Για να κερδίσουμε ξανά την εμπιστοσύνη των πολιτών-Άρθρο Κυριάκου Μητσοτάκη

Κατά την τελευ­ταία συνταγ­μα­τική ανα­θε­ώ­ρηση, ως νέος τότε βου­λευ­τής, είχα επι­χει­ρή­σει να συλλέξω τις 50 υπο­γρα­φές που χρειά­ζο­νταν για να κριθεί ανα­θε­ω­ρη­τέο το άρθρο 86 του Συντάγ­μα­τος, περί ευθύνης υπουρ­γών, το οποίο κανένα κόμμα δεν είχε συμπε­ρι­λά­βει στις ανα­θε­ω­ρη­τι­κές προ­τά­σεις του.

Η πρω­το­βου­λία εκείνη κατέ­ληξε άδοξα καθώς μόνο 8 συνά­δελ­φοι βου­λευ­τές εξέ­φρα­σαν την διάθεση να την προ­συ­πο­γρά­ψουν. Η δε δημο­σιό­τητα της πρω­το­βου­λίας μας περιο­ρί­στηκε σε τέσσερα μονό­στηλα και μάλιστα σε παρα­πο­λι­τι­κές στήλες.

Δεν θεωρώ ότι οι συνά­δελ­φοι ή οι δημο­σιο­γρά­φοι της εποχής είχαν κακές προ­θέ­σεις ή ήθελαν να συγκα­λύ­ψουν το οτι­δή­ποτε. Οφεί­λουμε όμως όλοι να κάνουμε την αυτο­κρι­τική μας για την έλλειψη προ­νοη­τι­κό­τη­τας και για το γεγονός ότι η θεσμική θωρά­κιση της δια­φά­νειας στο δημόσιο βίο δεν απο­τέ­λεσε για όλο τον πολι­τικό κόσμο απόλυτη προ­τε­ραιό­τητα.

Τα απόνερα αυτής της αντί­λη­ψης τα ζήσαμε τα επόμενα χρόνια όταν με αφορμή την οικο­νο­μική κρίση και την πολι­τική ριζο­σπα­στι­κο­ποί­ηση που τη συνό­δευσε, ακο­λού­θησε μια πρω­το­φα­νής απα­ξί­ωση τη πολι­τι­κής.

Πολλοί εξάλλου ήταν εκείνοι που έχτισαν πολι­τι­κές καριέ­ρες και κατέ­λα­βαν τελικά θέσεις εξου­σίας επεν­δύ­ο­ντας σε ένα κύμα ακραίου δημα­γω­γι­κού λαϊ­κι­σμού και τυφλής αντι­πο­λι­τι­κής ρητο­ρι­κής.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, ο θεσμός της ποι­νι­κής ευθύνης των υπουρ­γών, που σκοπό είχε να ενι­σχύ­σει την αμε­ρο­λη­ψία των μελών της εκτε­λε­στι­κής λει­τουρ­γίας προ­στα­τεύ­ο­ντάς τους από πολι­τι­κές διώξεις, υπέστη μια διπλή στρέ­βλωση.

Αφενός, δημιούρ­γησε ένα πλαίσιο από­λυ­της ασυλίας έναντι των «ημέ­τε­ρων» πολι­τι­κών προ­σώ­πων και, αφε­τέ­ρου, λει­τούρ­γησε ως όχημα πολι­τι­κών διώξεων της εκά­στοτε κυβερ­νη­τι­κής πλειο­ψη­φίας έναντι των πολι­τι­κών αντι­πά­λων, ακόμη και σε περι­πτώ­σεις όπου εξό­φθαλμα δεν υφί­στατο ζήτημα αρμο­διό­τη­τας της Βουλής.

Επι­πλέον δίνει τη δυνα­τό­τητα αλλη­λε­πί­δρα­σης μεταξύ κυβερ­νή­σεων και δικα­στι­κής λει­τουρ­γίας, με την άσκηση πιέσεων και την προ­σπά­θεια χει­ρα­γώ­γη­σης για τον προ­σπο­ρι­σμό μικρο­πο­λι­τι­κών ωφε­λη­μά­των.

Χρέος όλων μας είναι να θωρα­κί­σουμε το δημόσιο βίο απέ­να­ντι σε αυτές τις λογικές και σε μεθο­δεύ­σεις που πλήτ­τουν την αξιο­πι­στία των θεσμών και την ποιό­τητα της δημο­κρα­τίας μας.

Και να το κάνουμε με πράξεις. Οι βελ­τιώ­σεις στο θεσμικό πλαίσιο για την ποινική δίωξη των πολι­τι­κών προ­σώ­πων, όπως και στο θέμα της ασυλίας των βου­λευ­τών, ήταν μόνο σημεια­κές και, σε καμία περί­πτωση, επαρ­κείς. Απαι­τεί­ται συστη­μική ανα­διά­ταξη του θεσμού με επί­κε­ντρο την ανα­θε­ώ­ρηση του άρθρου 86 του Συντάγ­μα­τος.

Η πρότασή μου είναι απλή και ξεκά­θαρη:

Για μεν τους βου­λευ­τές το ακα­τα­δί­ω­κτο πρέπει να αφορά απο­κλει­στικά αδι­κή­ματα που τελέ­στη­καν κατά την άσκηση των καθη­κό­ντων τους και να ενερ­γο­ποιεί­ται μόνο μετά από αίτηση του ίδιου του βου­λευτή του οποίου ζητεί­ται η δίωξη. Έτσι, ώστε να ανα­τρα­πεί το υφι­στά­μενο καθε­στώς μη άσκησης ποι­νι­κής δίωξης μετά την παρέ­λευση τρι­μή­νου από τότε που η σχετική αίτηση δια­βι­βά­στηκε στη Βουλή.

Για δε τους υπουρ­γούς, θα πρέπει να καταρ­γη­θεί η εξαι­ρε­τικά σύντομη απο­σβε­στική προ­θε­σμία για την άσκηση της αρμο­διό­τη­τας παρα­πο­μπής από τη Βουλή, η οποία θα πρέπει να απο­φα­σί­ζε­ται, θετικά ή αρνη­τικά, από διευ­ρυ­μένο δικα­στικό συμ­βού­λιο απο­τε­λού­μενο από υψη­λό­βαθ­μους δικα­στι­κούς λει­τουρ­γούς. Η όλη δια­δι­κα­σία της σύντα­ξης του πορί­σμα­τός και της έγκρι­σής του ή μη από τη Βουλή θα πρέπει να ολο­κλη­ρώ­νε­ται το ταχύ­τερο δυνατόν, ώστε καμία υπόθεση να μη σέρ­νε­ται επί μακρόν.

Η Νέα Δημο­κρα­τία θα θέσει το ζήτημα αυτό στην επι­κεί­μενη συνταγ­μα­τική ανα­θε­ώ­ρηση, όποτε αυτή και αν προ­χω­ρή­σει και ελπίζω να δημιουρ­γη­θούν οι ανα­γκαίες συναι­νέ­σεις γύρω από αυτό ώστε να δημιουρ­γη­θεί ένα στέρεο θεσμικό οικο­δό­μημα, το οποίο θα αντα­πο­κρί­νε­ται στο πάνδημο κοι­νω­νικό αίτημα για δια­φά­νεια και παράλ­ληλα θα θωρα­κί­ζει ουσια­στικά το δημόσιο βίο από τοξικές πολι­τι­κές επι­λο­γές είτε σκευω­ριών, είτε συγκά­λυ­ψης.

Το σύνολο του πολι­τι­κού κόσμου πρέπει να ανα­με­τρη­θεί με τις αδυ­να­μίες και τον κακό του εαυτό. Και να θεσπί­σει δια­δι­κα­σίες που θα προ­α­σπί­ζουν το κύρος και την ομαλή λει­τουρ­γία της ίδιας της Δημο­κρα­τίας μας.

Είναι ένα απο­λύ­τως ανα­γκαίο βήμα για να κερ­δί­σουμε ξανά την εμπι­στο­σύνη των πολιτών. Και είναι καθήκον μας απέ­να­ντι στον τόπο.

Με τις σκέψεις αυτές εύχομαι σε όλους τους συντε­λε­στές του enikos.gr, να συνε­χί­σουν την πετυ­χη­μένη πορεία τους και να έχουν την εμπι­στο­σύνη των ανα­γνω­στών για πολλά ακόμα χρόνια.

enikos.gr