Α-τυπος και υπογραμμός: H συνάρτηση

Που­λώ­ντας ήλιο και θά­λασ­σα για να προ­σελ­κύ­σου­με επι­σκέ­πτες, ξε­χά­σα­με να βά­λου­με στην συ­νάρ­τη­ση την ευ­γέ­νεια και το χα­μό­γε­λο.

Στην πα­τρί­δα του Ξέ­νιου Δία, όπου η φι­λο­ξε­νία από δε­δο­μέ­νο έγινε ζη­τού­με­νο, ακόμα ψά­χνου­με την πηγή του «κακού» και ανα­ρω­τιό­μα­στε “τις πταί­ει” που οι επι­σκέ­πτες κα­τα­φθά­νουν μα­ζι­κά και κλεί­νο­νται μέσα στα με­γά­λα all inclusive ξε­νο­δο­χεία χωρίς να τους εν­δια­φέ­ρει, στην πλειο­νό­τη­τά τους, να βγουν έξω από αυτά να δουν τα αξιο­θέ­α­τα του νη­σιού, να γνω­ρί­σουν τις ομορ­φιές του, να έρ­θουν σε επαφή με τους αν­θρώ­πους του.

Η νέα του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος, είναι μπρο­στά μας. Οσες δια­φη­μι­στι­κές κα­μπά­νιες κι αν γί­νουν, αν δεν πάψει η εκ­με­τάλ­λευ­ση του επι­σκέ­πτη, τότε ο κακός μας εαυ­τός θα είναι πάντα εκεί­νος που θα στέ­κε­ται εμπό­διο στην ανά­πτυ­ξη άλλων μορ­φών του­ρι­σμού, πέραν του μα­ζι­κού, πέραν του all inclusive.

Οι λίγοι (;) ασυ­νεί­δη­τοι, αρ­κούν για να χα­λά­σουν την ει­κό­να των πολ­λών (;) ευ­συ­νεί­δη­των. Η νο­ο­τρο­πία της ευ­και­ρια­κής κερ­δο­σκο­πί­ας εις βάρος της επέν­δυ­σης στην ποιό­τη­τα, όχι μόνο δεν έχει εκλεί­ψει αλλά ο και­ρός της κρί­σης, την έχει εν­δυ­να­μώ­σει.

Όσο υπάρ­χουν εστια­τό­ρια που έχουν δια­χω­ρί­σει το φα­γη­τό που σερ­βί­ρουν στους του­ρί­στες από το φα­γη­τό που σερ­βί­ρουν στους ντό­πιους, όσο υπάρ­χουν κα­φε­τέ­ριες που οι τι­μο­κα­τά­λο­γοι τους δεν «ισχύ­ουν» για τον Έλ­λη­να, όσο εξα­κο­λου­θού­με να που­λά­με «χρυ­σά­φι» υπο­τι­θέ­με­να πα­ρα­δο­σια­κά προ­ϊ­ό­ντα made in china και μά­λι­στα απο­μι­μή­σεις αι­σχί­στου εί­δους, όσο σερ­βί­ρου­με φύκια για με­τα­ξω­τές κορ­δέ­λες, θα κερ­δί­ζουν έδα­φος οι αντα­γω­νι­στές προ­ο­ρι­σμοί που έχουν επεν­δύ­σει στην ποιό­τη­τα, στην φι­λο­ξε­νία, στο χα­μό­γε­λο, στην ευ­γέ­νεια, στον σε­βα­σμό και στην εκτί­μη­ση για τον επι­σκέ­πτη που προ­τί­μη­σε ανά­με­σα σε εκα­το­ντά­δες άλλες επι­λο­γές τον τόπο τους για τις δια­κο­πές του.

Η δυ­σφή­μι­ση που προ­έρ­χε­ται κάθε χρόνο από τους γνω­στούς – άγνω­στους (ή και γνω­στούς – γνω­στούς), στον καιρό της τε­χνο­λο­γί­ας και της τα­χύ­τη­τας, είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο επι­ζή­μια από όσο μπο­ρού­με να φα­ντα­στού­με. Τα απο­τε­λέ­σμα­τα όμως τα βλέ­που­με, είναι ορατά και με­τρή­σι­μα.

Αρκεί μια έρευ­να στο δια­δί­κτυο για να αντι­λη­φθεί κα­νείς το μέ­γε­θος της ζη­μιάς που έχει συ­ντε­λε­στεί από τους επι­τή­δειους που κερ­δο­σκο­πούν εις βάρος όλων μας, εις βάρος του τόπου μας.

Δεν είναι πάντα θέμα αρχών, δεν είναι πάντα θέμα ελέγ­χων και επι­βο­λής ποι­νών. Είναι και θέμα παι­δεί­ας και εκεί φαί­νε­ται πως έχου­με υστέ­ρη­ση. Οταν εμείς οι ίδιοι εί­μα­στε εκεί­νοι που ναρ­κο­θε­τού­με με τη συ­μπε­ρι­φο­ρά μας το του­ρι­στι­κό μας προ­ϊ­όν, καμία δια­φή­μι­ση και καμία κα­μπά­νια δεν μπο­ρεί να εξου­δε­τε­ρώ­σει τον κακό εαυτό μας.

Οι και­ροί είναι απαι­τη­τι­κοί, όσο ευ­τε­λί­ζου­με το του­ρι­στι­κό μας προ­ϊ­όν, αυτό θα «ξε­φτί­ζει». Νο­μο­τε­λεια­κά.

Οι επι­λο­γές είναι συ­γκε­κρι­μέ­νες. Ή στο βωμό του εύ­κο­λου κέρ­δους θα υπο­θη­κεύ­σου­με το μέλ­λον του τόπου μας ή κό­ντρα στην κρίση θα επεν­δύ­σου­με στην ποιό­τη­τα. Ήρθε η ώρα να κα­θα­ρί­σει η ήρα από το σι­τά­ρι, γιατί όσο εμείς «ζυ­γί­ζου­με» την ηθική μας, άλλοι προ­ο­ρι­σμοί ήδη έχουν κάνει την επι­λο­γή και έδω­σαν «ιθα­γέ­νεια» στον Ξένιο Δία, που κά­πο­τε κα­τοι­κού­σε σε τού­τον τον τόπο.