι­σμός της αμοιβής συντο­νι­στών, με δυνα­τό­τητα κλι­μά­κω­σης σύμφωνα με συγκε­κρι­μένα κρι­τή­ρια (π.χ. βάσει προόδου εργα­σιών), έτσι ώστε να προ­κύ­πτει κίνητρο ολο­κλή­ρω­σης των υπο­θέ­σεων, καθώς και θέσπιση μέγι­στου ύψους αμοιβής, ώστε να απο­φευ­χθεί ενδε­χό­μενη κατά­χρηση.

– Συμπλή­ρωση του περιε­χο­μέ­νου της αίτησης, με συμπε­ρί­ληψη του χρόνου, στον οποίο ανά­γε­ται το ύψος της κάθε οφειλής. Έτσι θα απο­τρέ­πε­ται το ενδε­χό­μενο ανα­κρι­βειών ως προς το ύψος των οφειλών, που οφεί­λο­νται απο­κλει­στικά στην προ­σθήκη τόκων.

– Συμπλή­ρωση στοι­χείων της αίτησης, κατόπιν παρά­λει­ψης του οφει­λέτη (π.χ. συνο­φει­λέ­τες, πιστω­τές) εντός εύλογου χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος, από τη σχετική ειδο­ποί­ηση.

– Διόρ­θωση σφαλ­μά­των της αίτησης, τα οποία έχουν προ­έλ­θει είτε εξ αμε­λείας ή αδυ­να­μίας επα­κρι­βούς επί­γνω­σης της πλη­ρο­φο­ρίας από τον οφει­λέτη (π.χ. το ακριβές ύψος της οφειλής κατά τη στιγμή της αίτησης το οποίο ενδέ­χε­ται να δια­φέ­ρει με τα δια­θέ­σιμα στοι­χεία του προη­γού­με­νου μήνα), εντός εύλογου χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος, από τη σχετική ειδο­ποί­ηση.

– Δια­γραφή αίτησης λόγω ελλεί­ψεων ή σφαλ­μά­των, που δεν μπορούν να εισα­χθούν στην ηλε­κτρο­νική πλατ­φόρμα στο χρονικό σημείο που δια­πι­στώ­θη­καν, με ταυ­τό­χρονη δυνα­τό­τητα επα­νυ­πο­βο­λής της αίτησης από τον ίδιο οφει­λέτη και ορισμού του ίδιου συντο­νι­στή που χει­ρι­ζό­ταν την αίτηση του οφει­λέτη, χωρίς αυτή η αίτηση να θεω­ρεί­ται ως μια νέα / δεύτερη αίτηση.

Πηγή: enikonomia.gr