Μίκης Θεοδωράκης: Πράξη εθνικής μειοδοσίας η υποχώρηση στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ

Πράξη εθνικής μειο­δο­σίας χαρα­κτη­ρί­ζει οποια­δή­ποτε υπο­χώ­ρηση στο θέμα της ονο­μα­σίας της ΠΓΔΜ ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης με ανάρ­τησή του στην προ­σω­πική του ιστο­σε­λίδα, καθώς όπως σημειώ­νει είναι δεδο­μέ­νος ο μεγάλος κίν­δυ­νος που αυτή θα προ­κα­λέ­σει για την εθνική μας ακε­ραιό­τητα.

Στο κείμενό του προει­δο­ποιεί ότι η ονο­μα­σία «Μακε­δο­νία του Ίλιντεν» θα γίνει «ουσια­στικά όργανο στα χέρια των φανα­τι­κών των Σκοπίων, όταν θα επα­νέλ­θουν αύριο-μεθαύριο ως Κυβέρ­νηση με τις γνωστές ακραίες θέσεις» καθώς ανα­γνω­ρί­ζει περισ­σό­τερο μετριο­παθή πολι­τική στον σημε­ρινό πρω­θυ­πουργό της ΠΓΔΜ, Ζόραν Ζάεφ.

Εξάλλου, ζητά εμμέσως δημο­ψή­φι­σμα για τη συμ­φω­νία που θα κατα­θέ­σει η κυβέρ­νηση ανα­φέ­ρο­ντας ότι «την ιστο­ρική νομι­μο­ποί­ηση για το όνομα «Μακε­δο­νία» μόνο εμείς, οι Έλληνες θα μπο­ρού­σαμε να τη δώσουμε. Αλλά αυτό θα μπο­ρούσε να το κάνει όχι το 29% αυτών που ψήφισαν στις προη­γού­με­νες εκλογές αλλά αν είναι δυνατόν το 100% των Ελλήνων».

Ανα­λυ­τικά το κείμενο του Μίκη Θεο­δω­ράκη

Οι λαϊκές μειο­ψη­φίες δεν χαρά­ζουν αλλά παρα­χα­ρά­ζουν την ιστορία. Γι’ αυτό και ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι του­λά­χι­στον ως προς τα εθνικά θέματα θα πρέπει να λει­τουρ­γή­σει σαν σημείο ανα­φο­ράς της συντρι­πτι­κής πλειο­ψη­φίας του ελλη­νι­κού λαού.

Γνω­ρί­ζει πολύ καλά ότι βρί­σκε­ται στη θέση του πρω­θυ­πουρ­γού χάρη στις εκλο­γι­κές αλχη­μείες των εθνι­κο­φρό­νων παρα­τά­ξεων που κατά­φε­ραν να μας κυβερ­νούν από το  τέλος του εμφυ­λίου έως σήμερα.

Μετά την επίθεση των Μνη­μο­νίων και με την ανά­δειξη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σε κυβέρ­νηση, οι άλλοτε κρα­ταιές παρα­τά­ξεις έπεσαν στον λάκκο που οι ίδιες έσκαψαν για τους άλλους.

Τελικά όμως όπως απο­δεί­χθηκε, η εθνι­κο­φρο­σύνη είναι εφτά­ψυχη. Και θα έλεγα ότι έγινε με τους Συρι­ζαί­ους ακόμα πιο επι­θε­τική και ανάλ­γητη απέ­να­ντι στα λαϊκά κυρίως στρώ­ματα εφαρ­μό­ζο­ντας ακραίες πολι­τι­κές οικο­νο­μι­κής αφαί­μα­ξης που είναι βέβαιο ότι δεν θα τολ­μού­σαν και δεν  θα μπο­ρού­σαν να επι­βά­λουν οι εθνι­κό­φρο­νες της Δεξιάς και του Κέντρου. Αυτή είναι η αλήθεια που φυσικά πονάει όσους αισθά­νο­νται ακόμα αρι­στε­ροί.

Δεν θα ασχο­ληθώ εδώ με την κατά­σταση της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας. Αυτή τη στιγμή το κυρί­αρχο θέμα είναι το Πατριωτικό-Εθνικό μας συμ­φέ­ρον. Όλοι γνω­ρί­ζουμε ότι ο κ. Ζάεφ έχει ένα μεγάλο πρό­βλημα. Είναι οι ακραίοι εθνι­κι­στές της χώρας του, τους οποίους γνω­ρί­σαμε πολύ καλά κατά τη διάρ­κεια της προη­γού­με­νης κυβέρ­νη­σης. Είναι αυτοί που εκφρά­ζουν με κραυ­γα­λέο τρόπο το «όνειρο» της Μακε­δο­νίας του Αιγαίου. Όμως πιστεύω ότι το ίδιο «όνειρο» έχει ασφαλώς και ο κ. Ζάεφ όπως και το σύνολο των Σκο­πια­νών.

Με άλλα λόγια, με τον κ. Ζάεφ υπάρχει μεν μια οπωσ­δή­ποτε περισ­σό­τερο μετριο­πα­θής πολι­τική, όμως στο βάθος δεν μπορεί παρά να πιστεύει κι αυτός στην αλυ­τρω­τική πολι­τική που εξ άλλου είναι και η μόνη διαφορά που τους χωρίζει από την Σερβία.

Η Μακε­δο­νία του Αιγαίου σχη­μα­τί­στηκε από τον Τίτο με στόχο να απο­σπά­σει όλη την Βόρεια Ελλάδα όπως το είχε επι­χει­ρή­σει προη­γου­μέ­νως μαζί με τον Βούλ­γαρο Δημη­τρώφ πεί­θο­ντας μάλιστα και το ΚΚΕ να συντα­χθεί μ’ αυτή την ενέρ­γεια για ένα μικρό διά­στημα.

Σε περί­πτωση όμως που τα Σκόπια γίνουν μέλος του ΝΑΤΟ, θα είναι ευκο­λό­τερο για τους αμε­ρι­κα­νούς να μας εκβιά­ζουν σεί­ο­ντας πάνω απ’ το κεφάλι μας την Νατοϊκή «Μακε­δο­νία» σαν μπα­μπούλα για να ενδώ­σουμε σε νέες πολι­τι­κές που θα ήθελαν να μας επι­βά­λουν.

Τώρα δια­πι­στώ­νουμε ότι η νέα ονο­μα­σία που είχε προ­τα­θεί προ ημερών («Μακε­δο­νία του Ίλιντεν»), έγινε απο­δε­κτή από την εθνι­κι­στική αντι­πο­λί­τευση στα Σκόπια. Αυτό τι μας δείχνει; Δεν φανε­ρώ­νει τάχα ότι το όνομα αυτό γίνεται ουσια­στικά όργανο στα χέρια των φανα­τι­κών των Σκοπίων, όταν θα επα­νέλ­θουν αύριο-μεθαύριο ως Κυβέρ­νηση με τις γνωστές ακραίες θέσεις;

Φυσικά εμείς που πρω­το­στα­τή­σαμε στις λαϊκές συγκε­ντρώ­σεις στην Θεσ­σα­λο­νίκη και στην Αθήνα, παρα­μέ­νουμε πιστοί στις απο­φά­σεις του ιστο­ρι­κού Συμ­βου­λίου των Αρχηγών των Κομ­μά­των του 1992. Όπως είπα και στην ομιλία μου στο Σύνταγμα, την ιστο­ρική νομι­μο­ποί­ηση για το όνομα «Μακε­δο­νία» μόνο εμείς, οι Έλληνες θα μπο­ρού­σαμε να τη δώσουμε. Αλλά αυτό θα μπο­ρούσε να το κάνει όχι το 29%  αυτών που ψήφισαν στις προη­γού­με­νες εκλογές αλλά αν είναι δυνατόν το 100% των Ελλήνων.

Με δεδο­μένο τον μεγάλο κίνδυνο που θα προ­κα­λέ­σει για την εθνική μας ακε­ραιό­τητα, η υπο­χώ­ρηση στο όνομα απο­τε­λεί πράξη εθνικής μειο­δο­σίας.