“Θλίψη και κατήφεια:Υπάρχει ελπίδα;”-Γράφει ο Γ. Παρασκευάς

Αδυ­να­τούν ο λόγος και ο αντί­λο­γος στην ανα­ζή­τησή της αλή­θειας των αιτιών για όσα βιώ­νουμε.

Η κοι­νω­νία και το σύνολο των θεσμών που διέπουν την λει­τουρ­γία της δίνουν την εντύ­πωση πως έχουν εξα­ντλή­σει τα περι­θώ­ρια ορθο­λο­γι­κής δράσης.

Το πολι­τικό μας σύστημα, η κορω­νίδα των θεσμών, υπο­λεί­πε­ται της απο­στο­λής του και με την καθη­με­ρινή εμφά­νιση των εκπρο­σώ­πων του γίνεται αιτία και αφορμή γενι­κευ­μέ­νης θλίψης και κατή­φειας.

Θυμί­ζουν τον μύθο της Παν­δώ­ρας, άλογα,άκριτα, χωρίς ίχνος αισθή­μα­τος ευθύνης άνοιξαν το κουτί,το δώρο των Θεών, άφησαν να δια­χυ­θούν στην κοι­νω­νία όλα τα κακά και κλεί­νο­ντας το σφρά­γι­σαν μέσα του το μόνο καλό, «την ελπίδα».

Δια­χει­ρί­ζο­νται τις τύχες μιας χώρας και ενός Λαού που βρί­σκε­ται στο επί­κε­ντρο μιας σύγκρου­σης, οικο­νο­μι­κών συμ­φε­ρό­ντων και γεω­πο­λι­τι­κών ανα­κα­τα­τά­ξεων, μακά­ριοι

«περί άλλων τυρ­βά­ζουν».

Πολ­λα­πλά ανοιχτά μέτωπα που δύσκολα μπορεί κάποιος να προ­δι­κά­σει την εξέλιξη τους.

Κάτω από την πίεση εξω­γε­νών παρα­γό­ντων καλού­μεθα «εκόντες άκοντες» να δώσουμε λύση σε δυο χρο­νί­ζο­ντα προ­βλή­ματα, αυτό των δια­φό­ρων με την Αλβανία και το πρό­βλημα της ονο­μα­το­λο­γίας των Σκοπίων.

Η πίεση των εξω­γε­νών παρα­γό­ντων έχει­σχέση με την πρόθεση τους να δώσουν ορι­στική λύση σε αυτό που προ­έ­κυψε από την προ­σχη­μα­τική και σχε­δια­σμένη διάλυση της Γιου­γκο­σλα­βίας.

Πρόθεση τους η ένταξη όλων των χωρών που δημιουρ­γή­θη­καν στην Ε.Ε με προφανή στόχο την αποκοπή της Ρωσίας στον ενερ­γειακό σχε­δια­σμό της περιο­χής και την μείωση των δυνα­το­τή­των της επη­ρε­α­σμού της πολι­τι­κής αυτών των χωρών.

ΚΥΠΡΟΣ – ΑΟΖ-ΑΙΓΑΙΟ  το δεύτερο μεγάλο και δυσε­πί­λυτο πρό­βλημα.

Η πολι­τική και οικο­νο­μική αδυ­να­μία της χώρας δίνουν το δικαί­ωμα σε όλους τους παίχτες που εμπλέ­κο­νται να ενερ­γούν κατά το δοκούν προ­α­σπι­ζό­με­νοι δήθεν υπαρκτά η ανύ­παρ­κτα δικαιώ­ματα.

Η Τουρκία με επιμονή και μεθο­δι­κό­τητα έχει σχεδόν επι­βά­λει διεθνώς την θεωρία των

«γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο.

Με Οθω­μα­νική διπλω­μα­τι­κό­τητα υπο­νο­μεύει κάθε προ­σπά­θεια επί­λυ­σης του Κυπρια­κού μέχρι να εμφα­νι­στούν οι συν­θή­κες και προ­ϋ­πο­θέ­σεις που θα ικα­νο­ποιούν τις απαι­τή­σεις της.

Απαι­τή­σεις που στο­χεύ­ουν στον πρω­τα­γω­νι­στικό της ρόλο όσον αφορά την εκμε­τάλ­λευση του φυσικού αερίου της Κυπρια­κής ΑΟΖ και του ενερ­γεια­κού σχε­δια­σμού στο Αιγαίο.

Οι πράξεις και η στάση της Τουρ­κίας κατα­πα­τούν βάναυσα και το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της θάλασ­σας.

Σε ανυ­πο­ψί­α­στους και αδαείς μόνο προ­κα­λούν κατά­πληξη και ερω­τη­μα­τικά η στάση των εταίρων και συμ­μά­χων μας.

ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και ΡΩΣΙΑ «τηρούν σιγή ιχθύος» η εκδί­δουν ανα­κοι­νώ­σεις εξί­σω­σης θύτη και θύματος.

Η εμμονή τους για τον γεω­στρα­τη­γικό ρόλο της Τουρ­κίας τους οδηγεί στην άφεση των αμαρ­τιών της αν όχι στην στήριξη των γεω­πο­λι­τι­κών της σχεδίων.

Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα των επερ­χό­με­νων ανα­κα­τα­τά­ξεων το σύνολο του πολι­τι­κού μας κόσμου­εί­ναι χαμένο στον δικό του μικρό­κο­σμο.

Πολι­τική σημαί­νει μακρο­πρό­θε­σμη πρό­βλεψη και σχε­δια­σμό,γεω­πο­λι­τι­κές στο­χεύ­σεις και δημιουρ­γία συμ­μα­χιών.

Αντ’αυτούγινόμαστε μάρ­τυ­ρες ενός παρα­λό­γου θεάτρου, στην πρώτη γραμμή μια κακό­γου­στη, βρωμερή και τρι­σά­θλια πολι­τική κοκο­ρο­μα­χία για απάτες,μίζες,δια­φθορά και ότιάλλο χαρα­κτη­ρί­ζει εγκλη­μα­τι­κές συμ­μο­ρίες.

Θα πρέπει κάποτε να γίνει κατα­νοητό πως αυτού του είδους οι πολι­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές δεν προ­σβάλ­λουν μόνο τους πολι­τι­κούς αλλά το σύνολο του Έθνους.

Ο λόγος ,η λογική,η συναί­σθηση ευθύνης εκλεί­πουν, αυτό αφορά όλους,δεν εξαι­ρεί­ται κανένας και η κοι­νω­νία καθη­μαγ­μένη σέρ­νε­ται στον δικό της Γολγοθά.

Η αλλαγή νοο­τρο­πίας και η άσκηση πολι­τι­κής με ήθος ίσως δώσουν στην ελπίδα φτερά.

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

23/2/2018