Πήγε στις ΗΠΑ με όνειρα και ελπίδες και σήμερα είναι στέλεχος σε μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες παγκοσμίως!

Κύριε Καρτάλη θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε τη συνέ­ντευξη, από την εγκα­τά­στασή σας στην Αμερική. Πώς προ­έ­κυψε η μετά­βαση από την Ιαλυσό της Ρόδου, στην Νέα Υόρκη;

Κατά­γο­μαι από την Ιαλυσό της Ρόδου, είμαι γέννημα θρέμμα! Στις ΗΠΑ βρέθηκα μετά το Λύκειο, όταν έφυγα από την Ρόδο, όπως η πλειο­ψη­φία των ντόπιων φοι­τη­τών, για σπουδές. Ήξερα από μικρή ηλικία ότι ο τομέας της τεχνο­λο­γίας ήταν ο κλάδος που θα ακο­λου­θούσα και οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες λόγω της τεχνο­λο­γι­κής τους και­νο­το­μίας, ήταν εκτός από όνειρο ζωής και στην κορυφή της λίστας μου για πανε­πι­στη­μια­κές σπουδές και έτσι σε συνεν­νό­ηση με τους γονείς μου, οι οποίοι με παρό­τρυ­ναν και τους συγ­γε­νείς μας ομο­γε­νείς που μένουν εκεί, κατέ­ληξα στη Νέα Υόρκη στα 18 μου, ως φοι­τη­τής.

Μετά την ολο­κλή­ρωση των σπουδών σας, σκε­φτή­κατε να επι­στρέ­ψετε στην Ελλάδα, στη Ρόδο;

Φυσικά! Ποτέ δε σχε­δί­αζα να μείνω στο εξω­τε­ρικό μακρο­πρό­θε­σμα. Ήταν μια σειρά καλών συγκυ­ριών και ευκαι­ριών εκεί και των γνωστών δυσμε­νών συν­θη­κών εδώ, που με έκαναν να πάρω κάποιες απο­φά­σεις ως φυσικά επα­κό­λουθα της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Όλα αυτά έγιναν την περίοδο του 2009-2010 όταν τότε μόλις είχα απο­φοι­τή­σει με το μετα­πτυ­χιακό μου στη Νέα Υόρκη και ταυ­τό­χρονα η χώρα μας έμπαινε στη δίνη της οικο­νο­μι­κής κρίσης.

Πώς βρε­θή­κατε να δου­λεύ­ετε στην εταιρεία-κολοσσό Jacobs Engineering Group; Ποιο είναι το αντι­κεί­μενο της εργα­σίας σας;

Στην Jacobs εργά­ζο­μαι σαν IT Transformation Manager, σε ελεύ­θερη μετά­φραση αυτό πρα­κτικά σημαί­νει “ειδικός τεχνο­λο­γίας”, είναι διοι­κη­τική θέση και στην ουσία είμαι μέλος μιας εκ των ομάδων όπου συντο­νί­ζουμε διάφορα προ­γράμ­ματα ανα­βάθ­μι­σης και υιο­θέ­τη­σης νέων τεχνο­λο­γιών στο εσω­τε­ρικό της εται­ρείας όπου επη­ρε­ά­ζουν, προ­στα­τεύ­ουν ψηφιακά και εξε­λίσ­σουν τεχνο­λο­γικά το σύνολο των 74.000 υπαλ­λή­λων που έχουμε σε παγκό­σμιο επίπεδο, και την αλλη­λε­πί­δρασή τους στις βιο­μη­χα­νίες που δρα­στη­ριο­ποιού­μα­στε μερικών εκ των οποίων είναι τα κατα­σκευα­στικά, η μηχα­νική, αερο­ναυ­πη­γική και ο τομέας του δια­στή­μα­τος, η ενέρ­γεια, καθαρή-πράσινη και πυρη­νική, η φαρ­μα­κο­βιο­μη­χα­νία, η ύδρευση, οι νέες τεχνο­λο­γίες οι τηλε­πι­κοι­νω­νίες κ.α. Στην εται­ρεία κατέ­ληξα πριν από ενάμιση χρόνο περίπου, όπου μόλις μερι­κούς μήνες πριν από την πρό­σληψή μου, είχα ολο­κλη­ρώ­σει επι­τυ­χώς μια άκρως περί­πλοκη και χρο­νο­βόρα δια­δι­κα­σία για τη μετά­βασή μου από τη Visa εργα­σίας σε πράσινη κάρτα, η οποία εκτός των άλλων προ­νο­μίων, μου εξα­σφά­λισε πλήρη εργα­σιακά δικαιώ­ματα στη χώρα και όπως γίνεται συνήθως σε αυτές τις περι­πτώ­σεις, στην εμπλοκή μου με την Jacobs σε αυτό το επίπεδο, συνέ­βα­λαν μια σειρά συσχε­τι­σμών που συν­δύ­α­ζαν το σωστό τόπο και χρόνο και την κατάλ­ληλη επαφή με τους κατάλ­λη­λους ανθρώ­πους, πριν και μετά την προ­σέγ­γισή μου με την εται­ρεία. Και εννο­εί­ται πως αυτή η περί­σταση ήταν το απο­τέ­λε­σμα μιας σειράς απορ­ρί­ψεων και απο­τυ­χη­μέ­νων προ­σεγ­γί­σεων είτε από μέρος μου, είτε από το μέρος άλλων, παρό­μοιων προ­τά­σεων και ευκαι­ριών.

Υποθέτω ότι όλο αυτό το ταξίδι, από τη Ρόδο στην Αμερική και στη συνέ­χεια η επαγ­γελ­μα­τική εξέλιξη, είναι συναρ­πα­στικό αλλά φαντά­ζο­μαι και κοπια­στικό…

Δε φαντά­ζε­σαι πόσο σωστά το θέτεις. Μόνο το νομο­θε­τικό περιε­χό­μενο παρα­μο­νής και εργα­σίας στην Αμερική είναι ένας περί­πλο­κος Γολ­γο­θάς με ανοιχτό τέλος από μόνο του, όπου όλοι οι Ευρω­παίοι πολίτες και οι περισ­σό­τε­ροι πολίτες τρίτων χωρών, πρέπει να αντι­με­τω­πί­σουν με αβε­βαιό­τητα και περιο­ρι­σμούς. Φυσικά οι υπο­δο­μές, η εξέλιξη και η ευκαι­ρία να σπου­δά­ζεις, να δου­λεύ­εις και γενικά να ζεις σε μια χώρα αιχμής και και­νο­το­μίας, ειδικά στους τομείς της τεχνο­λο­γίας και επι­στη­μών, δίνουν άλλη γεύση και αξία στις όποιες δυσκο­λίες.

Η προ­ο­πτική της επι­στρο­φής υπάρχει στον ορί­ζο­ντα;

Εννο­εί­ται. Ακόμα και τώρα αισθά­νο­μαι σαν να μην έφυγα ποτέ. Εδώ είναι ο τόπος μου, η άμεση οικο­γέ­νειά μου και οι παι­δι­κοί μου αδελ­φι­κοί φίλοι, εδώ είναι η γει­το­νιά μου, εδώ είναι η βάση μου… εδώ είναι το σπίτι μου! Εκτός του ότι πηγαι­νο­έρ­χο­μαι σχετικά συχνά, είμαι πλήρως ενη­με­ρω­μέ­νος για τα τοπικά δρώμενα, από το τι γίνεται στην τοπική κοι­νω­νία, μέχρι τις πολι­τι­κές και οικο­νο­μι­κές εξε­λί­ξεις στη χώρα μας και στην Ευρώπη, σε πολλές περι­πτώ­σεις, τολμώ να πω πως είμαι πιο ενη­με­ρω­μέ­νος αν και ζω στο εξω­τε­ρικό, από τους περισ­σό­τε­ρους που ζουν εδώ. Έχω άριστες σχέσεις και επαφές με μέρος της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης και του πολι­τι­κού κόσμου. Προ­σπαθώ να πω, πως οι δεσμοί μου με τη Ρόδο και την Ελλάδα γενι­κό­τερα, δεν είναι μόνο ισχυροί αλλά και ακρά­δα­ντοι. Ήδη συνει­σφέρω στον τόπο μας εδώ και στην πατρίδα, όσο μπορώ παρα­σκη­νιακά και όχι μόνο, περισ­σό­τερο σε επίπεδο τεχνο­γνω­σίας, αλλά θα με ικα­νο­ποιούσε περισ­σό­τερο αν συνέ­φερα στο επίπεδο το οποίο πιστεύω ότι θα μπο­ρούσα να συνει­σφέρω και αυτό στο μέγιστο, δε γίνεται ούτε παρα­σκη­νιακά, ούτε απο­μα­κρυ­σμένα. Από την άλλη, αυτά που έχω πετύχει στην άλλη άκρη του Ατλα­ντι­κού με πολλούς κόπους και ακόμα περισ­σό­τε­ρες θυσίες τόσο από μέρους μου, όσο και από την οικο­γέ­νειά μου, δε μου επι­τρέ­πουν, έτσι απλά να τα μηδε­νίσω όλα μόνο και μόνο για να γυρίσω. Έχω κάποια πλάνα στο μυαλό μου με σκοπό μια πιθανή ομαλή μετά­βαση, και εύχομαι να μου βγουν όπως τα υπο­λο­γίζω στο σχετικά σύντομο μέλλον. Όλα στην ώρα τους!

 

Πέρα όμως από την επι­τυ­χη­μένη επαγ­γελ­μα­τική στα­διο­δρο­μία ασχο­λεί­στε ενεργά και με ζητή­ματα της ομο­γέ­νειας. Είστε γενικός γραμ­μα­τέας του παν-ροδιακού συλ­λό­γου Αμε­ρι­κής, ειδικός γραμ­μα­τέας της Δωδε­κα­νη­σια­κής Ομο­σπον­δίας όπως επίσης ταμίας και σύμ­βου­λος της Δωδε­κα­νη­σια­κής Νεο­λαίας Αμε­ρι­κής, σύλ­λο­γοι ενεργοί και οι τρεις. Αυτή η ενα­σχό­ληση πώς προ­έ­κυψε;

Με τα ομο­γε­νειακά ξεκί­νησα να ασχο­λού­μαι σχετικά πρό­σφατα, μόλις πριν από περίπου 2 χρόνια, μπήκα στο συμ­βού­λιο του δικού μας συλ­λό­γου της Ρόδου, λόγο προ­σω­πι­κής γνω­ρι­μίας με τον πρόεδρο και άλλων μελών του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου. Μου έγινε η πρόταση να συμ­με­τέχω στο σχήμα, είδα ότι υπάρ­χουν τερά­στια περι­θώ­ρια προ­σφο­ράς στα οποία μπορώ να συνει­σφέρω και έτσι απά­ντησα θετικά. Σε αυτό το σημείο θεωρώ πρέπον να γίνει αναφορά στα ακό­λουθα άτομα που κρά­τη­σαν στα πόδια του τον σύλλογο της Ρόδου σε μια δύσκολη περίοδο οπού απει­λη­θή­καμε ακόμα και με διάλυση, τον πρόεδρο Σάββα Σωτρίλλη, την Κατίνα Φρα­γκο­πού­λου, τον Πέτρο Χατζη­μι­χάλη, τον Μιχάλη Κώτη, την Παρα­σκευή Σαββιού και τη Θαρρενή Τζωρζή. Μέσω του συλ­λό­γου μας ήρθα σε επαφή και ενε­πλά­κην με τη Δωδε­κα­νη­σιακή Ομο­σπον­δία και Νεολαία όπου αμέσως προ­ω­θή­θηκα ένθερμα κάτι που με τιμάει και εκτιμώ ιδιαί­τερα.

Πόσα μέλη αριθ­μούν οι σύλ­λο­γοι αυτοί;

Οι σύλ­λο­γοι της Δωδε­κα­νή­σου που τα πάνε καλά, είναι δυστυ­χώς λίγοι. Οι περισ­σό­τε­ροι αντι­με­τω­πί­ζουν προ­βλή­ματα άλλοι μικρά άλλοι πολύ σοβα­ρό­τερα. Γενικά οι ομο­γε­νεια­κοί σύλ­λο­γοι μπορεί να αριθ­μούν από μερικές δεκάδες, μέχρι εκα­το­ντά­δες εγγε­γραμ­μένα μέλη, με προ­ο­πτική προ­σέγ­γι­σης όμως χιλιά­δων ομο­γε­νών κάτω από την δυνα­μική τους.

Είναι πάντως γεγονός πως οι Σύλ­λο­γοι είναι αρκετά δρα­στή­ριοι διορ­γα­νώ­νο­ντας μια σειρά από δράσεις και εκδη­λώ­σεις, κρα­τώ­ντας ζωντανή την επαφή με την πατρίδα αλλά και ανα­δει­κνύ­ο­ντας σημα­ντικά ζητή­ματα, όπως πρό­σφατα η συγκέ­ντρωση για το Μακε­δο­νικό.

Οπωσ­δή­ποτε, υπάρχει άρτιος συντο­νι­σμός και οργά­νωση, αξιο­λο­γούμε τα τρέ­χο­ντα εθνικά ζητή­ματα και γεγο­νότα και επεμ­βαί­νουμε, όπως και όταν κρί­νουμε, πώς μπο­ρούμε να τονώ­σουμε θετικά τα εθνικά μας συμ­φέ­ρο­ντα.

Ποια ζητή­ματα απα­σχο­λούν τους Ρόδιους και γενι­κό­τερα τους Δωδε­κα­νη­σια­κούς συλ­λό­γους της ομο­γέ­νειας;

Με ελά­χι­στες λαμπρές εξαι­ρέ­σεις, κυρίως ζητή­ματα παρα­δό­σεων, ήθη και εθίμων, το οποίο είναι υπέροχο αλλά επίσης είναι και αυτό που μας κρατάει πίσω κολ­λη­μέ­νους στο παρελ­θόν και δημιουρ­γεί και τα περισ­σό­τερα προ­βλή­ματα συμ­με­το­χής στις μέρες μας, κυρίως των νέων μετα­να­στών και δεύτερης-τρίτης γενιάς ομο­γε­νών. Η Ελλάδα έχει προ­χω­ρή­σει έχει εξε­λι­χθεί και πολι­τι­στικά και πολι­τι­σμικά, με απόλυτο σεβασμό στις παρα­δό­σεις, όσο στο εξω­τε­ρικό δεν υιο­θε­τούμε αυτά τα νέα στοι­χεία και ο κάθε σύλ­λο­γος αντι­προ­σω­πεύει την Ελλάδα βασι­σμέ­νος σε προ­κα­τα­λή­ψεις και στε­ρε­ό­τυπα, απο­δε­δειγ­μένα χάνει τη νεολαία και όχι μόνο. Πρέπει να κοιτάμε μπροστά να ζούμε στο παρόν και να εξε­λισ­σό­μα­στε παράλ­ληλα με την Ελλάδα και πάντα όμως ξαναλέω, με σεβασμό στις παρα­δό­σεις μας, τα ήθη και τα έθιμα μας.

Πώς βλέπετε σήμερα την κατά­σταση στην Ελλάδα, εσείς που ζείτε στο εξω­τε­ρικό;

Η κατά­σταση της χώρας είναι λυπηρή… Από πού να ξεκι­νή­σει κανείς; Από το ελλιπές πολι­τικό σύστημα, το κράτος, το δημόσιο; Την παιδεία, την εκπαί­δευση; Το φορο­λο­γικό ή την οικο­νο­μία; Την αστυ­νό­μευση και τη δικαιο­σύνη; Όλα βασικοί πυλώνες μιας χώρας όπου στη δικιά μας, σχεδόν τίποτα από αυτά τα στοι­χεία δεν ήταν πάνω του μετρίου ακόμα και πριν από την οικο­νο­μική κρίση. Είναι λυπηρό, όταν μετά από 10 χρόνια κρίσης, αντί να ανα­ζη­τάμε και να επι­διώ­κουμε τον εκσυγ­χρο­νι­σμό από μόνοι μας, μας τον επι­βάλ­λουν απ’ έξω «πακέτο» με μια σειρά φορο­λο­γι­κών μέτρων και πάλι ούτε έτσι συμ­βι­βα­ζό­μα­στε, δεν θέλουμε να αλλά­ξουμε… Υπάρχει πολι­τική ευθύνη, τερά­στια, ασυ­ζή­τητη, αλλά πλέον, τερά­στιο μερίδιο ευθύνης φέρει και ο κόσμος, για τους γνω­στούς λόγους και τις επι­λο­γές του. Όσο δεν μαθαί­νουμε από τα λάθη μας, τόσο θα υφί­στα­ται αυτός ο φαύλος κύκλος όπου ο απλός πολίτης θα πλη­ρώ­νει τα λάθη της χώρας σε φόρους και περι­κο­πές, επειδή απλά κάποιοι δεν θέλουν να πάμε μπροστά. Υπάρχει όμως ελπίδα, υπάρχει φως, το βλέπεις καθη­με­ρινά, στα παιδιά, στους νέους, στις νέες γενεές και στους ανοι­χτό­μυα­λους «βετε­ρά­νους». Πιστεύω πολύ στις δυνα­τό­τη­τες της δικής μου γενεάς, είναι θέμα χρόνου να ανα­λά­βουμε, και με τη βοήθεια και την εμπει­ρία των ανοι­χτό­μυα­λων “παλιών”, να ξεκολ­λή­σουμε επι­τέ­λους μια και καλή από το χτες.

Υπάρχει κύμα μετα­νά­στευ­σης από τα Δωδε­κά­νησα προς την Αμερική;

Δυστυ­χώς, τα τελευ­ταία χρόνια μάλιστα έχει φύγει ένα μεγάλο μετα­να­στευ­τικό κύμα και από τη Ρόδο. Του­λά­χι­στον για τη Ρόδο και για τους Δωδε­κα­νή­σιους γενι­κό­τερα, στόχος μου είναι μέσω των συλ­λό­γων να δημιουρ­γη­θεί ένα κοι­νω­νικό δίκτυο συντο­νι­σμού και καθο­δή­γη­σης αυτών των συμπο­λι­τών μας, που χρειά­ζο­νται τα φώτα των πιο έμπει­ρων σε αυτό το νέο τους ξεκί­νημα, μέχρι να ορθο­πο­δή­σουν.

Πάντως όλο και περισ­σό­τε­ροι νέοι άνθρω­ποι εγκα­τα­λεί­πουν την χώρα. Το brain drain είναι μια ανοιχτή πληγή για την Ελλάδα.

Πολύ σωστά. Αυτό θα είναι ένα από τα μεγα­λύ­τερα στοι­χή­ματα των επό­με­νων κυβερ­νή­σεων, να δημιουρ­γη­θεί ένα υγιές φορο­λο­γικό, οικο­νο­μικό και επι­χει­ρη­σιακό περι­βάλ­λον, που όχι μόνο θα στα­μα­τή­σει τις εκροές και τη μετα­νά­στευση ταλα­ντού­χων νέων, αλλά θα πρέπει να κάνει και πολλά βήματα παρα­πέρα με στόχο την προ­σέλ­κυση και­νο­τό­μων επι­χει­ρή­σεων και ταλέ­ντων από το εξω­τε­ρικό, για να επεν­δύ­σουν και να εδρεύ­σουν στη χώρα μας. Αυτά έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και χρόνια, αλλά αν και έχουμε χάσει ήδη πολύ­τιμο χρόνο, ποτέ δεν είναι αργά να κάνουμε τα απα­ραί­τητα.

Στα νέα παιδιά που θέλουν να φύγουν στο εξω­τε­ρικό για να κυνη­γή­σουν το όνειρό τους και ίσως καλύ­τε­ρες ευκαι­ρίες απ΄όσες τους προ­σφέ­ρει η χώρα μας, τι θα θέλατε να πείτε;

Να είναι έτοιμοι για συμ­βι­βα­σμούς και υπο­χω­ρή­σεις που δε θα περί­με­ναν ποτέ! Η Ελλάδα παρά την κρίση και τη μιζέρια των τελευ­ταίων ετών δεν παύει να παρέχει μια ξεχω­ρι­στή και μονα­δική ποιό­τητα ζωής, κουλ­τού­ρας και φυσικής ομορ­φιάς. Αν δεν είσαι συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νος για το τι αφήνεις πίσω σου, θα βρεθείς προ εκπλή­ξεως. Συνήθως αυτά που έχουμε δεν τα εκτι­μάμε μέχρι να τα χάσουμε! Οι δε Ροδίτες το βιώνουν αυτό ακόμα πιο έντονα, για ευνό­η­τους λόγους!

Για περισ­σό­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρίες, μπο­ρείτε να επι­σκε­φθείτε το προφίλ του Ν. Καρτάλη στο facebook και το στο twitter:

facebook.com/nikos.kartalis

twitter.com/nkartalis