Προδήλως εσφαλμένη η απόφαση της επιτροπής του άρθρου 7 για την ανέγερση ιερού ναού στην Ιαλυσό

Προ­δή­λως εσφαλ­μέ­νη χα­ρα­κτη­ρί­ζει την από­φα­ση της επι­τρο­πής του άρ­θρου 7 του Νόμου 2839/2000 της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου με την οποία δεν επε­τρά­πη στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, να πα­ρα­χω­ρή­σει ακί­νη­το για την ανέ­γερ­ση νέου ιερού ναού στην Ια­λυ­σό, σε γνω­μο­δό­τη­σή του προς την Ιερά Μη­τρό­πο­λη Ρόδου, ο προϊ­στά­με­νος της νο­μι­κής υπη­ρε­σί­ας του Δήμου Ρόδου κ. Θ. Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου.

Στην γνω­μο­δό­τη­ση του κ. Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

«Επί της δη­μο­σιο­ποι­η­θεί­σας από­φα­σης της Επι­τρο­πής του άρ­θρου 7 του Νόμου 2839/2000 της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου, σύμ­φω­να με την οποία ακυ­ρώ­θη­κε από­φα­ση του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου Νο­τί­ου Αι­γαί­ου για τη πα­ρα­χώ­ρη­ση ακι­νή­του στην Ενο­ρία Κοι­μή­σε­ως Θε­ο­τό­κου Ια­λυ­σού για ανέ­γερ­ση Εκ­κλη­σί­ας, με αι­τιο­λο­γία ότι η διά­τα­ξη του άρ­θρου 12 παρ. 1 και 2 του Π.Δ. 242/1996 επι­τρέ­πει τη δω­ρε­άν πα­ρα­χώ­ρη­ση μόνο για την αντι­με­τώ­πι­ση έκτα­κτης και επεί­γου­σας ανά­γκης, γνω­μο­δο­τού­με ως εξής:

Σύμ­φω­να με νε­ώ­τε­ρες αλλά και ει­δι­κές δια­τά­ξεις του άρ­θρου 22 πα­ρα­γρ. 2 του Ν. 4301/2014 περί θρη­σκευ­τι­κών κοι­νο­τή­των κ.λ.π., προ­βλέ­πε­ται ότι «Επι­τρέ­πε­ται προς εκ­πλή­ρω­ση των σκο­πών των Νο­μι­κών Προ­σώ­πων Δη­μο­σί­ου Δι­καί­ου των Ιερών Μη­τρο­πό­λε­ων της Δω­δε­κα­νή­σου και της Πα­τριαρ­χι­κής Εξαρ­χεί­ας Πά­τμου και των υπα­γο­μέ­νων σε αυτά Νο­μι­κών Προ­σώ­πων Ιδιω­τι­κού Δι­καί­ου, η δω­ρε­άν πα­ρα­χώ­ρη­ση εμπραγ­μά­των δι­καιω­μά­των ή κα­το­χής επί εκ­κλη­σια­στι­κών, δη­μο­σί­ων ή ακι­νή­του του Δη­μο­σί­ου, Ν.Π.Δ.Δ. ή Ο.Τ.Α. ή ιδιω­τών, επί των οποί­ων λει­τουρ­γεί ή με σκοπό να ανε­γερ­θεί Ιερός Ναός ή Επι­σκο­πείο ή Ιερά Μονή, προς το οι­κείο εκ­κλη­σια­στι­κό νο­μι­κό πρό­σω­πο ή με­τα­ξύ εκ­κλη­σια­στι­κών νο­μι­κών προ­σώ­πων του πα­ρό­ντος νόμου προ­κει­μέ­νου να εξυ­πη­ρε­τεί η λει­τουρ­γία τους, απαλ­λάσ­σο­νται των τελών με­τα­γρα­φής.»

Συ­νε­πώς είναι κα­τα­φα­νές ότι η Επι­τρο­πή του άρ­θρου 7 του Νόμου 2839/2000 της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου εσφαλ­μέ­να δεν έλαβε, ή δεν είχε υπόψη της για να την εφαρ­μό­σει, την πα­ρα­πά­νω νε­ώ­τε­ρη και ει­δι­κή διά­τα­ξη και εφάρ­μο­σε προ­γε­νέ­στε­ρη διά­τα­ξη, η οποία βέ­βαια προ­γε­νέ­στε­ρη διά­τα­ξη όπως και ανά­λο­γη που υπάρ­χει για τους Δή­μους (άρθρο 185 Ν.3463/2006) και πάλι στο πα­ρελ­θόν είχαν τύχει ακώ­λυ­της εφαρ­μο­γής σε ανά­λο­γες πε­ρι­πτώ­σεις.

Είναι εξάλ­λου προ­φα­νές ότι και ο νο­μο­θέ­της για απο­σα­φή­νι­ση πα­ρό­μοιων ερ­μη­νειών και άρση κάθε αμ­φι­βο­λί­ας θέ­σπι­σε την πα­ρα­πά­νω νε­ώ­τε­ρη και ει­δι­κή διά­τα­ξη, ει­δι­κά μά­λι­στα για τη Δω­δε­κά­νη­σο, όπου ο όγκος των αντί­θε­των πα­ρα­χω­ρή­σε­ων εκ­κλη­σια­στι­κών ακι­νή­των της Ορ­θό­δο­ξης Εκ­κλη­σί­ας για δη­μό­σιους σκο­πούς είναι ιστο­ρι­κά εξαι­ρε­τι­κά ση­μα­ντι­κός και αντι­στρό­φως ανά­λο­γος, όπως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά για τη Ρόδο ακι­νή­των της Ορ­θό­δο­ξης Κοι­νό­τη­τας Ρόδου για στέ­γα­ση εκ­παι­δευ­τι­κών ιδρυ­μά­των, για τη Σύμη το Πα­νορ­μί­τειο Γυ­μνά­σιο κ.λ.π. .

Κα­τό­πιν αυτών έχου­με τη γνώμη ότι είτε οί­κο­θεν, είτε με την υπο­βο­λή αί­τη­σης θε­ρα­πεί­ας, η Επι­τρο­πή του άρ­θρου 7 του Νόμου 2839/2000 της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου, οφεί­λει να επα­νε­ξε­τά­σει και διορ­θώ­σει την προ­α­να­φε­ρό­με­νη προ­δή­λως εσφαλ­μέ­νη από­φα­σή της, ενερ­γώ­ντας επι­κύ­ρω­ση κα­τ΄ε­φαρ­μο­γή της ορθής διά­τα­ξης του νόμου.

Ο γνω­μο­δο­τών

Θε­ό­δω­ρος Μ. Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου

Δι­κη­γό­ρος

στον ΄Α­ρειο Πάγο-ΣτΕ

΄Αρ­χων Δι­καιο­φύ­λαξ

Οι­κου­με­νι­κού Πα­τριαρ­χεί­ου Κων­στα­ντι­νου­πό­λε­ως»