Ρόδος: «Πάντα ανακαλύπτω κάτι καινούργιο» – του Παναγιώτη Αλεξανδρή

* Ο Πανα­γιώ­της Αλε­ξαν­δρής είναι οινο­ποιός.

Γεν­νή­θηκα στο νησί, έφυγα για σπουδές αμπε­λουρ­γίας και οινο­λο­γίας στη Θεσ­σα­λο­νίκη και στο Μον­πε­λιέ και επέ­στρεψα το 2005, για να αναλάβω το οικο­γε­νειακό οινο­ποιείο στον  Έμπωνα, όπου καλ­λιερ­γούμε σαράντα στρέμ­ματα με τις παρα­δο­σια­κές ροδί­τι­κες ποι­κι­λίες.

Όλο τον χρόνο είμαι στο αμπέλι, εκεί ξεχνιέ­μαι. Εμείς, οι της βόρειας πλευράς της Ρόδου, είμαστε πιο τυχεροί από τους υπο­λοί­πους, επειδή βλέ­πουμε ηλιο­βα­σί­λεμα.

Ανάμεσα στα χωριά Έμπωνας και Σιάνα υπάρχει μια καντίνα, από όπου πολλές φορές, με καθαρό ορί­ζο­ντα, δια­κρί­νε­ται μέχρι και η Χάλκη. Άλλες φορές η δύση με πετυ­χαί­νει στην παραλία – επιλέγω ένα σημείο στην παρα­λιακή οδό που ενώνει την Κάμειρο Σκάλα με το Μαν­δρικό, όπου η θάλασσα απέχει μια δρα­σκε­λιά από το οδό­στρωμα.

Όταν θέλω αμμου­διές, κατευ­θύ­νο­μαι στα νότια του νησιού. Αν και η πρό­σβαση είναι δύσκολη, γιατί πρέπει να οδη­γή­σεις 3-4 χλμ. σε χωμα­τό­δρομο με αγρο­τικό αυτο­κί­νητο ή τύπου τζιπ, η παραλία του Άη Γιώργη, ανάμεσα στη Λαχανιά και στο Πρα­σο­νήσι, είναι μονα­δική. Σε όποιον αρέσουν τα watersports πηγαί­νει προς το Φαλη­ράκι, ενώ ειδικά για surf ενδεί­κνυ­ται το Πρα­σο­νήσι.

Τρε­χού­μενα νερά, πεύκα και πλα­τά­νια συν­θέ­τουν το δροσερό σκηνικό στις Επτά Πηγές. (Φωτο­γρα­φία: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΜΕΡΑΚΟΣ)

Σίγουρα όποιος έρχεται για πρώτη φορά στη Ρόδο θέλει να επι­σκε­φτεί την Κοιλάδα με τις Πετα­λού­δες και τις Εφτά Πηγές, στα Κολύ­μπια. Εκεί πάω εκτός σεζόν. Το μικρό πάρκο μέσα στο δάσος με τη δροσιά από τα νερά των πηγών είναι ιδα­νι­κός περί­πα­τος.

Στην Παλιά Πόλη κάνω μια βόλτα στην Οδό των Ιπποτών και επι­σκέ­πτο­μαι το Αρχαιο­λο­γικό Μουσείο της Ρόδου. Πάντα ανα­κα­λύ­πτω κάτι και­νούρ­γιο περ­πα­τώ­ντας στα μεσαιω­νικά στενά της.

Απα­ραί­τητη στάση για παγωτό στο χέρι, η Gellateria Παλ­λά­διον στην οδό Αρι­στο­τέ­λους. Γεύσεις μόνο με υλικά εποχής – το φου­ντούκι είναι υπέροχο, αλλά και το φρα­γκό­συκο και το σύκο το καλο­καίρι.

Ο σεφ μεγα­λουρ­γεί στο Noble. (Φωτο­γρα­φία: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΖΑΒΟΣ)

Για δείπνο με θέα στη θάλασσα κλείνω τραπέζι στο Noble, στο Ξενο­δο­χείο Elysium Resort & Spa, στο Φαλη­ράκι. Ο executive chef Γιώργος Τρου­μού­χης έχει ερευ­νή­σει σε βάθος την τοπική κουζίνα και τη σερ­βί­ρει ανα­νε­ω­μένη. Παρα­δο­σιακό φαγητό με φρέσκια ματιά προ­σφέ­ρει εδώ και δεκα­ε­τίες ο Μαυ­ρί­κος στη Λίνδο. Για σου­βλάκι με παρα­δο­σιακή λαδό­πιτα Ρόδου, πολύ λεπτή και νόστιμη, πάω στον Μπο­νιάτη, στην Κρε­μα­στή, κοντά στο αερο­δρό­μιο. Για καφέ προτιμώ το ξενο­δο­χείο Έλαφος, στον Προφήτη Ηλία, που μοιάζει με ελβε­τικό σαλέ μέσα στο δάσος. Απο­λαμ­βάνω την αρχι­τε­κτο­νική και τη δια­κό­σμηση, αλλά και την ευχά­ρι­στη δροσιά.

Την αυθε­ντική ροδί­τικη αρχι­τε­κτο­νική εσω­τε­ρι­κού χώρου, δηλαδή παρα­δο­σιακά σπίτια στο­λι­σμένα με πιάτα στους τοίχους, τη συναντά κανείς κυρίως στον Αρχάγ­γελο και στην Κοσκι­νού. Μάλιστα, στον παρα­δο­σιακό οικισμό Κοσκι­νού υπάρχει και ένα πολύ εντυ­πω­σιακό και επι­σκέ­ψιμο, το Παρα­δο­σιακό Σπίτι Κοσκι­νού (τηλ. 22410-62205). Αν βρεθώ σε ροδί­τικο γάμο, οπωσ­δή­ποτε τρώω ένα μελε­κούνι, το τοπικό κέρασμα με μέλι και σουσάμι. Λίγο πριν τελειώ­σει το καλο­καίρι, στον Έμπωνα δια­σκε­δά­ζουμε στη Γιορτή Κρασιού, δοκι­μά­ζο­ντας μου­στα­λευ­ριά, πετι­μέζι και στα­φύ­λια μετά μου­σι­κής. Πάνω από 4.000 άνθρω­ποι το επι­σκέ­πτο­νται και την επόμενη μέρα, οι πιο αθλη­τι­κοί τύποι συμ­με­τέ­χουν στον ποδη­λα­τικό αγώνα.

Πηγή: Καθη­με­ρινή